சாம வேதம் · பகுதி 1.23

1.23.214

आ꣢ व꣣ इ꣢न्द्र꣣ कृ꣢विं꣣ य꣡था꣢ वाज꣣य꣡न्तः꣢ श꣣त꣡क्र꣢तुम् ।
म꣡ꣳहि꣢ष्ठꣳसिञ्च꣣ इ꣡न्दु꣢भिः ॥ २१४ ॥

வலிமை விரும்புவோர் நூறு ஆற்றல் கொண்ட கவியான இந்திரனை அணுவதுபோல, மிகுந்த கொடையாளியான அவரை சோமத் துளிகளால் நாங்கள் நனைக்கிறோம்.

अ꣡त꣢श्चिदिन्द्र न꣣ उ꣡पा या꣢꣯हि श꣣त꣡वा꣢जया ।
इ꣣षा꣢ स꣣ह꣡स्र꣢वाजया ॥ २१५ ॥

ஆகையால், இந்திரா, நூறு வலிமைகளுடனும் ஆயிரம் வலிமைகளுடனும் உணவுடனும் எங்களிடம் வாருங்கள்.

आ꣢ बु꣣न्दं꣡ वृ꣢त्र꣣हा꣡ द꣢दे जा꣣तः꣡ पृ꣢च्छ꣣द्वि꣢ मा꣣त꣡र꣢म् ।
क꣢ उ꣣ग्राः꣡ के ह꣢꣯ शृण्विरे ॥ २१६ ॥

விருத்திரனைக் கொன்றவர் அடித்தளத்தைப் பற்றினார்; பிறந்ததும் தம் தாயிடம் கேட்டார் — உக்கிரர்கள் யார், உண்மையில் புகழ்பெற்றவர்கள் யார்?

बृ꣣ब꣡दु꣢क्थꣳहवामहे सृ꣣प्र꣡क꣢रस्नमू꣣त꣡ये꣢ ।
सा꣡धः꣢ कृ꣣ण्व꣢न्त꣣म꣡व꣢से ॥ २१७ ॥

பெரிய உக்தங்களால் நாங்கள் அழைக்கிறோம் — பாதுகாப்புக்காக, உதவிக்காக, எல்லாவற்றையும் நிறைவேற்றும் வலக்கரமுள்ளவரை.

ऋ꣣जुनीती꣢ नो꣣ व꣡रु꣢णो मि꣣त्रो꣡ न꣢यति वि꣣द्वा꣢न् ।
अ꣣र्यमा꣢ दे꣣वैः꣢ स꣣जो꣡षाः꣢ ॥ २१८ ॥

எங்களை நேர்வழியில் வருணனும் மித்திரனும் நடத்துகிறார்கள், அவர்கள் அறிந்தவர்கள்; அர்யமா தேவர்களுடன் இணைந்து மகிழ்கிறார்.

दू꣣रा꣢दि꣣हे꣢व꣣ य꣢त्स꣣तो꣢ऽरु꣣ण꣢प्सु꣣र꣡शि꣢श्वितत् ।
वि꣢ भा꣣नुं꣢ वि꣣श्व꣡था꣢तनत् ॥ २१९ ॥

தொலைவிலிருந்தும் இங்கேயே இருப்பதுபோல, சத்தின் சிவந்த உருவம் ஒளிர்ந்தபோது, எல்லா வகையிலும் தன் ஒளியை விரித்தது.

आ꣡ नो꣢ मित्रावरुणा घृ꣣तै꣡र्गव्यू꣢꣯तिमुक्षतम् ।
म꣢ध्वा꣣ र꣡जा꣢ꣳसि सुक्रतू ॥ २२० ॥

மித்திரா, வருணா, நெய்யால் எங்கள் பரந்த நிலத்தை நனையுங்கள். இனிமையால் எல்லா உலகங்களையும் நனையுங்கள், நல்ல சங்கல்பமுடைய தேவர்களே.

उ꣢दु꣣ त्ये꣢ सू꣣न꣢वो꣣ गि꣢रः꣣ का꣡ष्ठा꣢ य꣣ज्ञे꣡ष्व꣢त्नत ।
वा꣣श्रा꣡ अ꣢भि꣣ज्ञु꣡ यात꣢꣯वे ॥ २२१ ॥

அந்த மகன்கள் பாடல்களை உயர்த்துகின்றனர்; யாகங்களில் எல்லை வரை அவற்றை விரிக்கின்றனர், முழங்கால் ஊன்றிச் செல்ல விரும்பும் கன்றுகள் போல.

इ꣣दं꣢꣫ विष्णु꣣र्व꣡ च꣢क्रमे त्रे꣣धा꣡ नि द꣢꣯धे प꣣द꣢म् ।
स꣡मू꣢ढमस्य पाꣳसु꣣ले꣢ ॥ २२२ ॥

இந்த உலகை விஷ்ணு விரிவாக அடி எடுத்து வைத்தார்; மூன்று வழிகளில் தம் அடியை வைத்தார். இதன் தூசியில் அது முழுமையாக அடங்கியுள்ளது.