സാമവേദം · ഭാഗം 1.23

1.23.214

आ꣢ व꣣ इ꣢न्द्र꣣ कृ꣢विं꣣ य꣡था꣢ वाज꣣य꣡न्तः꣢ श꣣त꣡क्र꣢तुम् ।
म꣡ꣳहि꣢ष्ठꣳसिञ्च꣣ इ꣡न्दु꣢भिः ॥ २१४ ॥

ബലം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ നൂറു കർമ്മങ്ങളുടെ കവിയായ ഇന്ദ്രന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നതുപോലെ, ഏറ്റവും ഉദാരനായ അവനെ സോമത്തുള്ളികളാൽ ഞങ്ങൾ നനയ്ക്കുന്നു.

अ꣡त꣢श्चिदिन्द्र न꣣ उ꣡पा या꣢꣯हि श꣣त꣡वा꣢जया ।
इ꣣षा꣢ स꣣ह꣡स्र꣢वाजया ॥ २१५ ॥

അതിനാൽ, ഇന്ദ്രാ, നൂറു ബലങ്ങളോടും ആയിരം ബലങ്ങളോടും ആഹാരത്തോടും കൂടി ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വരൂ.

आ꣢ बु꣣न्दं꣡ वृ꣢त्र꣣हा꣡ द꣢दे जा꣣तः꣡ पृ꣢च्छ꣣द्वि꣢ मा꣣त꣡र꣢म् ।
क꣢ उ꣣ग्राः꣡ के ह꣢꣯ शृण्विरे ॥ २१६ ॥

വൃത്രഹന്താവ് അടിസ്ഥാനം പിടിച്ചു; ജനിച്ചപ്പോൾ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു — ഉഗ്രർ ആരാണ്, യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രസിദ്ധരായവർ ആരാണ്?

बृ꣣ब꣡दु꣢क्थꣳहवामहे सृ꣣प्र꣡क꣢रस्नमू꣣त꣡ये꣢ ।
सा꣡धः꣢ कृ꣣ण्व꣢न्त꣣म꣡व꣢से ॥ २१७ ॥

മഹത്തായ ഉക്ഥങ്ങളാൽ ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്നു — സംരക്ഷണത്തിനും സഹായത്തിനുമായി, എല്ലാം സാധിപ്പിക്കുന്ന ഉദാരഹസ്തനെ.

ऋ꣣जुनीती꣢ नो꣣ व꣡रु꣢णो मि꣣त्रो꣡ न꣢यति वि꣣द्वा꣢न् ।
अ꣣र्यमा꣢ दे꣣वैः꣢ स꣣जो꣡षाः꣢ ॥ २१८ ॥

ഞങ്ങളെ നേർവഴിയിൽ വരുണനും മിത്രനും നയിക്കുന്നു, അവർ വിവേകികളാണ്; അര്യമാവ് ദേവന്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷിക്കുന്നു.

दू꣣रा꣢दि꣣हे꣢व꣣ य꣢त्स꣣तो꣢ऽरु꣣ण꣢प्सु꣣र꣡शि꣢श्वितत् ।
वि꣢ भा꣣नुं꣢ वि꣣श्व꣡था꣢तनत् ॥ २१९ ॥

ദൂരത്തുനിന്നും ഇവിടെയെന്നപോലെ, സത്തിന്റെ ചുവന്ന രൂപം പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ, എല്ലായിടവും തന്റെ പ്രകാശം വ്യാപിപ്പിച്ചു.

आ꣡ नो꣢ मित्रावरुणा घृ꣣तै꣡र्गव्यू꣢꣯तिमुक्षतम् ।
म꣢ध्वा꣣ र꣡जा꣢ꣳसि सुक्रतू ॥ २२० ॥

മിത്രാ, വരുണാ, നെയ്യുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വിശാലമായ ഭൂമിയെ നനയ്ക്കുവിൻ. മധുരംകൊണ്ട് സകല ലോകങ്ങളെയും നനയ്ക്കുവിൻ, സുസങ്കൽപ്പമുള്ള ദേവന്മാരേ.

उ꣢दु꣣ त्ये꣢ सू꣣न꣢वो꣣ गि꣢रः꣣ का꣡ष्ठा꣢ य꣣ज्ञे꣡ष्व꣢त्नत ।
वा꣣श्रा꣡ अ꣢भि꣣ज्ञु꣡ यात꣢꣯वे ॥ २२१ ॥

ആ പുത്രന്മാർ സ്തോത്രങ്ങളെ ഉയർത്തുന്നു; യജ്ഞങ്ങളിൽ അവയെ ദിക്കുകൾവരെ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു, മുട്ടുകുത്തി പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കന്നുകൾ പോലെ.

इ꣣दं꣢꣫ विष्णु꣣र्व꣡ च꣢क्रमे त्रे꣣धा꣡ नि द꣢꣯धे प꣣द꣢म् ।
स꣡मू꣢ढमस्य पाꣳसु꣣ले꣢ ॥ २२२ ॥

ഈ (ലോകത്തിൽ) വിഷ്ണു വിശാലമായി ചുവടുവെച്ചു; മൂന്നു വിധത്തിൽ തന്റെ പാദം വെച്ചു. ഇതിന്റെ പൊടിയിൽ അത് പൂർണമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.