સામવેદ · વિભાગ 1.23

1.23.214

आ꣢ व꣣ इ꣢न्द्र꣣ कृ꣢विं꣣ य꣡था꣢ वाज꣣य꣡न्तः꣢ श꣣त꣡क्र꣢तुम् ।
म꣡ꣳहि꣢ष्ठꣳसिञ्च꣣ इ꣡न्दु꣢भिः ॥ २१४ ॥

બળની ઇચ્છા રાખનારા જેમ સો કર્મોવાળા કવિ ઇન્દ્ર પાસે આવે છે, તેમ અમે અત્યંત ઉદાર તેમને સોમબિંદુઓથી સિંચીએ છીએ.

अ꣡त꣢श्चिदिन्द्र न꣣ उ꣡पा या꣢꣯हि श꣣त꣡वा꣢जया ।
इ꣣षा꣢ स꣣ह꣡स्र꣢वाजया ॥ २१५ ॥

તેથી, હે ઇન્દ્ર, સો બળો અને હજાર બળો સાથે, અન્ન સાથે અમારી પાસે આવો.

आ꣢ बु꣣न्दं꣡ वृ꣢त्र꣣हा꣡ द꣢दे जा꣣तः꣡ पृ꣢च्छ꣣द्वि꣢ मा꣣त꣡र꣢म् ।
क꣢ उ꣣ग्राः꣡ के ह꣢꣯ शृण्विरे ॥ २१६ ॥

વૃત્રહંતાએ આધારને પકડ્યો; જન્મીને માતાને પૂછ્યું — ઉગ્ર કોણ છે, અને ખરેખર કોણ પ્રસિદ્ધ થયા?

बृ꣣ब꣡दु꣢क्थꣳहवामहे सृ꣣प्र꣡क꣢रस्नमू꣣त꣡ये꣢ ।
सा꣡धः꣢ कृ꣣ण्व꣢न्त꣣म꣡व꣢से ॥ २१७ ॥

મહાન ઉક્થોથી અમે બોલાવીએ છીએ — રક્ષણ અને સહાય માટે, બધાં કાર્ય સિદ્ધ કરનાર ઉદારહસ્તને.

ऋ꣣जुनीती꣢ नो꣣ व꣡रु꣢णो मि꣣त्रो꣡ न꣢यति वि꣣द्वा꣢न् ।
अ꣣र्यमा꣢ दे꣣वैः꣢ स꣣जो꣡षाः꣢ ॥ २१८ ॥

અમને સીધા માર્ગે વરુણ અને મિત્ર દોરે છે, તેઓ જ્ઞાની છે; અર્યમા દેવો સાથે આનંદ પામે છે.

दू꣣रा꣢दि꣣हे꣢व꣣ य꣢त्स꣣तो꣢ऽरु꣣ण꣢प्सु꣣र꣡शि꣢श्वितत् ।
वि꣢ भा꣣नुं꣢ वि꣣श्व꣡था꣢तनत् ॥ २१९ ॥

દૂરથી પણ અહીં જ હોય તેમ, સતના રાતા રૂપે જ્યારે પ્રકાશ્યું, ત્યારે બધે પોતાની દીપ્તિ ફેલાવી.

आ꣡ नो꣢ मित्रावरुणा घृ꣣तै꣡र्गव्यू꣢꣯तिमुक्षतम् ।
म꣢ध्वा꣣ र꣡जा꣢ꣳसि सुक्रतू ॥ २२० ॥

હે મિત્ર અને વરુણ, ઘીથી અમારા વિસ્તૃત પ્રદેશને સિંચો. મધુરતાથી સર્વ લોકોને સિંચો, હે સુસંકલ્પ દેવો.

उ꣢दु꣣ त्ये꣢ सू꣣न꣢वो꣣ गि꣢रः꣣ का꣡ष्ठा꣢ य꣣ज्ञे꣡ष्व꣢त्नत ।
वा꣣श्रा꣡ अ꣢भि꣣ज्ञु꣡ यात꣢꣯वे ॥ २२१ ॥

તે પુત્રો સ્તોત્રોને ઊંચે ઉઠાવે છે; યજ્ઞોમાં દિશાઓ સુધી તેમને વિસ્તારે છે, ઘૂંટણે ચાલવા ઉત્સુક ભાંભરતી ગાયોની જેમ.

इ꣣दं꣢꣫ विष्णु꣣र्व꣡ च꣢क्रमे त्रे꣣धा꣡ नि द꣢꣯धे प꣣द꣢म् ।
स꣡मू꣢ढमस्य पाꣳसु꣣ले꣢ ॥ २२२ ॥

આ (જગત) વિષ્ણુએ વિસ્તારથી પગલાં માંડ્યાં; ત્રણ પ્રકારે તેમણે પોતાનું પદ મૂક્યું. આની ધૂળમાં તે સંપૂર્ણપણે સમાયેલું છે.