ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.127.1
अ॒ग्निं होता॑रं मन्ये॒ दास्व॑न्तं॒ वसुं॑ सू॒नुं सह॑सो जा॒तवे॑दसं॒ विप्रं॒ न जा॒तवे॑दसं॒ य ऊ॒र्ध्वया॑ स्वध्व॒रो ।
दे॒वो दे॒वाच्या॑ कृ॒पा घृ॒तस्य॒ विभ्रा॑ष्टि॒मनु॑ वष्टि शो॒चिषा॒जुह्वा॑नस्य स॒र्पिषः॑ ॥
ହୋତା, ଦାତା, ଧନର ସ୍ୱାମୀ, ବଳର ପୁତ୍ର, ସର୍ବଜ୍ଞ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ଜ୍ଞାନୀ କବି ପରି ଧ୍ୟାନ କରେ। ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗାମୀ ଶିଖାରେ ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ସେ ଦେବ, ଘିଅର ସୁନ୍ଦର ଦୀପ୍ତିରେ ଆହୂତ ହୋଇ ଘିଅ ଢାଳନ୍ତି।
1.127.2
यजि॑ष्ठं त्वा॒ यज॑माना हुवेम॒ ज्येष्ठ॒मङ्गि॑रसां विप्र॒ मन्म॑भि॒र्विप्रे॑भिः शुक्र॒ मन्म॑भिः॒ परि॑ज्मानमिव॒ द्यां ।
होता॑रं चर्षणी॒नां शो॒चिष्के॑शं॒ वृष॑णं॒ यमि॒मा विशः॒ प्राव॑न्तु जू॒तये॒ विशः॑ ॥
ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଆମେ ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୁମକୁ କବିମାନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରରେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା। ଆକାଶକୁ ଯେପରି ଘେରାଯାଏ, ସେପରି ତୁମକୁ; ସେହି ହୋତା, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର, ଶିଖା-କେଶୀ, ବୃଷଭ ଦେବତାଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରଜାମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଗକୁ ନେଉ।
1.127.3
स हि पु॒रू चि॒दोज॑सा वि॒रुक्म॑ता॒ दीद्या॑नो॒ भव॑ति द्रुहंत॒रः प॑र॒शुर्न द्रु॑हंत॒रः वी॒ळु चि॒द्यस्य॒ समृ॑तौ ।
श्रुव॒द्वने॑व॒ यत्स्थि॒रं निः॒षह॑माणो यमते॒ नाय॑ते धन्वा॒सहा॒ नाय॑ते ॥
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ନିଜର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାରେ ବହୁତ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତ ହୋଇ ଶତ୍ରୁନାଶକ ହୁଏ, କୁରାଢ଼ି ପରି ଶତ୍ରୁକୁ ଚିରିଦିଏ। ଯାହାର ରକ୍ଷାରେ ସେ ଶୁଣେ, ଯେପରି ବନ ଶୁଣେ; ସେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଟକାଇଲେ, ଧନୁର୍ଧରକୁ ଜିଣୁଥିବା ପରି ସେ ନତ ହୁଏ ନାହିଁ, ଚଳେ ନାହିଁ।
1.127.4
दृ॒ळ्हा चि॑दस्मा॒ अनु॑ दु॒र्यथा॑ वि॒दे तेजि॑ष्ठाभिर॒रणि॑भिर्दा॒ष्ट्यव॑से अ॒ग्नये॑ दा॒ष्ट्यव॑से॒ प्र यः पु॒रूणि॒ गाह॑ते ।
तक्ष॒द्वने॑व शो॒चिषा॑ स्थि॒रा चि॒दन्ना॒ नि रि॑णा॒त्योज॑सा॒ नि स्थि॒राणि॑ चि॒दोज॑सा ॥
