ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.144.1
एति॒ प्र होता॑ व्र॒तम॑स्य मा॒ययो॒र्ध्वां दधा॑नः॒ शुचि॑पेशसं॒ धिय॑म् ।
अ॒भि स्रुचः॑ क्रमते दक्षिणा॒वृतो॒ या अ॑स्य॒ धाम॑ प्रथ॒मं ह॒ निंस॑ते ॥
ଏହି ଯଜ୍ଞର ହୋତା ଅଗ୍ନି ନିଜ ମାୟାରେ ଆଗକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପବିଶିଷ୍ଟ ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ଉଚ୍ଚରେ ଧରି। ଦକ୍ଷିଣାରେ ଘେରା ଘିଅ ଚମସ ଆଡ଼କୁ ସେ ଯାଆନ୍ତି; ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆବାସକୁ ଧରନ୍ତି।
1.144.2
अ॒भीमृ॒तस्य॑ दो॒हना॑ अनूषत॒ योनौ॑ दे॒वस्य॒ सद॑ने॒ परी॑वृताः ।
अ॒पामु॒पस्थे॒ विभृ॑तो॒ यदाव॑स॒दध॑ स्व॒धा अ॑धय॒द्याभि॒रीय॑ते ॥
ଋତର କ୍ଷୀରଦାୟିନୀ ଧାରାମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଦେବଙ୍କ ଆସନରେ, ଘେରା ହୋଇ। ଜଳର କୋଳରେ ସେ ଧାରଣ ହୋଇ ବାସ କଲା ବେଳେ, ନିଜ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ।
1.144.3
युयू॑षतः॒ सव॑यसा॒ तदिद्वपुः॑ समा॒नमर्थं॑ वि॒तरि॑त्रता मि॒थः ।
आदीं॒ भगो॒ न हव्यः॒ सम॒स्म~दा वोळ्हु॒र्न र॒श्मीन्त्सम॑यंस्त॒ सार॑थिः ॥
ସମାନ ବୟସର ସେହି ଦୁଇଜଣ, ପରସ୍ପରକୁ ପାଇବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ଏକ ରୂପରେ ଏକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଆଡ଼କୁ ଯାଆନ୍ତି। ତାପରେ ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ ଭଗ ପରି ଆମ ସହିତ ମିଶି; ସାରଥି, ରଥବାହକ ପରି, ତାଙ୍କ ରଶ୍ମି-ଲଗାମ ଏକତ୍ର ଧରିଲେ।
1.144.4
यमी॒ं द्वा सव॑यसा सप॒र्यतः॑ समा॒ने योना॑ मिथु॒ना समो॑कसा ।
दिवा॒ न नक्तं॑ पलि॒तो युवा॑जनि पु॒रू चर॑न्न॒जरो॒ मानु॑षा यु॒गा ॥
ତାଙ୍କୁ ସେହି ଦୁଇଜଣ, ସମାନ ବୟସର ଉପାସକ ଭାବେ, ଏକ ସ୍ଥାନରେ, ଏକ ଗୃହରେ ଯୁଗଳ ରୂପେ ସେବା କରନ୍ତି। ଦିନ ପରି, ରାତି ପରି, ସେ ଧଳା କେଶ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଯୁବକ ରୂପେ ଜନ୍ମନ୍ତି; ବହୁ ପ୍ରକାରରେ ବିଚରଣ କରି, ଜରାହୀନ ସେ ମାନବ ଯୁଗରେ ଚାଲନ୍ତି।
1.144.5
तमी॑ं हिन्वन्ति धी॒तयो॒ दश॒ व्रिशो॑ दे॒वं मर्ता॑स ऊ॒तये॑ हवामहे ।
धनो॒रधि॑ प्र॒वत॒ आ स ऋ॑ण्वति अभि॒व्रज॑द्भिर्व॒युना॒ नवा॑धित ॥
ତାଙ୍କୁ ହିଁ ପ୍ରାର୍ଥନାସବୁ ପ୍ରେରଣା କରନ୍ତି, ଦଶ ବର୍ଷା ଧାରା; ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେହି ଦେବଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି। ଧନୁରୁ, ଢାଲୁରୁ, ସେ ପ୍ରକୃତରେ ବାହାର କରନ୍ତି; ଆଗକୁ ଯାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ପକ୍ଷୀ ପରି, ଦ୍ରୁତ, ନୂତନ ରୂପେ ସେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲେ।
1.144.6
त्वं ह्य॑ग्ने दि॒व्यस्य॒ राज॑सि॒ त्वं पार्थि॑वस्य पशु॒पा इ॑व॒ त्मना॑ ।
एनी॑ त ए॒ते बृ॑ह॒ती अ॑भि॒श्रिया॑ हिर॒ण्ययी॒ वक्व॑री ब॒र्हिरा॑शाते ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ହିଁ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଶାସନ କର; ପଶୁପତିଙ୍କ ପରି ନିଜ ରୂପରେ ପାର୍ଥିବ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଶାସନ କର। ତୁମର ଏହି ଦୁଇ ବିଶାଳ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ମଧୁର-ସ୍ୱର ସହଚର ବର୍ହିରେ ଆଲୋକର ଶୋଭାରେ ବସିଛନ୍ତି।
1.144.7
अग्ने॑ जु॒षस्व॒ प्रति॑ हर्य॒ तद्वचो॒ मन्द्र॒ स्वधा॑व॒ ऋत॑जात॒ सुक्र॑तो ।
यो वि॒श्वतः॑ प्र॒त्यङ्ङसि॑ दर्श॒तो र॒ण्वः संदृ॑ष्टौ पितु॒माँ इ॑व॒ क्षयः॑ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କର ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାହା ଆଣ। ହେ ମଧୁର, ସ୍ୱଧାବାନ, ଋତରୁ ଜାତ, ସୁକର୍ମା, ତୁମେ ସର୍ବଦିଗରେ ମୁଖ କରି ଦୃଶ୍ୟମାନ; ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଥିବା ସୁରକ୍ଷିତ ଗୃହ ପରି ତୁମେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ।