Mahābhārata · Adhyāya 12.201
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.201.1
यदिन्द्रियैस्तूपगतैः पुरस्ता ।
त्प्राप्तान्गुणान्संस्मरते चिराय।
तेष्विन्द्रियेषूपहतेषु पश्चा ।
त्स बुद्धिरूपः परमः स्वभावः ॥ १२.२०१.१ ॥
Manu: Quando os sentidos, tendo-se aproximado antes, lhe trouxeram as qualidades obtidas, ele as recorda por muito tempo; mas quando esses sentidos são destruídos, depois sua natureza, que tem a forma do intelecto, permanece suprema.
12.201.2
य इन्द्रियार्थान्युगपत्समन्ता ।
न्नावेक्षते कृत्स्नशस्तुल्यकालम्।
यथाक्रमं संचरते स विद्वां ।
स्तस्मात्स एकः परमः शरीरी ॥ १२.२०१.२ ॥
Manu: Aquele que não observa os objetos dos sentidos todos de uma vez, por todos os lados, inteiramente e no mesmo tempo, mas se move por eles em ordem devida, esse é sábio; portanto ele, só ele, é o ser encarnado supremo.
12.201.3
हुताशनं वायुरिवेन्धनस्थम् ॥ १२.२०१.३ ॥
Manu: Como o vento (acende) o fogo que repousa no combustível.
12.201.4
न चक्षुषा पश्यति रूपमात्मनो ।
न पश्यति स्पर्शनमिन्द्रियेन्द्रियम्।
न श्रोत्रलिङ्गं श्रवणेन दर्शनं ।
तथा कृतं पश्यति तद्विनश्यति ॥ १२.२०१.४ ॥
Manu: A forma do eu não é vista pelo olho; um sentido não vê o tato de outro sentido; a visão não vem pelo ouvido, que é a marca da audição. O que é visto assim como feito, perece.
12.201.5
श्रोत्रादीनि न पश्यन्ति स्वंस्वमात्मानमात्मना ।
सर्वज्ञः सर्वदर्शी च क्षेत्रज्ञस्तानि पश्यति ॥ १२.२०१.५ ॥
Manu: Os ouvidos e os demais sentidos não veem seus próprios eus pelo eu; o conhecedor do campo, que tudo sabe e tudo vê, os vê.
12.201.6
यथा हिमवतः पार्श्वे पृष्ठं चन्द्रमसो यथा ।
न दृष्टपूर्वं मनुजैर्न च तन्नास्ति तावता ॥ १२.२०१.६ ॥
Manu: Assim como o dorso do flanco do Himālaya e o dorso da lua nunca foram vistos antes pelos homens, e no entanto não deixam de existir por isso.
12.201.7
तद्वद्भूतेषु भूतात्मा सूक्ष्मो ज्ञानात्मवानसौ ।
अदृष्टपूर्वश्चक्षुर्म्यां न चासौ नास्ति तावता ॥ १२.२०१.७ ॥
Do mesmo modo, entre os seres, o ātman dos seres é sutil e de natureza de conhecimento; jamais foi visto antes pelos olhos, mas nem por isso deixa de existir.
12.201.8
पश्यन्नपि यथा लक्ष्म जनः सोमेन विन्दति ।
एवमस्ति न चोत्पन्नं न च तन्न परायणम् ॥ १२.२०१.८ ॥
Assim como uma pessoa, ao ver a marca pela lua, a reconhece, assim ele existe; não é algo que surgiu, nem deixa de ser o refúgio supremo.
12.201.9
रूपवन्तमरूपत्वादुदयास्तमने बुधाः ।
धिया समनुपश्यन्ति तद्गताः सवितुर्गतिम् ॥ १२.२०१.९ ॥
Porque o que tem forma é sem forma, os sábios o veem claramente pela inteligência no nascer e no pôr, tendo seguido o curso do sol.
12.201.10
तथा बुद्धिप्रदीपेन दूरस्थं सुविपश्चितः ।
प्रत्यासन्नं निषीदन्ति ज्ञेयं ज्ञानाभिसंहितम् ॥ १२.२०१.१० ॥
Assim também, os muito sábios, pela lâmpada do intelecto, sentam-se e conhecem o distante como se estivesse próximo — o cognoscível unido ao conhecimento.
12.201.11
न हि स्वल्वनुपायेन कश्चिदर्थोऽभिसिद्ध्यति ।
सूत्रजालैर्यथा मत्स्यान्बध्नन्ति जलजीविनः ॥ १२.२०१.११ ॥
Na verdade, nenhum fim se realiza por meio inadequado, assim como os que vivem da água prendem peixes com redes de fio.
