ਸਾਮਵੇਦ · ਭਾਗ 1.23

1.23.214

आ꣢ व꣣ इ꣢न्द्र꣣ कृ꣢विं꣣ य꣡था꣢ वाज꣣य꣡न्तः꣢ श꣣त꣡क्र꣢तुम् ।
म꣡ꣳहि꣢ष्ठꣳसिञ्च꣣ इ꣡न्दु꣢भिः ॥ २१४ ॥

ਬਲ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਕਵੀ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਅਤਿ ਉਦਾਰ ਉਸਨੂੰ ਸੋਮ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਜਦੇ ਹਾਂ।

अ꣡त꣢श्चिदिन्द्र न꣣ उ꣡पा या꣢꣯हि श꣣त꣡वा꣢जया ।
इ꣣षा꣢ स꣣ह꣡स्र꣢वाजया ॥ २१५ ॥

ਇਸ ਲਈ ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੌ ਬਲਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਲਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਨ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।

आ꣢ बु꣣न्दं꣡ वृ꣢त्र꣣हा꣡ द꣢दे जा꣣तः꣡ पृ꣢च्छ꣣द्वि꣢ मा꣣त꣡र꣢म् ।
क꣢ उ꣣ग्राः꣡ के ह꣢꣯ शृण्विरे ॥ २१६ ॥

ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹੰਤਾ ਨੇ ਆਧਾਰ ਫੜਿਆ; ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ — ਉਗਰ ਕੌਣ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ?

बृ꣣ब꣡दु꣢क्थꣳहवामहे सृ꣣प्र꣡क꣢रस्नमू꣣त꣡ये꣢ ।
सा꣡धः꣢ कृ꣣ण्व꣢न्त꣣म꣡व꣢से ॥ २१७ ॥

ਮਹਾਨ ਉਕਥਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ — ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਸਭ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਦਾਰਹੱਥ ਨੂੰ।

ऋ꣣जुनीती꣢ नो꣣ व꣡रु꣢णो मि꣣त्रो꣡ न꣢यति वि꣣द्वा꣢न् ।
अ꣣र्यमा꣢ दे꣣वैः꣢ स꣣जो꣡षाः꣢ ॥ २१८ ॥

ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਹਨ; ਅਰਯਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

दू꣣रा꣢दि꣣हे꣢व꣣ य꣢त्स꣣तो꣢ऽरु꣣ण꣢प्सु꣣र꣡शि꣢श्वितत् ।
वि꣢ भा꣣नुं꣢ वि꣣श्व꣡था꣢तनत् ॥ २१९ ॥

ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਹੋਵੇ, ਸਤ ਦਾ ਲਾਲ ਰੂਪ ਜਦੋਂ ਚਮਕਿਆ, ਤਦ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਈ।

आ꣡ नो꣢ मित्रावरुणा घृ꣣तै꣡र्गव्यू꣢꣯तिमुक्षतम् ।
म꣢ध्वा꣣ र꣡जा꣢ꣳसि सुक्रतू ॥ २२० ॥

ਹੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਘਿਓ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਸਿੰਜੋ। ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਜੋ, ਹੇ ਸੁਸੰਕਲਪ ਦੇਵੋ।

उ꣢दु꣣ त्ये꣢ सू꣣न꣢वो꣣ गि꣢रः꣣ का꣡ष्ठा꣢ य꣣ज्ञे꣡ष्व꣢त्नत ।
वा꣣श्रा꣡ अ꣢भि꣣ज्ञु꣡ यात꣢꣯वे ॥ २२१ ॥

ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸਤੋਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ; ਯੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਰਿੰਗਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ।

इ꣣दं꣢꣫ विष्णु꣣र्व꣡ च꣢क्रमे त्रे꣣धा꣡ नि द꣢꣯धे प꣣द꣢म् ।
स꣡मू꣢ढमस्य पाꣳसु꣣ले꣢ ॥ २२२ ॥

ਇਸ (ਜਗਤ) ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨਾਲ ਕਦਮ ਪੁੱਟੇ; ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ। ਇਸਦੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।