ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 9.25

9.25.1

पव॑स्व दक्ष॒साध॑नो दे॒वेभ्यः॑ पी॒तये॑ हरे ।
म॒रुद्भ्यो॑ वा॒यवे॒ मदः॑ ॥

ഹേ ഹരേ, ദക്ഷത്തെ സാധിക്കുന്ന സോമാ, ദേവന്മാരുടെ പാനത്തിനായി ഒഴുകുക; മരുത്തുകൾക്കും വായുവിനും മദമാകുക.

पव॑मान धि॒या हि॒तोऽभि योनिं॒ कनि॑क्रदत् ।
धर्म॑णा वा॒युमा वि॑श ॥

ഹേ പവമാനാ, ബുദ്ധിയാൽ പ്രേരിതനായി, ഉറവിടത്തിലേക്ക് ഗർജിച്ചുകൊണ്ട്, ധർമ്മനിയമത്താൽ വായുവിൽ പ്രവേശിക്കുക.

सं दे॒वैः शो॑भते॒ वृषा॑ क॒विर्योना॒वधि॑ प्रि॒यः ।
वृ॒त्र॒हा दे॑व॒वीत॑मः ॥

ദേവന്മാരോടൊപ്പം ആ വൃഷഭനായ കവി തന്റെ സ്ഥാനത്ത് പ്രിയനായി തിളങ്ങുന്നു; അവൻ വൃത്രനെ വധിക്കുന്നവനും ദേവന്മാർ ഏറ്റവും ആഗ്രഹിക്കുന്ന സോമനുമാണ്.

विश्वा॑ रू॒पाण्या॑वि॒शन्पु॑ना॒नो या॑ति हर्य॒तः ।
यत्रा॒मृता॑स॒ आस॑ते ॥

എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും പ്രവേശിച്ച്, ശുദ്ധനായി, സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ അവൻ പോകുന്നു; അമൃതർ വസിക്കുന്നിടത്തേക്ക്.

अ॒रु॒षो ज॒नय॒न्गिरः॒ सोमः॑ पवत आयु॒षक् ।
इन्द्रं॒ गच्छ॑न्क॒विक्र॑तुः ॥

ചുവന്ന പ്രകാശത്തോടെ ഗീതങ്ങളെ ജനിപ്പിച്ച്, ജീവനോടെ സോമൻ ഒഴുകുന്നു; ഇന്ദ്രനിലേക്കു പോകുന്ന കവി-ചിന്തയുള്ളവൻ.

आ प॑वस्व मदिन्तम प॒वित्रं॒ धार॑या कवे ।
अ॒र्कस्य॒ योनि॑मा॒सद॑म् ॥

ഏറ്റവും മദകരനായവനേ, കവിയേ, ധാരയോടെ പവിത്രമായ അരിപ്പയിലൂടെ മുന്നോട്ട് ഒഴുകുക; മന്ത്രത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഇരിക്കുന്നതിന്.