सामवेद · विभाग 1.23

1.23.214

आ꣢ व꣣ इ꣢न्द्र꣣ कृ꣢विं꣣ य꣡था꣢ वाज꣣य꣡न्तः꣢ श꣣त꣡क्र꣢तुम् ।
म꣡ꣳहि꣢ष्ठꣳसिञ्च꣣ इ꣡न्दु꣢भिः ॥ २१४ ॥

बलाची इच्छा करणारे जसे शंभर कर्मांच्या कवी इंद्राकडे येतात, तसेच आम्ही अत्यंत उदार इंद्राला सोमबिंदूंनी सिंचन करतो.

अ꣡त꣢श्चिदिन्द्र न꣣ उ꣡पा या꣢꣯हि श꣣त꣡वा꣢जया ।
इ꣣षा꣢ स꣣ह꣡स्र꣢वाजया ॥ २१५ ॥

म्हणून, हे इंद्रा, शंभर बल आणि हजार बलांसह, अन्नासह आमच्याजवळ ये.

आ꣢ बु꣣न्दं꣡ वृ꣢त्र꣣हा꣡ द꣢दे जा꣣तः꣡ पृ꣢च्छ꣣द्वि꣢ मा꣣त꣡र꣢म् ।
क꣢ उ꣣ग्राः꣡ के ह꣢꣯ शृण्विरे ॥ २१६ ॥

वृत्रहंत्याने आधार धरला; जन्म घेऊन त्याने आईला विचारले — उग्र कोण, आणि खरोखर प्रसिद्ध कोण?

बृ꣣ब꣡दु꣢क्थꣳहवामहे सृ꣣प्र꣡क꣢रस्नमू꣣त꣡ये꣢ ।
सा꣡धः꣢ कृ꣣ण्व꣢न्त꣣म꣡व꣢से ॥ २१७ ॥

महान उक्थांनी आम्ही बोलावतो — संरक्षण व साहाय्यासाठी, सर्व कार्य साधणाऱ्या उदारहस्ताला.

ऋ꣣जुनीती꣢ नो꣣ व꣡रु꣢णो मि꣣त्रो꣡ न꣢यति वि꣣द्वा꣢न् ।
अ꣣र्यमा꣢ दे꣣वैः꣢ स꣣जो꣡षाः꣢ ॥ २१८ ॥

आम्हाला सरळ मार्गावर वरुण आणि मित्र नेतात, ते ज्ञानी आहेत; अर्यमा देवांसह आनंदित होतो.

दू꣣रा꣢दि꣣हे꣢व꣣ य꣢त्स꣣तो꣢ऽरु꣣ण꣢प्सु꣣र꣡शि꣢श्वितत् ।
वि꣢ भा꣣नुं꣢ वि꣣श्व꣡था꣢तनत् ॥ २१९ ॥

दुरूनही येथेच असल्यासारखे, सताचे तांबडे रूप जेव्हा प्रकाशले, तेव्हा सर्वत्र त्याने आपली प्रभा पसरवली.

आ꣡ नो꣢ मित्रावरुणा घृ꣣तै꣡र्गव्यू꣢꣯तिमुक्षतम् ।
म꣢ध्वा꣣ र꣡जा꣢ꣳसि सुक्रतू ॥ २२० ॥

हे मित्र आणि वरुण, तुपाने आमचे विस्तीर्ण क्षेत्र शिंपडा. मधुरतेने सर्व लोक शिंपडा, हे सुसंकल्प देवांनो.

उ꣢दु꣣ त्ये꣢ सू꣣न꣢वो꣣ गि꣢रः꣣ का꣡ष्ठा꣢ य꣣ज्ञे꣡ष्व꣢त्नत ।
वा꣣श्रा꣡ अ꣢भि꣣ज्ञु꣡ यात꣢꣯वे ॥ २२१ ॥

ते पुत्र स्तोत्रे उंच उचलतात; यज्ञांमध्ये दिशांपर्यंत ती विस्तारतात, गुडघ्यांवर जाण्यास उत्सुक हंबरणाऱ्या गाईंप्रमाणे.

इ꣣दं꣢꣫ विष्णु꣣र्व꣡ च꣢क्रमे त्रे꣣धा꣡ नि द꣢꣯धे प꣣द꣢म् ।
स꣡मू꣢ढमस्य पाꣳसु꣣ले꣢ ॥ २२२ ॥

हे (विश्व) विष्णूने विस्ताराने पाऊल टाकले; तीन प्रकारे त्याने आपले पद ठेवले. याच्या धुळीत ते पूर्णपणे सामावलेले आहे.