ଦୃଢ଼ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନତ ହୁଏ, ଯେପରି ମୁଁ ଜାଣିଛି; ଅତି ଦ୍ରୁତ ଅରଣିରେ ସେ ଦିଏ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ସେ ଦିଏ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ; ଯେ ବହୁତ ମଧ୍ୟରେ ଆଗକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ବନ ପରି ସେ ନିଜ ଶିଖାରେ କାଟେ; ଦୃଢ଼ ଅନ୍ନକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଜ ବଳରେ ନଷ୍ଟ କରେ; ଦୃଢ଼ ସ୍ଥାନକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଜ ବଳରେ ପାଡ଼ିଦିଏ।
1.127.5
तम॑स्य पृ॒क्षमुप॑रासु धीमहि॒ नक्तं॒ यः सु॒दर्श॑तरो॒ दिवा॑तरा॒दप्रा॑युषे॒ दिवा॑तरा॒ताद॒स्यायु॒र्ग्रभ॑णवद् ।
वी॒ळु शर्म॒ न सू॒नवे॑ भ॒क्तमभ॑क्त॒मवो॒ व्यन्तो॑ अ॒जरा॑ अ॒ग्नयो॒ व्यन्तो॑ अ॒जराः॑ ॥
ସେହି ସୁନ୍ଦର ରୂପକୁ ଆମେ ଉଷାମାନଙ୍କରେ ଧରିବା; ସେ ରାତ୍ରିଠାରୁ, ଦିନଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଏ; ଅମର ନ ଥିବା ପାଇଁ ଦିନରୁ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଁ ଦିନରୁ; ତେବେ ଏହି ତେଜସ୍ୱୀଙ୍କ ଆୟୁ ଧରାଯାଏ। ପୁତ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ ପରି ସୁଖଭାଗ ଦିଆଯାଏ, ଭାଗହୀନକୁ ମଧ୍ୟ; ଜରାହୀନ ଅଗ୍ନିମାନେ ବିସ୍ତାର ହୁଅନ୍ତି, ଜରାହୀନ ଅଗ୍ନିମାନେ ବିସ୍ତାର ହୁଅନ୍ତି।
1.127.6
स हि शर्धो॒ न मारु॑तं तुवि॒ष्वणि॒रप्न॑स्वतीषू॒र्वरा॑स्वि॒ष्टनि॒रार्त॑नास्वि॒ष्टनिः॒ आद॑द्ध॒व्यान्या॑द॒दिर् ।
य॒ज्ञस्य॑ के॒तुर॒र्हणा॒ अध॑ स्मास्य॒ हर्ष॑तो॒ हृषी॑वतो॒ विश्वे॑ जुषन्त॒ पन्थां॒ नरः॑ शु॒भे न पन्था॑म् ॥
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମରୁତଙ୍କ ବଳ ପରି ଜଳମୟ ସମତଳରେ, ଘାସ ଅଞ୍ଚଳରେ ହବିର ସ୍ୱାମୀ ହୁଏ; ସେ ଯଜ୍ଞର ଧ୍ୱଜା, ପୂଜ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ; ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦିତ, ହର୍ଷିତ, ହବିଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପଥ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଯେପରି ମାନବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
1.127.7
द्वि॒ता यदी॑ं की॒स्तासो॑ अ॒भिद्य॑वो नम॒स्यन्त॑ उप॒वोच॑न्त॒ भृग॑वो म॒थ्नन्तो॑ दा॒शा भृग॑वः अ॒ग्निरी॑शे॒ वसू॑नां ।
शुचि॒र्यो ध॒र्णिरे॑षां प्रि॒याँ अ॑पि॒धीँर्व॑निषीष्ट॒ मेधि॑र॒ आ व॑निषीष्ट॒ मेधि॑रः ॥
ଦୁଇଥର ଭୃଗୁମାନେ ନମସ୍କାର କରି ସ୍ତୁତି କଲେ, ଓ ଦାଶମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧ ମନ୍ଥନ ଯନ୍ତ୍ରରେ ଭୃଗୁମାନେ ମନ୍ଥନ କଲେ, ସେତେବେଳେ ବସୁମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ଅଗ୍ନି ଶାସନ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଏମାନଙ୍କର ପୋଷକ, ସେ ପ୍ରିୟ ଓ ଲୁଚା ଧନ ପାଉ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ପାଉ, ଏଠାରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପାଉ।
1.127.8
