Mahābhārata · Adhyāya 3.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.121.1
न राम कालः परिदेवनाय ।
यदुत्तरं त्वत्र तदेव सर्वे।
समाचरामो ह्यनतीतकालं ।
युधिष्ठिरो यद्यपि नाह किंचित् ॥ ३.१२१.१ ॥
Ó Rāma, não é tempo de lamentação. Façamos todos o que a resposta exige, sem deixar o tempo passar, embora Yudhiṣṭhira nada diga.
3.121.2
ये नाथवन्तोऽद्य भवन्ति लोके ।
ते नात्मना कर्म समारन्ते।
तेषां तु कार्येषु भवन्ति नाथाः ।
शैब्यादयो राम यथा ययातेः ॥ ३.१२१.२ ॥
Os que hoje no mundo têm protetores não empreendem ações por si mesmos; em seus assuntos são os protetores que agem, ó Rāma, como Śaibya e outros fizeram por Yayāti.
3.121.3
येषां तथा राम समारभन्ते ।
कार्याणि नाथाः स्वमतेन लोके।
रते नाथवन्तः पुरुषप्रवीरा ।
नानाथवत्कृच्छ्रमवाप्नुवन्ति ॥ ३.१२१.३ ॥
Ó Rāma, para aqueles cujos assuntos os protetores assim empreendem por própria vontade no mundo, os heróis que têm protetores não sofrem privações como os que não os têm.
3.121.4
कस्मादिमौ रामजनार्दनौ च ।
प्रद्युम्नसाम्बौ च मया समेतौ।
वसन्त्यरण्ये सह सोदरीयै-
स्त्रैलोक्यनाथानभिगम्य पार्थाः ॥ ३.१२१.४ ॥
Por que estes dois, Rāma e Janārdana, junto com Pradyumna e Sāmba, que se uniram a mim, habitam na floresta com seus irmãos, os filhos de Pṛthā, quando poderiam recorrer aos senhores dos três mundos?
3.121.5
निर्यातु साध्यद्य दशार्हसेना ।
प्रभूतनानायुधचित्रवर्मा।
यमक्षयं गच्छतु धार्तराष्ट्रः ।
सबान्धवो वृष्णिबलाभिभूतः ॥ ३.१२१.५ ॥
Que hoje saia o exército dos Daśārhas, com muitas armas variadas e armaduras brilhantes, e que o filho de Dhṛtarāṣṭra, com seus parentes, vencido pelo exército dos Vṛṣṇi, vá à morada de Yama.
3.121.6
त्वं ह्येव कोपात्पृथिवीमपीमां ।
संवेष्टयेस्तिष्ठतु शार्ह्गधन्वा।
स धार्तराष्ट्रं जहि सानुबन्धं ।
वृत्रं यथा देवपतिर्महेन्द्रः ॥ ३.१२१.६ ॥
Tu sozinho, em tua cólera, poderias envolver até esta terra; que Śārṅgadhanvan fique de lado. Que ele abata o filho de Dhṛtarāṣṭra junto com seus seguidores, como Mahendra, senhor dos deuses, abateu Vṛtra.
3.121.7
भ्राता च मे यः स सखा गुरुश्च ।
जनार्दनस्यात्मसमश्च पार्थः।
तदर्थमेको हि य उद्यमन्वै ।
करोति कर्णोऽस्त्रमवारणीयम् ॥ ३.१२१.७ ॥
Aquele que é meu irmão, amigo e mestre, e Pārtha (Arjuna), igual ao próprio ser de Janārdana — por causa dele somente Karṇa se esforça para lançar aquela arma irresistível.
3.121.8
यदर्थमैच्छन्मनुजाः सुपुत्रं ।
शिष्यं गुरुं चाप्रतिकूलवादम्।
यदर्थमभ्युद्यतमुत्तमं त-
त्करोति कर्माग्र्यमपारणीयम् ॥ ३.१२१.८ ॥
Por cujo bem os homens desejam um bom filho, um discípulo e um mestre que não se oponha; por cujo bem esta suprema empresa foi iniciada — por esse bem ele realiza o feito primeiro e insuportável.
