ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.17

1.17.155

पा꣢न्त꣣मा꣢ वो꣣ अ꣡न्ध꣢स꣣ इ꣡न्द्र꣢म꣣भि꣡ प्र गा꣢꣯यत ।
वि꣣श्वासा꣡ह꣢ꣳ श꣣त꣡क्र꣢तुं꣣ म꣡ꣳहि꣢ष्ठं चर्षणी꣣ना꣢म् ॥ १५५ ॥

ସୋମରସରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେ ଲୋକମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାନ କର। ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତେ, ଶହେ ଶକ୍ତିଧାରୀ ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କର ସର୍ବାଧିକ ଦାତା।

प्र꣢ व꣣ इ꣡न्द्रा꣢य꣣ मा꣡द꣢न꣣ꣳ ह꣡र्य꣢श्वाय गायत ।
स꣡खा꣢यः सोम꣣पा꣡व्ने꣢ ॥ १५६ ॥

ହେ ସଖାମାନେ, ସୋମପାନକାରୀ ଓ ସବୁଜ ଅଶ୍ଵଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଗୀତ ଗାଅ।

व꣣य꣡मु꣢ त्वा त꣣दि꣡द꣢र्था꣣ इ꣡न्द्र꣢ त्वा꣣य꣢न्तः꣣ स꣡खा꣢यः ।
क꣡ण्वा꣢ उ꣣क्थे꣡भि꣢र्जरन्ते ॥ १५७ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛାକରୁଥିବା ସଖା; ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ହିଁ ଖୋଜୁ। କଣ୍ବମାନେ ନିଜ ଉକ୍ଥରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

इ꣡न्द्रा꣢य꣣ म꣡द्व꣢ने सु꣣तं꣡ परि꣢꣯ ष्टोभन्तु नो꣣ गि꣡रः꣢ ।
अ꣣र्क꣡म꣢र्चन्तु का꣣र꣡वः꣢ ॥ १५८ ॥

ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ନିଚୋଡ଼ା ସୋମ ଚାରିପାଖରେ ଆମ ଗୀତ ସ୍ତୁତି କରୁ; କବିମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଗାଆନ୍ତୁ।

अ꣣यं꣡ त꣢ इन्द्र꣣ सो꣢मो꣣ नि꣡पू꣢तो꣣ अ꣡धि꣢ ब꣣र्हि꣡षि꣢ ।
ए꣡ही꣢म꣣स्य꣢꣫ द्रवा꣣ पि꣡ब꣢ ॥ १५९ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ କୁଶ ଉପରେ ଛଣା ଯାଇଛି। ଆସ, ଶୀଘ୍ର ଆସି ଏହାକୁ ପାନ କର।

सु꣣रूपकृत्नु꣢मू꣣त꣡ये꣢ सु꣣दु꣡घा꣢मिव गो꣣दु꣡हे꣢ ।
जु꣣हूम꣢सि꣣ द्य꣡वि꣢द्यवि ॥ १६० ॥

ସୁନ୍ଦର ରୂପ ସୃଷ୍ଟିକାରୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆମେ ଡାକୁ, ଯେପରି ଦୁଗ୍ଧଦୋହକ ସହଜ-ଦୁଗ୍ଧା ଗାଈକୁ ଡାକେ। ଦିନକୁ ଦିନ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।

अ꣣भि꣡ त्वा꣢ वृषभा सु꣣ते꣢ सु꣣त꣡ꣳ सृ꣢जामि पी꣣त꣡ये꣢ ।
तृ꣣म्पा꣡ व्य꣢श्नुही꣣ म꣡द꣢म् ॥ १६१ ॥

ହେ ବୃଷଭ, ସୋମ ଅଭିଷବରେ ତୁମ ପାଇଁ, ପାନ ପାଇଁ ସୋମ ଢାଳୁଛି। ତୃପ୍ତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରାପ୍ତ କର।

य꣡ इ꣢न्द्र चम꣣से꣡ष्वा सोम꣢꣯श्च꣣मू꣡षु꣢ ते सु꣣तः꣢ ।
पि꣢बेद꣢꣯स्य꣣ त्व꣡मी꣢शिषे ॥ १६२ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚମସ ଓ ଚମୂରେ ତୁମ ପାଇଁ ଅଭିଷୁତ ସୋମ ପାନ କର; ତୁମେ ତାହାର ଅଧିପତି।

यो꣡गे꣢योगे त꣣व꣡स्त꣢रं꣣ वा꣡जे꣢वाजे हवामहे ।
स꣡खा꣢य꣣ इ꣡न्द्र꣢मू꣣त꣡ये꣢ ॥ १६३ ॥

ପ୍ରତି ଯୋଗରେ, ପ୍ରତି ସଂଘର୍ଷରେ ସର୍ବାଧିକ ବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ, ହେ ସଖାମାନେ।

आ꣢꣫ त्वेता꣣ नि꣡ षी꣢द꣣ते꣡न्द्र꣢म꣣भि꣡ प्र गा꣢꣯यत ।
स꣡खा꣢यः꣣ स्तो꣡म꣢वाहसः ॥ १६४ ॥

ଏଠାକୁ ଆସି ବସ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଭଲ ଭାବେ ଗାଅ, ହେ ସ୍ତୋମବାହକ ସଖାମାନେ।