Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 3.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.16.1
अथ पञ्चवटीं गच्छन्नन्तरा रघुनन्दनः।
आससाद महाकायं गृध्रं भीमपराक्रमम् ॥ ३.१६.१ ॥
Então, indo para Pañcavaṭī, Rāma, alegria dos Raghus, encontrou no caminho um abutre de corpo imenso e terrível poder.
3.16.2
तं दृष्ट्वा तौ महाभागौ वनस्थं रामलक्ष्मणौ।
मेनाते राक्षसं पक्षिं ब्रुवाणौ को भवानिति ॥ ३.१६.२ ॥
Ao ver aquela ave que habitava a floresta, os dois muito afortunados Rāma e Lakṣmaṇa tomaram-na por uma ave rākṣasa e perguntaram: "Quem és tu?"
3.16.3
ततो मधुरया वाचा सौम्यया प्रीणयन्निव।
उवाच वत्स मां विद्धि वयस्यं पितुरात्मनः ॥ ३.१६.३ ॥
Então, com voz doce e suave, como que para agradá-los, disse: "Filho querido, saiba que sou amigo do teu pai."
3.16.4
स तं पितृसखं मत्वा पूजयामास राघवः।
स तस्य कुलमव्यग्रमथ पप्रच्छ नाम च ॥ ३.१६.४ ॥
Rāghava, considerando-o amigo de seu pai, honrou-o; depois, com calma, perguntou sua linhagem e seu nome.
3.16.5
रामस्य वचनं श्रुत्वा कुलमात्मानमेव च।
आचचक्षे द्विजस्तस्मै सर्वभूतसमुद्भवम् ॥ ३.१६.५ ॥
Ao ouvir as palavras de Rāma, aquela ave dvija contou-lhe sua linhagem e a si mesma, desde a origem de todos os seres.
3.16.6
पूर्वकाले महाबाहो ये प्रजापतयोऽभवन्।
तान् मे निगदतः सर्वानादितः शृणु राघव ॥ ३.१६.६ ॥
"Em tempos antigos, ó Rāghava de braços poderosos, os senhores das criaturas que surgiram — ouve-os todos desde o início, enquanto os narro."
3.16.7
कर्दमः प्रथमस्तेषां विकृतस्तदनन्तरम्।
शेषश्च संश्रयश्चैव बहुपुत्रश्च वीर्यवान् ॥ ३.१६.७ ॥
Entre eles, o primeiro foi Kardama, depois Vikṛta. Depois Śeṣa e Saṃśraya, e o poderoso de muitos filhos.
3.16.8
स्थाणुर्मरीचरत्रिश्च क्रतुश्चैव महाबलः।
पुलस्त्यश्चाङ्गिराश्चैव प्रचेताः पुलहस्तथा ॥ ३.१६.८ ॥
Sthāṇu, Marīci e Atri, e o muito forte Kratu; Pulastya, Aṅgiras, Pracetas e também Pulaha.
3.16.9
दक्षो विवस्वानपरोऽरिष्टनेमिश्च राघव।
कश्यपश्च महातेजास्तेषामासीच्च पश्चिमः ॥ ३.१६.९ ॥
Dakṣa, Vivasvān e outro, Ariṣṭanemi, ó Rāghava; e o radiante Kaśyapa, que foi o último deles.
3.16.10
प्रजापतेस्तु दक्षस्य बभूवुरिति विश्रुताः।
षष्टिर्दुहितरो राम यशस्विन्यो महायशः ॥ ३.१६.१० ॥
É renomado que sessenta filhas nasceram de Prajāpati Dakṣa; ó Rāma, elas eram gloriosas e de grande fama.
3.16.11
कश्यपः प्रतिजग्राह तासामष्टौ सुमध्यमाः।
अदितिं च दितिं चैव दनूमपि च कालकाम् ॥ ३.१६.११ ॥
Kaśyapa tomou oito delas, de cintura esbelta: Aditi e Diti, Danu e também Kālakā.
3.16.12
ताम्रां क्रोधवशां चैव मनुं चाप्यनलामपि।
तास्तु कन्यास्ततः प्रीतः कश्यपः पुनरब्रवीत् ॥ ३.१६.१२ ॥
Tāmrā, Krodhavaśā, Manu e também Analā. Satisfeito com aquelas donzelas, Kaśyapa falou novamente.
3.16.13
पुत्रांस्त्रैलोक्यभर्तॄन् वै जनयिष्यथ मत्समान्।
अदितिस्तन्मना राम दितिश्च दनुरेव च ॥ ३.१६.१३ ॥
Rāma, vós gerareis filhos, senhores dos três mundos e iguais a mim. Aditi, Diti e Danu, com a mente voltada a isso, farão o mesmo.
