ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.43

9.43.1

यो अत्य॑ इव मृ॒ज्यते॒ गोभि॒र्मदा॑य हर्य॒तः ।
तं गी॒र्भिर्वा॑सयामसि ॥

ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଗାଈ ଦୁଗ୍ଧରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିବା ସେହି ସୋମକୁ, ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ଆମେ ସ୍ତୁତିରେ ଆଗକୁ ଚଳାଉ।

तं नो॒ विश्वा॑ अव॒स्युवो॒ गिरः॑ शुम्भन्ति पू॒र्वथा॑ ।
इन्दु॒मिन्द्रा॑य पी॒तये॑ ॥

ସାହାଯ୍ୟ ଚାହୁଁଥିବା ଆମ ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବ ପରି ସଜାଉଥାଏ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ସୋମ-ବିନ୍ଦୁକୁ।

पु॒ना॒नो या॑ति हर्य॒तः सोमो॑ गी॒र्भिः परि॑ष्कृतः ।
विप्र॑स्य॒ मेध्या॑तिथेः ॥

ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ଦୌଡ଼ୁଥିବା ସୋମ ସ୍ତୁତିରେ ସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଆଗକୁ ଯାଏ — ପ୍ରେରିତ ମେଧ୍ୟାତିଥିଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ।

पव॑मान वि॒दा र॒यिम॒स्मभ्यं॑ सोम सु॒श्रिय॑म् ।
इन्दो॑ स॒हस्र॑वर्चसम् ॥

ହେ ପବମାନ, ଆମ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଲାଭ କର; ହେ ସୋମ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ହଜାରେ ତେଜର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ।

इन्दु॒रत्यो॒ न वा॑ज॒सृत्कनि॑क्रन्ति प॒वित्र॒ आ ।
यदक्षा॒रति॑ देव॒युः ॥

ଏହି ଇନ୍ଦୁ, ଘୋଡ଼ା ପରି ବଳ ଚାହୁଁ, ଛାଣିରେ ଗର୍ଜନ କରେ; ଦେବତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ସେ ବାହାରକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଲାବେଳେ।

पव॑स्व॒ वाज॑सातये॒ विप्र॑स्य गृण॒तो वृ॒धे ।
सोम॒ रास्व॑ सु॒वीर्य॑म् ॥

ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ପାଇବା ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅ; ପ୍ରେରିତ, ସ୍ତୁତିକାରୀ ଋଷିଙ୍କ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ। ହେ ସୋମ, ବୀରତ୍ୱର ବଳ ଦିଅ।