Mahābhārata · Adhyāya 3.181
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.181.1
स भीमसेनस्तेजस्वी तदा सर्पवशं गतः ।
चिन्तयामास सर्पस्य वीर्यमत्यद्भुतं महत् ॥ ३.१८१.१ ॥
Então o radiante Bhīmasena caiu sob o poder da serpente e começou a refletir sobre a força grandiosa e maravilhosa daquele ser.
3.181.2
उवाच च महासर्पं कामयाब्रूहि पन्नग ।
कस्त्वं भो भुजगश्रेष्ठ किं मया च करिष्यसि ॥ ३.१८१.२ ॥
E disse à grande serpente: "Diga-me, ó serpente, quem és tu? Ó melhor das serpentes, o que farás comigo?"
3.181.3
पाण्डवो भीमसेनोऽहं धर्मराजादनन्तरः ।
नागायुतसमप्राणस्त्वया नीतः कथं वशम् ॥ ३.१८१.३ ॥
"Sou Bhīmasena, um Pāṇḍava, o nascido logo depois de Dharmarāja. Eu, de força vital igual à de dez mil elefantes, como me submeteste ao teu poder?"
3.181.4
सिंहाः केसरिणो व्याघ्रा महिषा वारणास्तथा ।
समागताश्च बहुशो निहताश्च मया युधि ॥ ३.१८१.४ ॥
"Leões, leões de juba, tigres, búfalos e elefantes também se opuseram a mim muitas vezes, e na batalha foram abatidos por mim."
3.181.5
राक्षसाश्च पिशाचाश्च पन्नगाश्च महाबलाः ।
भुजवेगमशक्ता मे सोढुं पन्नगसत्तम ॥ ३.१८१.५ ॥
"Rākṣasas, piśācas e poderosas serpentes não puderam suportar o ímpeto dos meus braços, ó melhor das serpentes."
3.181.6
किंनु विद्याबलं किंनु वरदानमथो तव ।
उद्योगमपि कुर्वाणो वशगोस्मि कृतस्त्वया ॥ ३.१८१.६ ॥
"É pelo teu poder de saber, ou por alguma dádiva tua? Ou, embora eu me esforçasse, fui submetido ao teu poder?"
3.181.7
अनुत्यो विक्रमो नॄणामिति मे धीयते मतिः ।
यथेदं मे त्वया नाग बलं प्रतिहतं महत् ॥ ३.१८१.७ ॥
O valor dos homens é invencível, assim penso; pois, ó serpente, detiveste a minha grande força.
3.181.8
इत्येवंवादिनं वीरं भीममक्लिष्टकारिणम् ।
भोगेन महता गृह्य समन्तात्पर्यवेष्टयत् ॥ ३.१८१.८ ॥
Enquanto o herói Bhīma, que age sem esforço, assim falava, a serpente o agarrou com seus grandes anéis e o envolveu por todos os lados.
3.181.9
निगृह्यैनं महाबाहुं ततः स भुजगस्तदा ।
विमुच्यास्य भुजौ पीनाविदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.१८१.९ ॥
Tendo agarrado aquele de braços poderosos, a serpente soltou então seus braços robustos e proferiu estas palavras.
3.181.10
दिष्टस्त्वं क्षुधितस्याद्य देवैर्भक्षो महाभुज ।
दिष्ट्या कालस्य महतः प्रियाः प्राणा हि देहिनां ॥ ३.१८१.१० ॥
Ó tu de braços poderosos, hoje os deuses te destinaram a ser alimento para mim, que tenho fome; felizmente, diante do grande Tempo, as vidas dos seres encarnados lhes são de fato caras.
3.181.11
यथा त्विदं मया प्राप्तं भुजङ्गत्वमरिंदम ।
तदवश्यं त्वया मत्तः श्रोतव्यं शृणु यन्मम ॥ ३.१८१.११ ॥
Ó domador de inimigos, deves certamente ouvir de mim como cheguei a este estado de serpente; escuta o que é meu.