3.16.14
कालका च महाबाहो शेषास्त्वमनसोऽभवन्।
अदित्यां जज्ञिरे देवास्त्रयस्त्रिंशदरिंदम ॥ ३.१६.१४ ॥
Ó de braços poderosos, Kālakā e as outras ficaram de ânimo desfavorável. De Aditi nasceram os trinta e três deuses, ó domador de inimigos.
3.16.15
आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ च परंतप।
दितिस्त्वजनयत् पुत्रान् दैत्यांस्तात यशस्विनः ॥ ३.१६.१५ ॥
Os Ādityas, os Vasus, os Rudras e os dois Aśvins, ó queimador de inimigos. Mas Diti deu à luz filhos, os famosos Daityas, querido.
3.16.16
तेषामियं वसुमती पुराऽऽसीत् सवनार्णवा।
दनुस्त्वजनयत् पुत्रमश्वग्रीवमरिंदम ॥ ३.१६.१६ ॥
Outrora esta terra, Vasumatī, cingida pelos oceanos, era deles. Danu deu à luz um filho, Aśvagrīva, ó domador de inimigos.
3.16.17
नरकं कालकं चैव कालकापि व्यजायत।
क्रौञ्चीं भासीं तथा श्येनीं धृतराष्ट्रीं तथा शुकीम् ॥ ३.१६.१७ ॥
Kālakā deu à luz Naraka e Kālaka, e também Krauñcī, Bhāsī, Śyenī, Dhṛtarāṣṭrī e Śukī.
3.16.18
ताम्रा तु सुषुवे कन्याः पञ्चैता लोकविश्रुताः।
उलूकाञ्जनयत् क्रौञ्ची भासी भासान् व्यजायत ॥ ३.१६.१८ ॥
Tāmrā deu à luz estas cinco filhas, famosas nos mundos. Krauñcī deu à luz corujas, e de Bhāsī nasceram os falcões.
3.16.19
श्येनी श्येनांश्च गृध्रांश्च व्यजायत सुतेजसः।
धृतराष्ट्री तु हंसांश्च कलहंसाश्च सर्वशः ॥ ३.१६.१९ ॥
Śyenī deu à luz falcões e abutres, de grande esplendor; e Dhṛtarāṣṭrī deu à luz cisnes e flamingos, de todas as espécies.
3.16.20
चक्रवाकांश्च भद्रं ते विजज्ञे सापि भामिनी।
शुकी नतां विजज्ञे तु नतायां विनता सुता ॥ ३.१६.२० ॥
Que a boa fortuna esteja contigo; aquela bela também deu à luz os gansos chakravāka. Śukī deu à luz Natā, e Vinatā foi a filha de Natā.
3.16.21
दश क्रोधवशा राम विजज्ञेऽप्यात्मसंभवाः।
मृगीं च मृगमन्दां च हरीं भद्रमदामपि ॥ ३.१६.२१ ॥
Ó Rāma, Krodhavaśā deu à luz dez filhas nascidas de si mesma: a corça, Mṛga-mandā, Harī e também Bhadramadā.
3.16.22
मातङ्गीमथ शार्दूलीं श्वेतां च सुरभीं तथा।
सर्वलक्षणसम्पन्नां सुरसां कद्रुकामपि ॥ ३.१६.२२ ॥
Mātaṅgī, Śārdūlī, Śvetā e Surabhī, e Surasā, dotada de todos os sinais auspiciosos, e também Kadrukā.
3.16.23
अपत्यं तु मृगाः सर्वे मृग्या नरवरोत्तम।
ऋक्षाश्च मृगमन्दायाः सृमराश्चमरास्तथा ॥ ३.१६.२३ ॥
Ó melhor dos homens, todos os cervos são descendentes da corça; os ursos, os sṛmara e os iaques são descendentes de Mṛga-mandā.
3.16.24
ततस्त्विरावतीं नाम जज्ञे भद्रमदा सुताम्।
तस्यास्त्वैरावतः पुत्रो लोकनाथो महागजः ॥ ३.१६.२४ ॥
Então Bhadramadā deu à luz uma filha chamada Airāvatī; seu filho foi Airāvata, senhor dos mundos, o grande elefante.
3.16.25
हर्याश्च हरयोऽपत्यं वानराश्च तपस्विनः।
गोलाङ्गूलाश्च शार्दूली व्याघ्रांश्चाजनयत् सुतान् ॥ ३.१६.२५ ॥
De Haryā nasceram os Hari, os vānara e os tapasvin; os Golāṅgūla e a tigresa Śārdūlī geraram tigres como filhos.
