Mahābhārata · Adhyāya 12.135
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.135.1
अत्राप्युदाहन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यथा दस्युः समर्यादो दस्युत्वात्सिद्धिमाप्तवान् ॥ १२.१३५.१ ॥
Aqui também se narra esta antiga história: como um ladrão sem limites alcançou a perfeição pelo roubo.
12.135.2
प्रहर्ता मतिमाञ्शूरः श्रुतवान्सुनृशंसवान् ।
अक्षन्नाश्रमिणां धर्मं ब्रह्मण्यो गुरुपूजकः ॥ १२.१३५.२ ॥
Era sábio, bravo, erudito e muito compassivo; não violava o dever dos que habitam nos estágios da vida; era devoto dos brâmanes e honrava os seus mestres.
12.135.3
अनिषाद्यां क्षत्रियाज्जातः क्षत्रधर्मानुपालकः ।
कापच्यो नाम नैषादिर्दस्युत्वात्सिद्धिमाप्तवान् ॥ १२.१३५.३ ॥
Nascido de um kṣatriya e de uma mulher não niṣāda, Kāpacya, um niṣāda que observava o dever do guerreiro, alcançou a perfeição pelo roubo.
12.135.4
अरण्ये सायं पूर्वाह्णे मृगयूथप्रकोपिता ।
वेधिज्ञो मृगजातीनां नैषादानां च कोविदः ॥ १२.१३५.४ ॥
Na floresta, à tarde e pela manhã, despertava os rebanhos de veados; conhecia as espécies de veados e era hábil na arte dos niṣādas.
12.135.5
सर्वकाननदेशज्ञः पारियात्रचरः सदा ।
धर्मज्ञः सर्ववर्णानाममोघेषुर्दृढायुधः ॥ १२.१३५.५ ॥
Conhecia todas as regiões da floresta, percorria sempre os montes Pāriyātra, conhecia o dever de todas as castas; suas flechas nunca erravam e sua arma era firme.
12.135.6
अप्यनेकशतां सेनामेक एव जिगाय सः ।
स वृद्धावम्बपितरौ महारण्येऽभ्यपूजयत् ॥ १२.१३५.६ ॥
Sozinho venceu até centenas de exércitos; e na grande floresta honrou sua velha mãe e seu velho pai.
12.135.7
मधुमांसैर्मूलफलैरन्नैरुच्चावचैरपि ।
सत्कृत्य भोजयामास सम्यक्परिचचार ह ॥ १२.१३५.७ ॥
Com mel, carne, raízes, frutos e alimentos de todo tipo, finos e simples, honrou-os, alimentou-os e os serviu como convinha.
12.135.8
आरण्यकान्प्रव्रजितान्ब्राह्मणान्परिपालयन् ।
अपि तेभ्यो मृगान्हत्वा निनाय सततं वने ॥ १२.१३५.८ ॥
Protegendo os brâmanes que viviam na floresta e os ascetas errantes, também matava cervos para eles e os provia constantemente na floresta.
12.135.9
येऽस्मान्न प्रतिगृह्णन्ति दस्युभोजनशङ्कया ।
तेषामासज्य गेहेषु कल्य एव स गच्छति ॥ १२.१३५.९ ॥
Àqueles que não nos recebiam, por temor à comida de ladrões, ele os fazia acolhê-lo em suas casas, e ao amanhecer partia.
12.135.10
तं बहूनि सहस्राणि ग्रामणीत्वेऽभिवव्रिरे ।
निर्मर्यादानि दस्यूनां निरनुक्रोशवर्तिनाम् ॥ १२.१३५.१० ॥
Muitos milhares de ladrões, sem limites e agindo sem compaixão, escolheram-no como chefe de seu bando.
12.135.11
मुहूर्तदेशकालज्ञः प्राज्ञः शूरो दृढव्रतः ।
ग्रामणीर्भव नो मुख्यः सर्वेपामेव संमतः ॥ १२.१३५.११ ॥
Tu, que conheces o momento, o lugar e o tempo, sábio, valente e firme em teus votos, sê nosso chefe de aldeia; sê nosso principal, aceito por todos.
12.135.12
यथायथा वक्ष्यसि नः करिष्यामस्तथातथा ।
पालयास्मान्यथान्यायं यथा माता यथा पिता ॥ १२.१३५.१२ ॥
Assim como nos disseres, assim faremos; protege-nos com justiça, como uma mãe e como um pai.
12.135.13
मा वधीस्त्वं स्त्रियं भीरुं मा शिशुं मा तपस्विनम् ।
नायुध्यमानो हन्तव्यो न च ग्राह्या बलात्स्त्रियः ॥ १२.१३५.१३ ॥
Não mates uma mulher, um covarde, uma criança ou um asceta. Quem não está lutando não deve ser morto, e as mulheres não devem ser tomadas à força.