3.181.12
इमामवस्थां संप्राप्तो ह्यहं कोपान्महर्षिणा ।
शापस्यान्तं परिप्रेप्सुः सर्वस् कथयामि तत् ॥ ३.१८१.१२ ॥
Pela cólera do grande sábio cheguei a esta condição; desejando obter o fim da maldição, contar-te-ei tudo.
3.181.13
नहुषो नाम राजर्षिर्व्यक्तं ते श्रोत्रमागतः ।
तवैव पूर्वः पूर्वेषामायोर्वंशधरः सुतः ॥ ३.१८१.१३ ॥
O sábio real chamado Nahuṣa certamente chegou aos seus ouvidos: foi o primeiro dos seus antepassados, o filho que carregou a linhagem de Āyu.
3.181.14
सोहं शापादगस्त्यस्य ब्राह्मणानवमत्य च ।
इमामवस्थामापन्नः पश्य दैवमिदं मम ॥ ३.१८१.१४ ॥
Pela maldição de Agastya, e por ter desprezado os brâmanes, caí nesta condição. Vê, este é o meu destino.
3.181.15
त्वां चेदवध्यमायान्तमतीव प्रियदर्शनम् ।
अहमद्योपयोक्ष्यामि विधानं पश्य यादृशम् ॥ ३.१८१.१५ ॥
Se você, que não pode ser morto e é extremamente agradável de se ver, se aproximar, hoje eu o agarrarei. Veja de que modo farei isso.
3.181.16
न हि मे मुच्यते कश्चित्कथंचित्प्रग्रहं गतः ।
गचजोवा महिषो वाऽपि षष्ठे काले नरोत्तम ॥ ३.१८१.१६ ॥
Ó melhor dos homens, ninguém que caia em minha pegada é solto de nenhum modo, seja elefante ou búfalo, mesmo no sexto momento.
3.181.17
नासि केवलसर्पेण तिर्यग्योनिषु वर्तता ।
गृहीतः कौरवश्रेष्ठ वरदानमिदं मम ॥ ३.१८१.१७ ॥
Ó melhor dos Kauravas, você não foi apanhado apenas por uma serpente que habita o ventre animal; este é o meu dom.
3.181.18
पतता हि विमानाग्रान्मया शक्रासनाद्द्रुतम् ।
कुरु शापान्तमित्युक्तो भगवान्मुनिसत्तमः ॥ ३.१८१.१८ ॥
Enquanto eu caía rapidamente do topo do meu carro aéreo, do trono de Indra, foi dito ao venerável melhor dos sábios: 'Põe fim à maldição.'
3.181.19
यस्त्वया वेष्टितो राजन्मोहमेति महाबलः ।
मोक्षस्ते भविता राजन्कस्माच्चित्कालपर्ययात् ॥ ३.१८१.१९ ॥
Ó rei, o poderoso que tu envolveste cai na ilusão; ó rei, a tua libertação virá após algum tempo.
3.181.20
ततोस्मि पतितो भूमौ न च मामजहात्स्मृतिः ।
स्मार्तमस्ति पुराणं मे यथैवाधिगतं तथा ॥ ३.१८१.२० ॥
Então caí ao chão, mas a memória não me abandonou; o antigo saber está em minha lembrança tal como o aprendi.
3.181.21
यस्तु ते व्याहृतान्प्रश्नान्प्रतिब्रूयाद्विभागवित् ।
स त्वां मोक्षयिता शापादिति मामब्रवीदृषिः ॥ ३.१८१.२१ ॥
Quem, conhecedor das divisões, responder às perguntas que proferiste, libertar-te-á da maldição — assim me disse o sábio.
3.181.22
गृहीतस्य त्वया राजन्प्राणिनोपि बलीयसः ।
सत्वभ्रंशोऽधिकस्यापि सर्वस्याशु भविष्यति ॥ ३.१८१.२२ ॥
Ó rei, a criatura que tu agarraste, por mais poderosa que seja, perderá a sua força vital; e também o excessivo, tudo isso, em breve chegará ao mesmo.
