リグ・ヴェーダ · スークタ 1.71

1.71.1

उप॒ प्र जि॑न्वन्नुश॒तीरु॒शन्तं॒ पतिं॒ न नित्यं॒ जन॑यः॒ सनी॑ळाः ।
स्वसा॑रः॒ श्यावी॒मरु॑षीमजुष्रञ्चि॒त्रमु॒च्छन्ती॑मु॒षसं॒ न गावः॑ ॥

恋しがる母親たちがいつもの主のもとへ行くように、共に住む姉妹たちは暗く赤いウシャスを愛した。輝いて昇るウシャスへ、牛の群れのように。

वी॒ळु चि॑द्दृ॒ळ्हा पि॒तरो॑ न उ॒क्थैरद्रिं॑ रुज॒न्नङ्गि॑रसो॒ रवे॑ण ।
च॒क्रुर्दि॒वो बृ॑ह॒तो गा॒तुम॒स्मे अहः॒ स्व॑र्विविदुः के॒तुमु॒स्राः ॥

堅固な砦さえも、我らの父祖のように、アンギラスたちは讃歌と雄叫びをもって岩を砕いた。彼らは広大な天への道を我らのために作り、昼と日光を見出した。牛たちは光の印を見出した。

दध॑न्नृ॒तं ध॒नय॑न्नस्य धी॒तिमादिद॒र्यो दि॑धि॒ष्वो॑ विभृ॑त्राः ।
अतृ॑ष्यन्तीर॒पसो॑ य॒न्त्यच्छा॑ दे॒वाञ्जन्म॒ प्रय॑सा व॒र्धय॑न्तीः ॥

宇宙の秩序を保ち、この者の祈りを望み、続いてアーリヤを慕い、闇を運ぶ渇かぬ水流が神々へと向かう。食物によってその生を増し加えながら。

मथी॒द्यदी॒ं विभृ॑तो मात॒रिश्वा॑ गृ॒हेगृ॑हे श्ये॒तो जेन्यो॒ भूत् ।
आदी॒ं राज्ञे॒ न सही॑यसे॒ सचा॒ सन्ना दू॒त्यं॑ भृग॑वाणो विवाय ॥

マータリシュヴァンが彼を擦り出し、各家に運ばれた時、彼は輝き、生まれた。そこでバーグ族は彼を、王のように、力ある者と並べて、使者の務めに据えた。

म॒हे यत्पि॒त्र ईं॒ रसं॑ दि॒वे करव॑ त्सरत्पृश॒न्य॑श्चिकि॒त्वान् ।
सृ॒जदस्ता॑ धृष॒ता दि॒द्युम॑स्मै॒ स्वायां॑ दे॒वो दु॑हि॒तरि॒ त्विषिं॑ धात् ॥

偉大な父、天のために彼が汁を作る時、まだらの牛たちを知って流れ下る。堅固な雷霆で光を放ち、神は自らの娘に輝きを置いた。

स्व आ यस्तुभ्यं॒ दम॒ आ वि॒भान्नमो॑ वा॒ दाशा॑दुश॒तो अनु॒ द्यून् ।
वर्धो॑ अग्ने॒ वयो॑ अस्य द्वि॒बर्हा॒ यास॑द्रा॒या स॒रथं॒ यं जु॒नासि॑ ॥

自宅でおまえのそばに輝き、あるいは礼拝を捧げ、あるいは暁の日々の後に信者へ施す者よ。アグニよ、その力を増せ。アグニよ、おまえが喜ばせる者が富を伴侶として進みますように。

अ॒ग्निं विश्वा॑ अ॒भि पृक्षः॑ सचन्ते समु॒द्रं न स्र॒वतः॑ स॒प्त य॒ह्वीः ।
न जा॒मिभि॒र्वि चि॑किते॒ वयो॑ नो वि॒दा दे॒वेषु॒ प्रम॑तिं चिकि॒त्वान् ॥

すべての道はアグニへと集まる。七つの大河が海へ流れるように。賢き者よ、親族から離れていても、我らの生命力を知り、神々の間で我らに知恵を授けたまえ。

आ यदि॒षे नृ॒पतिं॒ तेज॒ आन॒ट्शुचि॒ रेतो॒ निषि॑क्तं॒ द्यौर॒भीके॑ ।
अ॒ग्निः शर्ध॑मनव॒द्यं युवा॑नं स्वा॒ध्यं॑ जनयत्सू॒दय॑च्च ॥

食のために、輝きが人の主へ入り、天が庇護のうちに清らかな種を置いたとき、アグニは無垢で若く、よく教えられた力を生み出し、それを動かした。

मनो॒ न योऽध्व॑नः स॒द्य एति॒ एकः॑ स॒त्रा सूरो॒ वस्व॑ ईशे ।
राजा॑ना मि॒त्रावरु॑णा सुपा॒णी गोषु॑ प्रि॒यम॒मृतं॒ रक्ष॑माणा ॥

心のように、ただ一人、道を速やかに行く者こそ、まことに富の英雄の主である。巧みな手を持つ王ミトラとヴァルナは、牛の群れの中で愛される不死の甘露を守る。

मा नो॑ अग्ने स॒ख्या पित्र्या॑णि॒ प्र म॑र्षिष्ठा अ॒भि वि॒दुष्क॒विः सन् ।
नभो॒ न रू॒पं ज॑रि॒मा मि॑नाति पु॒रा तस्या॑ अ॒भिश॑स्ते॒रधी॑हि ॥

アグニよ、我らの祖先の友情を断つことなかれ。知者でありながら詩人であれ。雲が姿を消すように老いは我らを衰えさせる。それより前に、非難から離れて我らのもとへ来たれ。