विश्वा॑सां त्वा वि॒शां पतिं॑ हवामहे॒ सर्वा॑सां समा॒नं दम्प॑तिं भु॒जे स॒त्यगि॑र्वाहसं भु॒जे अति॑थिं॒ मानु॑षाणाम् ।
पि॒तुर्न यस्या॑स॒या अ॒मी च॒ विश्वे॑ अ॒मृता॑स॒ आ वयो॑ ह॒व्या दे॒वेष्वा वयः॑ ॥
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ଙ୍କ ଅଧିପତି ତୁମକୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ; ସମସ୍ତଙ୍କ ସମାନ, ଗୃହପତି, ଭୋଗ ପାଇଁ, ସତ୍ୟବାଣୀ ବହନକାରୀ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଅତିଥି, ଭୋଗ ପାଇଁ। ପିତା ପରି ଯାହାର ଆସନରେ ସମସ୍ତ ଅମର୍ତ୍ୟ ବସନ୍ତି, ସେହି ହବିଗୁଡ଼ିକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖରେ ବଳ ସହିତ ପହଞ୍ଚେ।
1.127.9
त्वम॑ग्ने॒ सह॑सा॒ सह॑न्तमः शु॒ष्मिन्त॑मो जायसे दे॒वता॑तये र॒यिर्न दे॒वता॑तये शु॒ष्मिन्त॑मो॒ हि ते॒ मदो॑ ।
द्यु॒म्निन्त॑म उ॒त क्रतुः॒ अध॑ स्मा ते॒ परि॑ चरन्त्यजर श्रुष्टी॒वानो॒ नाज॑र ॥
ତୁମେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ବଳରେ ସର୍ବାଧିକ ବଳବାନ; ସର୍ବାଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହାୟତା ପାଇଁ ଜନ୍ମିଛ; ଧନ ପରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହାୟତା ପାଇଁ, କାରଣ ତୁମର ଆନନ୍ଦ ସର୍ବାଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତୁମ ସଂକଳ୍ପ ମଧ୍ୟ ସର୍ବାଧିକ ତେଜସ୍ୱୀ; ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ସେମାନେ ତୁମ ଚାରିପାଖେ ଘୂରନ୍ତି, ହେ ଅଜର, ସ୍ତୋତାମାନେ, ଧନ ପରି, ହେ ଅଜର।
1.127.10
प्र वो॑ म॒हे सह॑सा॒ सह॑स्वत उष॒र्बुधे॑ पशु॒षे नाग्नये॒ स्तोमो॑ बभूत्व॒ग्नये॒ प्रति॒ यदी॑ं ह॒विष्मा॑न् ।
विश्वा॑सु॒ क्षासु॒ जोगु॑वे॒ अग्रे॑ रे॒भो न ज॑रत ऋषू॒णां जूर्णि॒र्होत॑ ऋषू॒णाम् ॥
ମହାନ ଓ ବଳବାନ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ, ଉଷାକୁ ଜାଗ୍ରତ କରୁଥିବା, ପଶୁଧନ ଥିବା, ବଳରେ ବଳବାନ ପାଇଁ ଆମ ସ୍ତୋତ୍ର ଉଠୁ; ହବିଷ୍ମାନ ଅଗ୍ନି ଆଡ଼କୁ ଯିବା ସମୟରେ। ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ଆଗରେ ସ୍ତୁତି କରେ; ରେଭ ପରି ସେ ବୃଦ୍ଧ ହୁଏ; ଋଷିମାନଙ୍କର ବୃଦ୍ଧ ହୋତା।
1.127.11
स नो॒ नेदि॑ष्ठं॒ ददृ॑शान॒ आ भ॒राग्ने॑ दे॒वेभिः॒ सच॑नाः सुचे॒तुना॑ म॒हो रा॒यः सु॑चे॒तुना॒ महि॑ शविष्ठ नस्कृधि ।
सं॒चक्षे॑ भु॒जे अ॒स्यै महि॑ स्तो॒तृभ्यो॑ मघवन्त्सु॒वीर्यं॒ मथी॑रु॒ग्रो न शव॑सा ॥
ସେ ଆମ ନିକଟରେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖି ଏଠାକୁ ଆଣୁ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ସାଥୀ, ଭଲ ବୁଦ୍ଧିରେ, ମହାନ ଧନ ପାଇଁ, ଭଲ ବୁଦ୍ଧିରେ, ମହାନ; ହେ ଅତି ବଳବାନ, ଆମକୁ ମହାନ କର, ଦେଖିବା ପାଇଁ, ଭୋଗ ପାଇଁ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମହାନ, ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ଦାତା, ବୀରବଳ ମଥ, ବଳରେ ଉଗ୍ର ପରି।