3.121.9
तस्यास्त्रवर्षाण्यहमुत्तमास्त्रै-
र्विहत्य सर्वाणइ रणेऽभिभूय।
कायाच्छिरः सर्पविषाग्निकल्पैः ।
शरोत्तमैरुन्मथिताऽस्मि राम ॥ ३.१२१.९ ॥
Tendo rebatido todas as suas chuvas de armas com as melhores armas e vencido a todos na batalha, arranquei-lhe a cabeça do corpo com as melhores flechas, semelhantes ao veneno de serpente e ao fogo — eu, ó Rāma, sou quem o esmagou.
3.121.10
खङ्गेन चाहं निशितेन सङ्ख्ये ।
कायाच्छिरस्तस्य बलात्प्रमत्य।
ततोऽस् सर्वाननुगान्हनिष्ये ।
दुर्योधनं चापि कुरूश्च सर्वान् ॥ ३.१२१.१० ॥
Com uma espada afiada, na batalha, eu mesmo golpearei sua cabeça do corpo à força; então matarei todos os seus seguidores, e Duryodhana e todos os Kurus também.
3.121.11
आत्तायुधं मामिह रौहिणएय ।
पश्यन्तु भैमा युधि जातहर्षाः।
निघ्नन्तमेकं कुरुयोधमुख्या-
नग्निं महाकक्षमिवान्तकाले ॥ ३.१२१.११ ॥
Que os filhos de Bhīma me vejam aqui, o filho de Rohiṇī, com a arma em punho, alegres na batalha, abatendo sozinho os principais guerreiros dos Kurus, como um fogo que consome a grande floresta no tempo da morte.
3.121.12
प्रद्युम्नमुक्तान्निशितान्न शक्ताः ।
सोढुं कृपद्रोणविकर्णकर्णाः।
जानासि पीर्यं च तवात्मजस्य ।
कार्ष्णिर्भवत्येव यथा रणस्थः ॥ ३.१२१.१२ ॥
Kṛpa, Droṇa, Vikarṇa e Karṇa não puderam suportar as flechas afiadas lançadas por Pradyumna. Você conhece o valor de seu filho e como o filho de Kṛṣṇa, Pradyumna, se mantém na batalha.
3.121.13
साम्बः ससूतं सरथं भुजाभ्यां ।
दुःशासनं शास्तु बलात्प्रमथ्य।
न विद्यतेजाम्बवतीसुतस्य ।
रणेऽविषह्यं हि रणोत्कटस्य ॥ ३.१२१.१३ ॥
Que Sāmba, com seu condutor e carro, esmague Duḥśāsana à força com seus braços e o castigue. Para o filho de Jāmbavatī, nada na batalha é insuportável, pois ele é o guerreiro feroz da luta.
3.121.14
एतेन बालेन हि शम्बरस्य ।
दैत्यस्य सैन्यं सहसा प्रणुन्नम्।
हतः स पापो युधि केवलेन ।
युद्धेऽद्वितीयो हरितुल्यवीर्यः ॥ ३.१२१.१४ ॥
Por este próprio jovem o exército do daitya Śambara foi repentinamente repelido. Aquele perverso foi morto em batalha somente por ele. Sem rival na batalha, seu valor igual ao de Hari.
3.121.15
वृत्तोरुरत्यायतपीनबाहु-
रेतेन सङ्ख्ये निहतोऽश्वचक्रः।
को नाम साम्बस्य महारथस्य ।
रणे समक्षं रथमभ्युदीयात् ॥ ३.१२१.१५ ॥
De coxas roliças e braços longos e grossos, aquele Aśvacakra foi morto em batalha por este. Quem, diante dos olhos do grande guerreiro de carro Sāmba, ousaria avançar contra seu carro na batalha?
3.121.16
यथा प्रविश्यान्तरमन्तकस्य ।
काले मनुष्यो न विनिष्क्रमेत।
तथा प्रविश्यान्तरमस्य सङ्ख्ये ।
को नाम जीवन्पुनराव्रजेच्च ॥ ३.१२१.१६ ॥
Assim como o homem que entrou no intervalo da Morte não sai de novo quando chega o seu tempo, quem, tendo entrado no intervalo deste na batalha, poderia viver e retornar?
3.121.17
द्रोणं कच भीष्मं च महारथौ तौ ।
सुतैर्वृतं चाप्यथ सोमदत्तम्।
सर्वाणइ सैन्यानि च वासुदेवः ।
प्रधक्ष्यते सायकवह्निजालैः ॥ ३.१२१.१७ ॥
Droṇa e Kṛpa, Bhīṣma, aqueles dois grandes guerreiros de carro, Somadatta cercado de seus filhos, e todos os exércitos — Vāsudeva os queimará com redes de flechas em chamas.
3.121.18
किंनाम लोकेषु विषह्ममस्ति-
कृष्णस्य सर्वेषु सदेवकेषु।
आत्तायुधस्योत्तमबाणपाणे-
श्चक्रायुधस्याप्रतिमस्य युद्धे ॥ ३.१२१.१८ ॥
Quem, em todos os mundos, junto aos deuses, pode suportar Kṛṣṇa — aquele que empunhou as armas, cuja mão segura as melhores flechas, o portador do disco, incomparável na batalha?
3.121.19
ततो निरुद्धोऽप्यसिचर्मपाणि-
र्महीमिमां धार्तराष्ट्रैर्विसंज्ञैः।
हृतोत्तमाङ्गैर्निहतैः करोतु ।
कीर्णाङ्कुशैर्वेदिमिवाध्वरेषु ॥ ३.१२१.१९ ॥
Então, ainda que detido, com espada e escudo na mão, que encha esta terra com os filhos de Dhṛtarāṣṭra — sem sentidos, com as cabeças decepadas, mortos — como um altar espalhado de aguilhões nos sacrifícios.
3.121.20
गदोल्मुकौ बाहुकभानुनीथाः ।
शूरश्र सङ्ख्ये निशठः कुमारः।
रणोत्कटौ सारणचारुदेष्णौ ।
कुलोचितं विप्रथयन्तु कर्म ॥ ३.१२१.२० ॥
Que os dois portadores de maças-tocha, Bāhuka, Bhānu, Nītha, o herói Niśaṭha, o príncipe na batalha, os ferozes Sāraṇa e Cārudeṣṇa, mostrem façanhas dignas de sua linhagem.
3.121.21
सवृष्णिभोजान्धकयोधमुख्या ।
समागता सात्वतशूरसेना।
हत्वा रणे तान्धृतराष्ट्रपुत्रा-
न्लोके यशः स्फीतमुपाकरोतु ॥ ३.१२१.२१ ॥
Que o exército heroico dos Sātvatas, reunido com os principais guerreiros dos Vṛṣṇis, Bhojas e Andhakas, mate em batalha os filhos de Dhṛtarāṣṭra e alcance grande fama no mundo.
3.121.22
ततोऽभिमन्युः पृथिवीं प्रशास्तु ।
यावद्व्रतं धर्मभृतांवरिष्ठः।
युधिष्ठिरः पारयते महात्मा ।
द्यूते यथोक्तं कुरुसत्तमेन ॥ ३.१२१.२२ ॥
Então que Abhimanyu governe a terra até que o magnânimo Yudhiṣṭhira, o melhor dos guardiães do dharma, cumpra seu voto conforme declarado no jogo de dados pelo melhor dos kurus.
3.121.23
अस्मत्प्रमुक्तैर्विशिखैर्जितारि-
स्ततो महीं भोक्ष्यति धर्मराजः।
निर्धार्तराष्ट्रां हतसूतपुत्रा-
मेतद्धि नः कृत्यतमं यशस्यम् ॥ ३.१२१.२३ ॥
Tendo vencido os inimigos com as flechas que disparamos, o rei do dharma então desfrutará da terra, livre dos filhos de Dhṛtarāṣṭra, com o filho do cocheiro morto. Este é para nós o dever mais necessário e glorioso.
3.121.24
असंशयं माधव सत्यमेत-
द्गृह्णीम ते वाक्यमदीनसत्व।
स्वाभ्यां भुजाभ्यामजितां तु भूमिं ।
नेच्छेत्कुरूणामृषभः कथंचित् ॥ ३.१२१.२४ ॥
Sem dúvida, Mādhava, isto é verdade; aceitamos as tuas palavras, ó tu de espírito indomável. O touro dos kurus não desejaria de modo algum a terra que não fosse conquistada pelos seus próprios dois braços.
3.121.25
न ह्येष कामान्न भयान्न लोभा-
द्युधिष्ठिरो जातु जह्यात्स्वधर्मम्।
भीमार्जुनौ चातिरथौ यमौ च ।
तथैव कृष्णा द्रुपदात्मजेयम् ॥ ३.१२१.२५ ॥
Yudhiṣṭhira jamais abandonaria o seu próprio dharma por desejo, nem por medo, nem por cobiça. Bhīma e Arjuna, os grandes guerreiros de carro, os gêmeos igualmente, e esta Kṛṣṇā, filha de Drupada, são o mesmo.
3.121.26
उभौ हि युद्धेऽप्रतिमौ पृथिव्यां ।
वृकोदरश्चैव धनंजयश्च।
कस्मान्न कृत्स्नां पृथिवीं प्रशासे-
न्माद्रीसुताभ्यां च पुरस्कृतोऽयम् ॥ ३.१२१.२६ ॥
Na batalha, na terra, estes dois são incomparáveis: Vṛkodara e Dhanaṃjaya. Por que, apoiado pelos dois filhos de Mādrī, não governarias toda a terra?
3.121.27
यदा तु पाञ्चालपतिर्महात्मा ।
सकेकयश्चेदिपतिर्वयं च।
युध्येम विक्रम्य रणे समेता-
स्तदैव सर्वे रिपवो हि न स्युः ॥ ३.१२१.२७ ॥
Quando o magnânimo senhor dos Pañcālas, junto com os Kekayas e o senhor dos Cedis, e nós, reunidos, lutarmos bravamente na batalha, então certamente não haverá mais inimigos.
3.121.28
नेदं चित्रं माधव यद्ब्रवीषि ।
सत्यं तु मे रक्ष्यतमं न राज्यम्।
कृष्णस्तु मां वेद यथावदेकः ।
कृष्णं च वेदाहमथो यथावत् ॥ ३.१२१.२८ ॥
Mādhava, não é estranho o que dizes. Para mim, a verdade é o que mais deve ser guardado, não o reino. Somente Kṛṣṇa me conhece verdadeiramente, e eu também conheço verdadeiramente Kṛṣṇa.
3.121.29
यदैव कालं पुरुषप्रवीरो ।
वेत्स्यत्ययं माधव विक्रमस्य।
तदा रणे त्वं च शिनिप्रवीर ।
सुयोधनं जेष्यसि केशवश्च ॥ ३.१२१.२९ ॥
Quando este melhor dos homens conhecer o momento de sua bravura, ó Mādhava, então na batalha tu, o melhor dos Śini, e Keśava vencereis Suyodhana.
3.121.30
प्रतिप्रयान्त्वद्य दशार्हवीरा ।
दृष्टोस्मि नाथैर्नरलोकनाथैः।
धर्मेऽप्रमादं कुरुताप्रमेया ।
द्रष्टाऽस्मि भूयः सुखिनः समेतान् ॥ ३.१२१.३० ॥
Hoje que os heróis dos Daśārha partam. Fui visto por estes senhores do mundo dos homens. Ó imensuráveis, sede vigilantes no dharma; verei todos vós novamente, felizes e reunidos.
3.121.31
तेऽन्योन्यमामन्त्र्य तथाऽभिवाद्य ।
वृद्धान्परिष्वज्य शिशूंश्च सर्वान्।
यदुप्रवीराः स्वगृहाणि जग्मु-
स्ते चापि तीर्थान्यमुसंविचेरुः ॥ ३.१२१.३१ ॥
Despedindo-se uns dos outros e saudando-se como convém, e abraçando os anciãos e todas as crianças, os heróis dos Yadus foram para as suas casas; e eles também percorreram os tīrthas sagrados.
3.121.32
विसृज्य वृष्णीननु धर्मराजौ ।
विदर्भराजोपचितां सुतीर्थाम्।
जगाम पुण्यां सरितं पयोष्णीं ।
सभ्रातृभृत्यः सह लोमशेन ॥ ३.१२१.३२ ॥
Tendo despedido os Vṛṣṇi, os dois reis do dharma foram ao sagrado rio Payoṣṇī, rico em bons vaus e cheio de gente do rei de Vidarbha, com os seus irmãos e servos e com Lomaśa.
3.121.33
सुतेन सोमेन विमिश्रतोयां ।
पयः पयोष्णीं प्रति सोध्युवास।
द्विजातिमुख्यैर्मुदितैर्महात्मा ।
संस्तूयमानः स्तुतिभिर्वराभिः ॥ ३.१२१.३३ ॥
Aquele de alma grande habitou junto ao Payoṣṇī, cujas águas se misturam às do filho de Soma, sendo louvado com excelentes hinos pelos principais brâmanes, que estavam alegres.