3.16.26
मातङ्ग्यास्त्वथ मातङ्गा अपत्यं मनुजर्षभ।
दिशागजं तु काकुत्स्थ श्वेता व्यजनयत् सुतम् ॥ ३.१६.२६ ॥
De Mātaṅgī nasceram os Mātaṅga, os elefantes; e, ó melhor dos homens, ó descendente de Kakutstha, Śvetā deu à luz um filho chamado Diśāgaja, o elefante das direções.
3.16.27
ततो दुहितरौ राम सुरभिर्द्वे व्यजायत।
रोहिणीं नाम भद्रं ते गन्धर्वीं च यशस्विनीम् ॥ ३.१६.२७ ॥
Depois, ó Rāma, nasceram de Surabhi duas filhas: Rohiṇī, e a famosa Gandharvī — que o bem te acompanhe.
3.16.28
रोहिण्यजनयद् गावो गन्धर्वी वाजिनः सुतान्।
सुरसाजनयन्नागान् राम कद्रूश्च पन्नगान् ॥ ३.१६.२८ ॥
Rohiṇī deu à luz as vacas; a Gandharvī deu à luz os cavalos como filhos. Surasā deu à luz os nāga, ó Rāma, e Kadrū deu à luz as serpentes.
3.16.29
मनुर्मनुष्याञ्जनयत् कश्यपस्य महात्मनः।
ब्राह्मणान् क्षत्रियान् वैश्यान् शूद्रांश्च मनुजर्षभ ॥ ३.१६.२९ ॥
Manu, filho do grande Kaśyapa, gerou os seres humanos: brâmanes, kṣatriyas, vaiśyas e śūdras, ó melhor dos homens.
3.16.30
मुखतो ब्राह्मणा जाता उरसः क्षत्रियास्तथा।
ऊरुभ्यां जज्ञिरे वैश्याः पद्भ्यां शूद्रा इति श्रुतिः ॥ ३.१६.३० ॥
Os brâmanes nasceram da boca, os kṣatriyas igualmente do peito; os vaiśyas nasceram das coxas, e os śūdras dos pés — assim diz a śruti.
3.16.31
सर्वान् पुण्यफलान् वृक्षाननलापि व्यजायत।
विनता च शुकीपौत्री कद्रूश्च सुरसास्वसा ॥ ३.१६.३१ ॥
Analā deu à luz todas as árvores que dão frutos meritórios. Vinatā, neta de Śukī, e Kadrū, irmã de Surasā, também pertenciam a essa linhagem.
3.16.32
कद्रूर्नागसहस्रं तु विजज्ञे धरणीधरान्।
द्वौ पुत्रौ विनतायास्तु गरुडोऽरुण एव च ॥ ३.१६.३२ ॥
Kadrū deu à luz mil nāgas, os sustentadores da terra. Vinatā teve dois filhos: Garuḍa e Aruṇa.
3.16.33
तस्माज्जातोऽहमरुणात् सम्पातिश्च ममाग्रजः।
जटायुरिति मां विद्धि श्येनीपुत्रमरिंदम ॥ ३.१६.३३ ॥
De Aruṇa eu nasci, e meu irmão mais velho é Sampāti. Saiba que sou Jaṭāyu, filho de Śyenī, ó subjugador de inimigos.
3.16.34
सोऽहं वाससहायस्ते भविष्यामि यदीच्छसि।
इदं दुर्गं हि कान्तारं मृगराक्षससेवितम्।
सीतां च तात रक्षिष्ये त्वयि याते सलक्ष्मणे ॥ ३.१६.३४ ॥
Se desejares, serei teu companheiro na tua morada. Esta floresta é difícil de atravessar e frequentada por cervos e rākṣasas. Querido filho, quando partires com Lakṣmaṇa, protegerei Sītā.
3.16.35
जटायुषं तु प्रतिपूज्य राघवो
मुदा परिष्वज्य च संनतोऽभवत् ।
पितुर्हि शुश्राव सखित्वमात्मवा-
ञ्जटायुषा संकथितं पुनः पुनः ॥ ३.१६.३५ ॥
Honrando Jaṭāyu, o Rāghava abraçou-o com alegria e curvou-se profundamente. O de mente dominada ouviu sobre a amizade de seu pai, que Jaṭāyu relatou repetidas vezes.
3.16.36
स तत्र सीतां परिदाय मैथिलीं
सहैव तेनातिबलेन पक्षिणा।
जगाम तां पञ्चवटीं सलक्ष्मणो
रिपून् दिधक्षन् शलभानिवानलः ॥ ३.१६.३६ ॥
Ali, tendo confiado Sītā, a filha de Mithilā, àquela ave poderosíssima, partiu com Lakṣmaṇa para Pañcavaṭī, como um fogo ansioso por queimar inimigos como mariposas.