3.181.23
इतिचाप्यहमश्रौषं वचस्तेषां दयावताम् ।
मयि संजातहार्दानामथ तेऽन्तर्हिता द्विजाः ॥ ३.१८१.२३ ॥
Assim também ouvi as palavras daqueles compassivos nascidos duas vezes, que sentiram afeição por mim; então aqueles brâmanes desapareceram.
3.181.24
सोहं परमदुष्कर्मा वसामि निरयेऽशुचौ ।
सर्पयोनिमिमां प्राप्यकालाकाङ्क्षी महाद्युते ॥ ३.१८१.२४ ॥
Eu, de obras muito más, habito num inferno impuro; ó resplandecente, tendo obtido este nascimento de serpente, aguardo o tempo determinado.
3.181.25
तमुवाच महाबाहुर्भीमसेनो भुजङ्गमम् ।
न ते कुप्ये महासर्प नात्मने द्विजसत्तम ॥ ३.१८१.२५ ॥
Bhīmasena, de braços poderosos, disse à serpente: "Não estou irado contigo, grande serpente, melhor dos duas-vezes-nascidos, nem comigo mesmo."
3.181.26
यस्मादभावी भावी वा मनुष्यः सुखदुःखयोः ।
आगमे यदि वाऽपाये न तत्र ग्लपयेन्मनः ॥ ३.१८१.२६ ॥
Pois, no prazer e na dor, estejam destinados a acontecer ou não, ao chegarem ou partirem, o homem não deve deixar a mente aflita.
3.181.27
दैवं पुरुषकारेण को वञ्चयितुमर्हति ।
दैवमेव परं मन्ये पौरुषं तु निरर्थकम् ॥ ३.१८१.२७ ॥
Quem pode enganar o destino com o esforço humano? Considero o destino supremo; o esforço humano é inútil.
3.181.28
पश्य दैवोपघाताद्धि भुजवीर्यव्यपाश्रयम् ।
इमामवस्थां संप्राप्तमनिमित्तमिहाद्य माम् ॥ ३.१८१.२८ ॥
Veja: pelo golpe do destino, eu, que confiava no valor dos meus braços, cheguei hoje aqui a este estado sem causa.
3.181.29
किंतु नाद्यानुशोचामि तथाऽऽत्मानं विनाशितम् ।
तथा तु विपिने न्यस्तान्भ्रातॄन्राज्यपरिच्युतान् ॥ ३.१८१.२९ ॥
Mas hoje não me lamento por mim mesmo, assim destruído, nem pelos meus irmãos, deixados na floresta e afastados do reino.
3.181.30
हिमवांश्च सुदुर्गोऽयं यक्षराक्षससंकुलः ।
मां समुद्वीक्षमाणास्ते प्रयतिष्यन्ति विह्वलाः ॥ ३.१८१.३० ॥
Este Himālaya é muito difícil de atravessar e cheio de yakṣas e rākṣasas; olhando para mim, eles se esforçarão aflitos.
3.181.31
विनष्टमथ मां श्रुत्वा भविष्यन्ति निरुद्यमाः ।
धर्मशीला मया ते हि बाध्यन्ते राज्यगृद्धिना ॥ ३.१८१.३१ ॥
Ao ouvirem que estou perdido, ficarão sem ânimo, pois aqueles homens virtuosos são de fato oprimidos por mim, ávido pelo reino.
3.181.32
अथवा नार्जुनो धीमान्विषादमुपयास्यति ।
सर्वास्त्रविदनाधृष्यो देवगन्धर्वराक्षसैः ॥ ३.१८१.३२ ॥
Ou então o sábio Arjuna não cairá na aflição; conhecedor de todas as armas, é invencível para deuses, gandharvas e rākṣasas.
3.181.33
समर्थः स महाबाहुरेकाङ्ना सुमहाबलः ।
देवराजमपि स्थानात्प्रच्यावयितुमञ्जसा ॥ ३.१८१.३३ ॥
Aquele de braços poderosos, sozinho, é muito forte, capaz de tirar facilmente do seu lugar até o rei dos deuses.
