ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.11

1.11.1

इन्द्रं॒ विश्वा॑ अवीवृधन्त्समु॒द्रव्य॑चसं॒ गिरः॑ ।
र॒थीत॑मं र॒थीनां॒ वाजा॑नां॒ सत्प॑तिं॒ पति॑म् ॥

ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲା; ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରସାରିତ, ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ପୁରସ୍କାରର ପ୍ରକୃତ ପ୍ରଭୁ ଓ ପାଳକ।

स॒ख्ये त॑ इन्द्र वा॒जिनो॒ मा भे॑म शवसस्पते ।
त्वाम॒भि प्र णो॑नुमो॒ जेता॑र॒मप॑राजितम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ମୈତ୍ରୀରେ, ହେ ବଳର ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଭୟ ନ କରୁ; ଜୟୀ ଓ ଅପରାଜିତ ତୁମକୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁ।

पू॒र्वीरिन्द्र॑स्य रा॒तयो॒ न वि द॑स्यन्त्यू॒तयः॑ ।
यदी॒ वाज॑स्य॒ गोम॑तः स्तो॒तृभ्यो॒ मंह॑ते म॒घम् ॥

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅନେକ ଦାନ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ, ନା ତାଙ୍କ ରକ୍ଷା; ଗୋସମ୍ପଦଯୁକ୍ତ ପୁରସ୍କାର ସେ ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ।

पु॒रां भि॒न्दुर्युवा॑ क॒विरमि॑तौजा अजायत ।
इन्द्रो॒ विश्व॑स्य॒ कर्म॑णो ध॒र्ता व॒ज्री पु॑रुष्टु॒तः ॥

ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗୁଥିବା, ଯୁବା, କବି, ଅପାର ବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ମିଲେ; ସେ ସକଳ କର୍ମର ଧାରକ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବହୁ ସ୍ତୁତ।

त्वं व॒लस्य॒ गोम॒तोऽपा॑वरद्रिवो॒ बिल॑म् ।
त्वां दे॒वा अबि॑भ्युषस्तु॒ज्यमा॑नास आविषुः ॥

ବଳର ଗୋସମ୍ପଦଯୁକ୍ତ ଗୁମ୍ଫା ତୁମେ ଖୋଲିଲ, ହେ ପଥର ଧାରଣକାରୀ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ନିର୍ଭୟ ଦେବତାମାନେ ବାହାରିଲେ।

तवा॒हं शू॑र रा॒तिभिः॒ प्रत्या॑यं॒ सिन्धु॑मा॒वद॑न् ।
उपा॑तिष्ठन्त गिर्वणो वि॒दुष्टे॒ तस्य॑ का॒रवः॑ ॥

ତୁମ ଦାନ ସହିତ, ହେ ଶୂର, ମୁଁ ନଦୀ ନିକଟକୁ ଆସି ତାହାର ସ୍ତୁତି କଲି; ହେ ସ୍ତୋତ୍ରର ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଉପାସକମାନେ ନିକଟରେ ଠିଆ ହେଲେ; କାରୁମାନେ ତାହା ଜାଣନ୍ତି।

मा॒याभि॑रिन्द्र मा॒यिनं॒ त्वं शुष्ण॒मवा॑तिरः ।
वि॒दुष्टे॒ तस्य॒ मेधि॑रा॒स्तेषां॒ श्रवां॒स्युत्ति॑र ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମର ମାୟାରେ ମାୟାବୀ ଶୁଷ୍ଣକୁ ତଳକୁ ପକାଇଲ। ତାଙ୍କୁ ଜାଣୁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଯଶକୁ ତୁମେ ଉଚ୍ଚ କର।

इन्द्र॒मीशा॑न॒मोज॑सा॒भि स्तोमा॑ अनूषत ।
स॒हस्रं॒ यस्य॑ रा॒तय॑ उ॒त वा॒ सन्ति॒ भूय॑सीः ॥

ବଳରେ ଶାସନ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସ୍ତୋତ୍ର ଗାଯାଇଛି। ତାଙ୍କ ଦାନ ହଜାର, କିମ୍ବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ।