ऋग्वेद · सूक्त 9.37

9.37.1

स सु॒तः पी॒तये॒ वृषा॒ सोमः॑ प॒वित्रे॑ अर्षति ।
वि॒घ्नन्रक्षां॑सि देव॒युः ॥

पिळलेला तो वृषभ सोम पानासाठी गाळणीत वाहतो; राक्षसांना नष्ट करीत, देवांचा मित्र होऊन.

स प॒वित्रे॑ विचक्ष॒णो हरि॑रर्षति धर्ण॒सिः ।
अ॒भि योनिं॒ कनि॑क्रदत् ॥

तो सर्वद्रष्टा हरित सोम गाळणीत वाहतो, आधार होऊन; आपल्या स्थानाकडे गर्जत.

स वा॒जी रो॑च॒ना दि॒वः पव॑मानो॒ वि धा॑वति ।
र॒क्षो॒हा वार॑म॒व्यय॑म् ॥

तो बलवान सोम आकाशाच्या तेजाकडे शुद्ध होत धावतो; राक्षसांचा नाश करणारा, अविनाशी गाळणीकडे.

स त्रि॒तस्याधि॒ सान॑वि॒ पव॑मानो अरोचयत् ।
जा॒मिभिः॒ सूर्यं॑ स॒ह ॥

तो सोम शुद्ध होत त्रिताच्या शिखरावर प्रकाश देतो; आपल्या बांधवांसह, सूर्यासह.

स वृ॑त्र॒हा वृषा॑ सु॒तो व॑रिवो॒विददा॑भ्यः ।
सोमो॒ वाज॑मिवासरत् ॥

तो वृत्रहन्ता, वृषभ, पिळलेला; धन मिळवून देणारा, अजिंक्य सोम; बक्षिसाकडे धावल्यासारखा वाहिला.

स दे॒वः क॒विने॑षि॒त अ॒भि द्रोणा॑नि धावति ।
इन्दु॒रिन्द्रा॑य मं॒हना॑ ॥

तो देव, कवीने प्रेरित होऊन, लाकडी पात्रांकडे धावतो; सोमाचा थेंब इंद्रासाठी उत्साहाने.