3.181.34
किं पुनर्धृतराष्ट्रस् पुत्रं दुर्द्यूतदेविनम् ।
विद्विष्टं सर्वलोकस्य दम्भमोहपरायणम् ॥ ३.१८१.३४ ॥
Quanto mais o filho de Dhṛtarāṣṭra, o jogador de má sorte, odiado por todo o mundo, entregue ao orgulho e à ilusão.
3.181.35
मातरं चैव शोचामि कृपणां पुत्रगृद्धिनीम् ।
याऽस्माकं नित्यमाशास्ते महत्त्वमधिकं परैः ॥ ३.१८१.३५ ॥
Também lamento por nossa mãe, miserável e ávida por seus filhos, que sempre deseja para nós uma grandeza maior do que a dos outros.
3.181.36
तस्याः कथं त्वनाथाया मद्विनाशाद्भुजङ्गम् ।
सफलास्ते भविष्यन्ति मयि सर्वे मनोरथाः ॥ ३.१८१.३६ ॥
Mas como ficará aquela mãe desamparada com a minha destruição, ó serpente? Todos os teus desejos se cumprirão em mim.
3.181.37
नकुलः सहदेवश्च यमौ च गुरुवर्तिनौ ।
मद्वाहुबलसंगुप्तौ नित्यं पुरुषमानिनौ ॥ ३.१८१.३७ ॥
Nakula e Sahadeva, os gêmeos que obedecem ao irmão mais velho, sempre protegidos pela força dos meus braços, orgulhosos de sua virilidade.
3.181.38
भविष्यतो निरुत्साहौ भ्रष्टवीर्यपराक्रमौ ।
मद्विनाशात्परिद्यूनाविति मे वर्तते मतिः ॥ ३.१८१.३८ ॥
Com a minha destruição, aqueles dois ficarão sem ânimo, caídos em valor e destreza, e completamente definhados; tal é o meu pensamento.
3.181.39
एवंविधं बहु तदा विललाप वृकोदरः ।
भुजङ्गभोगसंरुद्धो नाशकच्च विचेष्टितुम् ॥ ३.१८१.३९ ॥
Então Vṛkodara (Bhīma) lamentou-se muito dessa forma, preso pelos anéis da serpente, incapaz de sequer se mover.
3.181.40
युधिष्ठिरस्तु कौन्तेयो बभूवास्वस्तचेतनः ।
अनिष्टदर्शनान्घोरानुत्पातान्परिचिन्तयन् ॥ ३.१८१.४० ॥
Mas Yudhiṣṭhira, filho de Kuntī, ficou inquieto de espírito, meditando sobre os terríveis presságios nefastos que vira.
3.181.41
दारुणं ह्यशिवं नादं शिवा दक्षिणतः स्थिता ।
दीप्तायां दिशि वित्रस्ता रौति तस्याश्रमस्य ह ॥ ३.१८१.४१ ॥
À direita, uma chacal, aterrorizada na direção resplandecente, uivava junto àquele eremitério um grito terrível e de mau agouro.
3.181.42
एकपक्षाक्षिचरणा वर्तिका घोरदर्शना ।
रक्तं वमन्ती ददृशे प्रत्यादित्यमभासुरा ॥ ३.१८१.४२ ॥
Uma codorniz, com uma asa, um olho e uma pata, de aspecto terrível, vomitando sangue, foi vista brilhando diante do sol.
3.181.43
प्रववौ चानिलो रूक्षश्चण्डः सर्करकर्षणः ।
अपसव्यानि सर्वाणि मृगपक्षिरुतानि च ॥ ३.१८१.४३ ॥
Soprou um vento áspero e violento, arrastando cascalho; e todos os gritos de animais e aves tornaram-se de mau agouro.
3.181.44
पृष्ठतो वायसः कृष्णो याहियाहीति वाशति ।
मुहुर्मुहुः स्फुरति च दक्षिणोऽस्य भुजस्तथा ॥ ३.१८१.४४ ॥
Por trás, um corvo negro grasnava repetidamente «Vai, vai!», e também o seu braço direito estremecia várias vezes.
