ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.23

1.23.214

आ꣢ व꣣ इ꣢न्द्र꣣ कृ꣢विं꣣ य꣡था꣢ वाज꣣य꣡न्तः꣢ श꣣त꣡क्र꣢तुम् ।
म꣡ꣳहि꣢ष्ठꣳसिञ्च꣣ इ꣡न्दु꣢भिः ॥ २१४ ॥

ବଳ ଇଚ୍ଛୁକ ଲୋକେ ଯେପରି ଶତକର୍ମା କବି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି, ସେପରି ଅତି ଉଦାର ତାଙ୍କୁ ଆମେ ସୋମବିନ୍ଦୁରେ ସିଞ୍ଚନ କରୁ।

अ꣡त꣢श्चिदिन्द्र न꣣ उ꣡पा या꣢꣯हि श꣣त꣡वा꣢जया ।
इ꣣षा꣢ स꣣ह꣡स्र꣢वाजया ॥ २१५ ॥

ଅତଏବ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶହେ ବଳ ଓ ହଜାରେ ବଳ ଓ ଅନ୍ନ ସହିତ ଆମ ନିକଟକୁ ଆସ।

आ꣢ बु꣣न्दं꣡ वृ꣢त्र꣣हा꣡ द꣢दे जा꣣तः꣡ पृ꣢च्छ꣣द्वि꣢ मा꣣त꣡र꣢म् ।
क꣢ उ꣣ग्राः꣡ के ह꣢꣯ शृण्विरे ॥ २१६ ॥

ବୃତ୍ରହନ୍ତା ଆଧାରକୁ ଧରିଲେ; ଜନ୍ମ ହୋଇ ମାତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ — ଉଗ୍ର କିଏ, ଓ ପ୍ରକୃତରେ କିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ?

बृ꣣ब꣡दु꣢क्थꣳहवामहे सृ꣣प्र꣡क꣢रस्नमू꣣त꣡ये꣢ ।
सा꣡धः꣢ कृ꣣ण्व꣢न्त꣣म꣡व꣢से ॥ २१७ ॥

ମହାନ ଉକ୍ଥରେ ଆମେ ଡାକୁ — ରକ୍ଷା ଓ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧକ ଉଦାରହସ୍ତଙ୍କୁ।

ऋ꣣जुनीती꣢ नो꣣ व꣡रु꣢णो मि꣣त्रो꣡ न꣢यति वि꣣द्वा꣢न् ।
अ꣣र्यमा꣢ दे꣣वैः꣢ स꣣जो꣡षाः꣢ ॥ २१८ ॥

ଆମକୁ ସରଳ ପଥରେ ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର ଚଳାନ୍ତି, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ; ଅର୍ଯମା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।

दू꣣रा꣢दि꣣हे꣢व꣣ य꣢त्स꣣तो꣢ऽरु꣣ण꣢प्सु꣣र꣡शि꣢श्वितत् ।
वि꣢ भा꣣नुं꣢ वि꣣श्व꣡था꣢तनत् ॥ २१९ ॥

ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିବା ପରି, ସତ୍‌ର ଲାଲ ରୂପ ଯେବେ ପ୍ରକାଶିଲା, ସେ ସର୍ବତ୍ର ନିଜ ଦୀପ୍ତି ବିସ୍ତାରିଲା।

आ꣡ नो꣢ मित्रावरुणा घृ꣣तै꣡र्गव्यू꣢꣯तिमुक्षतम् ।
म꣢ध्वा꣣ र꣡जा꣢ꣳसि सुक्रतू ॥ २२० ॥

ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଘିଅ ସହିତ ଆମ ବିସ୍ତୃତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ସିଞ୍ଚନ କର। ମଧୁରତା ସହିତ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ସିଞ୍ଚନ କର, ହେ ସୁସଙ୍କଳ୍ପ ଦେବଗଣ।

उ꣢दु꣣ त्ये꣢ सू꣣न꣢वो꣣ गि꣢रः꣣ का꣡ष्ठा꣢ य꣣ज्ञे꣡ष्व꣢त्नत ।
वा꣣श्रा꣡ अ꣢भि꣣ज्ञु꣡ यात꣢꣯वे ॥ २२१ ॥

ସେହି ପୁତ୍ରମାନେ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉତ୍ତୋଳନ କରନ୍ତି; ଯଜ୍ଞରେ ଦିଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହା ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ଆଣ୍ଠୁ ଦେଇ ଯିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଡାକୁଥିବା ଗାଈ ପରି।

इ꣣दं꣢꣫ विष्णु꣣र्व꣡ च꣢क्रमे त्रे꣣धा꣡ नि द꣢꣯धे प꣣द꣢म् ।
स꣡मू꣢ढमस्य पाꣳसु꣣ले꣢ ॥ २२२ ॥

ଏହି (ଜଗତ) ବିଷ୍ଣୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ପାଦ ପକାଇଲେ; ତିନି ପ୍ରକାରେ ସେ ନିଜ ପଦ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏହାର ଧୂଳିରେ ତାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।