ऋग्वेद · सूक्त 1.11

1.11.1

इन्द्रं॒ विश्वा॑ अवीवृधन्त्समु॒द्रव्य॑चसं॒ गिरः॑ ।
र॒थीत॑मं र॒थीनां॒ वाजा॑नां॒ सत्प॑तिं॒ पति॑म् ॥

सर्व स्तुतींनी इंद्राला वाढवले; समुद्रापर्यंत दृष्टी टाकणारा, रथिकांत श्रेष्ठ रथी, बक्षिसांचा खरा स्वामी आणि पालक.

स॒ख्ये त॑ इन्द्र वा॒जिनो॒ मा भे॑म शवसस्पते ।
त्वाम॒भि प्र णो॑नुमो॒ जेता॑र॒मप॑राजितम् ॥

हे इंद्रा, तुझ्या मैत्रीत आम्ही भिऊ नये, हे बलाच्या स्वामी; विजयी आणि अपराजित अशा तुझी आम्ही स्तुती करतो.

पू॒र्वीरिन्द्र॑स्य रा॒तयो॒ न वि द॑स्यन्त्यू॒तयः॑ ।
यदी॒ वाज॑स्य॒ गोम॑तः स्तो॒तृभ्यो॒ मंह॑ते म॒घम् ॥

इंद्राची अनेक दाने कधी संपत नाहीत, त्याची संरक्षणेही नाहीत; गोधनयुक्त बक्षीस तो स्तोत्रकर्त्यांना देतो तेव्हा.

पु॒रां भि॒न्दुर्युवा॑ क॒विरमि॑तौजा अजायत ।
इन्द्रो॒ विश्व॑स्य॒ कर्म॑णो ध॒र्ता व॒ज्री पु॑रुष्टु॒तः ॥

किल्ले फोडणारा, तरुण, कवी, अपार बलाचा इंद्र जन्मला; तो सर्व कर्मांचा धारक, वज्रधारी, बहुप्रशंसित आहे.

त्वं व॒लस्य॒ गोम॒तोऽपा॑वरद्रिवो॒ बिल॑म् ।
त्वां दे॒वा अबि॑भ्युषस्तु॒ज्यमा॑नास आविषुः ॥

वलाची गोधनयुक्त गुहा तू उघडलीस, हे दगड धारण करणाऱ्या; तुझ्यामुळे निर्भय देव प्रेरित होऊन बाहेर पडले.

तवा॒हं शू॑र रा॒तिभिः॒ प्रत्या॑यं॒ सिन्धु॑मा॒वद॑न् ।
उपा॑तिष्ठन्त गिर्वणो वि॒दुष्टे॒ तस्य॑ का॒रवः॑ ॥

तुझ्या दानांसह, हे शूरा, मी नदीकडे येऊन तिची स्तुती केली; हे स्तोत्रांच्या स्वामी, तुझे उपासक जवळ उभे राहिले; कारू लोक ते जाणतात.

मा॒याभि॑रिन्द्र मा॒यिनं॒ त्वं शुष्ण॒मवा॑तिरः ।
वि॒दुष्टे॒ तस्य॒ मेधि॑रा॒स्तेषां॒ श्रवां॒स्युत्ति॑र ॥

हे इंद्रा, तू आपल्या मायेने मायावी शुष्णाला खाली पाडलेस. त्याला जाणणारे बुद्धिमान लोक आहेत; त्यांची कीर्ती तू उंच कर.

इन्द्र॒मीशा॑न॒मोज॑सा॒भि स्तोमा॑ अनूषत ।
स॒हस्रं॒ यस्य॑ रा॒तय॑ उ॒त वा॒ सन्ति॒ भूय॑सीः ॥

सामर्थ्याने शासन करणाऱ्या इंद्राकडे स्तोत्रे उंचावली गेली. त्याची दाने हजारो आहेत, किंवा त्याहून अधिक आहेत.