3.181.45
हृदयं चरणश्चापि वामोऽस्य परितप्यति ।
सव्यस्याक्ष्णओ विकारश्चाप्यनिष्टः समपद्यत ॥ ३.१८१.४५ ॥
Seu coração e o pé esquerdo começaram a arder de tormento, e no olho esquerdo surgiu um tremor de mau agouro.
3.181.46
धर्मराजोपि मेधावी शङ्कमानो महद्भयम् ।
द्रौपदीं परिपप्रच्छ क्व भीम इति भारत ॥ ३.१८१.४६ ॥
O sábio rei do dharma, também temendo um grande perigo, perguntou insistentemente a Draupadī: «Onde está Bhīma, ó descendente de Bharata?»
3.181.47
शंस तस्मै पाञ्चाली चिरयातं वृकोदरम् ।
स प्रतस्थे महाबाहुर्धौम्येन सहितो नृपः ॥ ३.१८१.४७ ॥
Draupadī disse-lhe que Vṛkodara (Bhīma) partira há muito tempo. Então o rei, de braços poderosos, partiu com Dhaumya.
3.181.48
द्रौपद्या रक्षणं कार्यमित्युवाच धनंजयम् ।
नकुलं सहदेवं च व्यादिदेश द्विजान्प्रति ॥ ३.१८१.४८ ॥
Disse a Dhanaṃjaya (Arjuna) que a proteção de Draupadī devia ser assegurada, e deu instruções a Nakula e Sahadeva sobre os brâmanes.
3.181.49
स तस्य पदमुन्नीय तस्मादेवाश्रमात्प्रभुः ।
मृगयामास कौन्तेयो भीमसेनं महावने ॥ ३.१८१.४९ ॥
O poderoso filho de Kuntī, reconhecendo suas pegadas, procurou Bhīmasena na grande floresta a partir desse mesmo eremitério.
3.181.50
स प्राचीं दिशमास्थाय महतो गजयूथपान् ।
ददर्श पृथिवीं चिह्नैर्भीमस्य परिचिह्निताम् ॥ ३.१८१.५० ॥
Dirigindo-se para o leste, viu grandes manadas de elefantes e seus líderes, e viu a terra marcada com os sinais de Bhīma.
3.181.51
ततो मृगसहस्राणि मृगेनद्राणां शतानि च ।
पतितानि वने दृष्ट्वा मार्गं तस्याविशन्नृपः ॥ ३.१८१.५१ ॥
Então, vendo milhares de cervos e centenas de leões entre as feras caídos na floresta, o rei entrou em seu caminho.
3.181.52
धावतस्तस्य वीरस् मृगार्थं वातरंहसः ।
ऊरुवातविनिर्भग्नान्द्रुमान्व्यावर्जितान्पथिः ॥ ३.१८१.५२ ॥
O herói, correndo atrás do cervo, veloz como o vento, tinha as árvores quebradas pelo vento de suas coxas dobradas à beira do caminho.
3.181.53
स गत्वा तैस्तदा चिह्नैर्ददर्श गिरिगह्वरे ।
रूक्षमारुतभूयिष्ठे निष्पत्रद्रुमसंकुले ॥ ३.१८१.५३ ॥
Seguindo aqueles sinais, foi e viu numa caverna de montanha, abundante em ventos ásperos e densa de árvores sem folhas.
3.181.54
ईरिणे निर्जले देशे कण्टकिद्रुमसंकुले ।
अश्मस्थाणुक्षुपाकीर्णे सुदुर्गे विषमोत्कटे।
गृहीतं भुजगेन्द्रेण निश्चेष्टमनुजं तदा ॥ ३.१८१.५४ ॥
Naquele lugar árido e sem água, denso de árvores espinhosas, semeado de pedras, tocos e juncos, muito difícil de atravessar e escarpado, o irmão mais novo jazia imóvel, então agarrado pelo senhor das serpentes.