12.201.12
मृगैर्मृगाणां ग्रहणं पक्षिणां पक्षिभिर्यथा ।
गजानां च गजैरेव ज्ञेयं ज्ञानेन गृह्यते ॥ १२.२०१.१२ ॥
Como os cervos capturam cervos, as aves capturam aves e os elefantes capturam elefantes, assim o cognoscível é apreendido somente pelo conhecimento.
12.201.13
अहिरेव ह्यहेः पादान्पश्यतीति निदर्शनम् ।
तद्वन्मूर्तिषु मूर्तिस्थं ज्ञेयं ज्ञानेन पश्यति ॥ १२.२०१.१३ ॥
Só a serpente vê os pés da serpente — este é o exemplo. Do mesmo modo, aquele que, embora encarnado, habita entre as coisas encarnadas deve ser conhecido, e é visto pelo conhecimento.
12.201.14
नोत्सहन्ते यथा वेत्तुमिन्द्रियैरिन्द्रियाण्यपि ।
तथैवेह परा बुद्धिः परं बुद्ध्या न पश्यति ॥ १२.२०१.१४ ॥
Assim como os sentidos não conseguem conhecer nem os próprios sentidos pelos sentidos, assim também aqui o intelecto superior não vê o supremo pelo intelecto.
12.201.15
यथा चन्द्रो ह्यमावास्यामलिङ्गत्वान्न दृश्यते ।
न च नाशोऽस्य भवति तथा विद्धि शरीरिणम् ॥ १२.२०१.१५ ॥
Assim como a lua na noite de lua nova não é vista por não ter forma visível, e no entanto não perece, assim deves conhecer o ser encarnado.
12.201.16
क्षीणकोशो ह्यमावास्यां चन्द्रमा न प्रकाशते ।
तद्वन्मूर्तिविमुक्तोऽसौ शरीरी नोपलभ्यते ॥ १२.२०१.१६ ॥
A lua, com o disco minguado, não brilha na noite de lua nova; do mesmo modo, o ser encarnado, libertado da forma, não é percebido.
12.201.17
यथा कोशान्तरं प्राप्य चन्द्रमा भ्राजते पुनः ।
तद्वल्लिङ्गान्तरं प्राप्य शरीरी भ्राजते पुनः ॥ १२.२०१.१७ ॥
Assim como a lua, tendo alcançado outro disco, volta a brilhar, assim o ser encarnado, tendo alcançado outra forma, volta a brilhar.
12.201.18
जन्म बुद्धिः क्षयश्चास्य प्रत्यक्षेणोपलभ्यते ।
सा तु चन्द्रमसो व्यक्तिर्न तु तस्य शरीरिणः ॥ १२.२०१.१८ ॥
Seu nascimento, crescimento e declínio são percebidos diretamente; mas essa manifestação pertence à lua, não ao ser encarnado.
12.201.19
उत्पत्तिवृद्धिव्ययतो यथा स इति गृह्यते ।
चन्द्र एव त्वमावास्यां तथा भवति मूर्तिमान् ॥ १२.२०१.१९ ॥
Assim como a lua é reconhecida pelo nascer, crescimento e declínio, assim no dia da lua nova ela se torna visível em forma.
12.201.20
नाभिसर्पद्विमुञ्चद्वा शशिनं दृश्यते तमः ।
विसृजंश्चोपसर्पंश्च तद्वत्पश्य शरीरिणम् ॥ १२.२०१.२० ॥
Assim como a escuridão é vista ao se aproximar da lua ou dela se afastar, observa o ser encarnado que emite e se aproxima.
12.201.21
यथा चन्द्रार्कसंयुक्तं तमस्तदुपलभ्यते ।
तद्वच्छरीरसंयुक्तं ज्ञानं तदुपलभ्यते ॥ १२.२०१.२१ ॥
Assim como a escuridão unida à lua e ao sol é percebida, assim o conhecimento unido ao corpo é percebido.
12.201.22
यथा चन्द्रार्कनिर्मुक्तः स राहुर्नोपलभ्यते ।
तद्वच्छरीरनिर्मुक्तः शरीरी नोपलभ्यते ॥ १२.२०१.२२ ॥
Assim como Rāhu, libertado da lua e do sol, não é percebido, assim o ser encarnado, libertado do corpo, não é percebido.
12.201.23
यथा चन्द्रो ह्यमावास्यां नक्षत्रैर्युज्यते गतः ।
तद्वच्छरीरनिर्मुक्तः फलैर्युज्यति कर्मणः ॥ १२.२०१.२३ ॥
Assim como a lua, na lua nova, se une às mansões lunares, assim quem é libertado do corpo se une aos frutos da ação.