12.135.14
सर्वथा स्त्री न हन्तव्या सर्वसत्वेषु बुध्यत ।
नित्यं गोब्राह्मणे स्वस्ति योद्धव्यं च तदर्थतः ॥ १२.१३५.१४ ॥
Uma mulher nunca deve ser morta de forma alguma; comprende isso em relação a todos os seres. Pelo bem-estar das vacas e dos brâmanes deve-se sempre lutar, por causa deles.
12.135.15
सत्यं च नापि हर्तव्यं सारविघ्नं च मा कृथाः ।
पूज्यन्ते यत्र देवाश्च पितरोऽतिथयश्च ह ॥ १२.१३५.१५ ॥
Nem mesmo a verdade deve ser tomada, e não obstruas a essência. Onde deuses, antepassados e hóspedes são honrados, assim deve ser.
12.135.16
सर्वभूतेष्वपि वरो ब्राह्मणो मोक्षमर्हति ।
कार्या चापचितिस्तेषां सर्वस्वेनापि भावयेत् ॥ १२.१३५.१६ ॥
Entre todos os seres, o brâmane, o melhor, merece a libertação. Deve-se prestar-lhes honras e cuidar deles mesmo com toda a própria riqueza.
12.135.17
यस्य त्वेते संप्रदुष्टास्तस्य विद्यात्पराभवम् ।
न तस्य त्रिषु लोकेषु त्राता भवति कस्चन ॥ १२.१३५.१७ ॥
Mas saibe que a ruína chega àquele a quem estes ofendem por completo; nos três mundos não há protetor para ele.
12.135.18
यो ब्राह्मणान्परिभवेद्विनाशं चापि रोचयेत् ।
सूर्योदय इव ध्वान्ते ध्रुवं तस्य पराभवः ॥ १२.१३५.१८ ॥
Quem insulta os brâmanes e até deseja a sua destruição — seguramente sua queda virá, como o nascer do sol vem sobre as trevas.
12.135.19
इहैव फलमासीनः प्रत्याकाङ्क्षेत सर्वशः ।
येये नो न प्रदास्यन्ति तांस्तांस्तेनाभियास्यसि ॥ १२.१३५.१९ ॥
Sentado aqui mesmo, deve-se esperar o fruto de todas as formas. Contra aqueles que não nos derem, contra esses mesmos marcharás.
12.135.20
शिष्ट्यर्थं विहितो दण्डो न वधार्थं विधीयते ।
ये च शिष्टान्प्रबाधन्ते धर्मस्तेषां वधः स्मृतः ॥ १२.१३५.२० ॥
O castigo é prescrito para proteger os virtuosos, não para matar. Dos que oprimem os virtuosos, sua morte é lembrada como dharma.
12.135.21
ये च राष्ट्रोपरोधेन वृद्धिं कुर्वन्ति केचन ।
तानेवानुम्रियेरंस्ते कुणपं कृमयो यथा ॥ १२.१३५.२१ ॥
Aqueles que, oprimindo o reino, obtêm algum ganho, após esses mesmos perecerão, como vermes após um cadáver.
12.135.22
ये पुनर्धर्मशास्त्रेण वर्तेरन्निह दस्यवः ।
अपि ते दस्यवो भूत्वा क्षिप्रं सिद्धिमवाप्नुयुः। ॥ १२.१३५.२२ ॥
Aqueles que aqui se conduzem segundo a ciência do dharma — mesmo que se tornem bandidos, alcançariam logo o sucesso.
12.135.23
ते सर्वमेवानुचक्रुः कापच्यस्यानुशासनम् ।
वृद्धिं च लेभिरे सर्वे पापेभ्यश्चाप्युपारमन् ॥ १२.१३५.२३ ॥
Todos seguiram inteiramente o ensinamento de Kāpacya; todos obtiveram prosperidade e também se afastaram dos pecados.
12.135.24
कापच्यः कर्मणा तेन महतीं सिद्धिमाप्तवान् ।
साधूनामाचरन्क्षेमं दस्यून्पापान्निवर्तयन् ॥ १२.१३५.२४ ॥
Por aquele ato Kāpacya alcançou grande sucesso, garantindo o bem-estar dos bons e afastando os bandidos malvados de seu caminho.
12.135.25
इदं कापच्यचरितं यो नित्यमनुचिन्तयेत् ।
नारण्येभ्योऽपि भूतेभ्यो भयमृच्छेत्कथंचन ॥ १२.१३५.२५ ॥
Quem constantemente medita sobre esta conduta de Kāpacya jamais encontrará medo, de modo algum, nem mesmo das criaturas da floresta.
12.135.26
न भयं तस्य मर्त्येभ्यो नामर्त्येभ्यः कथंचन ।
न सतो नासतो राजन्स ह्यरण्येषु गोपतिः ॥ १२.१३५.२६ ॥
Não há medo para ele dos mortais, nem dos imortais, de modo algum. Ó rei, nem do que é nem do que não é. Pois ele é, de fato, o senhor do gado (gopati) nas florestas.