ఋగ్వేదం · సూక్తం 9.25

9.25.1

पव॑स्व दक्ष॒साध॑नो दे॒वेभ्यः॑ पी॒तये॑ हरे ।
म॒रुद्भ्यो॑ वा॒यवे॒ मदः॑ ॥

ఓ హరీ, దక్షాన్ని సాధించే సోమా, దేవులు త్రాగడానికై ప్రవహించు; మరుత్తులకు మరియు వాయువుకు మదమై ఉండు.

पव॑मान धि॒या हि॒तोऽभि योनिं॒ कनि॑क्रदत् ।
धर्म॑णा वा॒युमा वि॑श ॥

ఓ పవమానా, బుద్ధితో ప్రేరితుడవై, మూలం వైపు గర్జిస్తూ, ధర్మ నియమంతో వాయువులో ప్రవేశించు.

सं दे॒वैः शो॑भते॒ वृषा॑ क॒विर्योना॒वधि॑ प्रि॒यः ।
वृ॒त्र॒हा दे॑व॒वीत॑मः ॥

దేవులతో ఆ వృషభుడు, కవి, తన స్థానంలో ప్రియుడై ప్రకాశిస్తాడు; అతడు వృత్రుని సంహరించేవాడు, దేవతలు అత్యంత కోరే సోముడు.

विश्वा॑ रू॒पाण्या॑वि॒शन्पु॑ना॒नो या॑ति हर्य॒तः ।
यत्रा॒मृता॑स॒ आस॑ते ॥

అన్ని రూపాలలో ప్రవేశిస్తూ, శుద్ధి పొందుతూ, పసుపు-పచ్చగా అతడు వెళ్తాడు; అమరులు నివసించే చోటికి.

अ॒रु॒षो ज॒नय॒न्गिरः॒ सोमः॑ पवत आयु॒षक् ।
इन्द्रं॒ गच्छ॑न्क॒विक्र॑तुः ॥

ఎర్రని వెలుగుతో పాటలను పుట్టిస్తూ సోముడు ప్రవహిస్తాడు, జీవంతో; ఇంద్రుని వైపు వెళ్తూ కవి-సంకల్పుడు.

आ प॑वस्व मदिन्तम प॒वित्रं॒ धार॑या कवे ।
अ॒र्कस्य॒ योनि॑मा॒सद॑म् ॥

అత్యంత మదకరుడా, కవీ, ధారతో పవిత్ర వడపోత ద్వారా ముందుకు ప్రవహించు; మంత్రం యొక్క స్థానంలో కూర్చోవడానికి.