Ṛgveda · Sūkta 1.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.71.1
उप॒ प्र जि॑न्वन्नुश॒तीरु॒शन्तं॒ पतिं॒ न नित्यं॒ जन॑यः॒ सनी॑ळाः ।
स्वसा॑रः॒ श्यावी॒मरु॑षीमजुष्रञ्चि॒त्रमु॒च्छन्ती॑मु॒षसं॒ न गावः॑ ॥
Wie sehnsüchtige Mütter zu ihrem ewigen Herrn gehen, so liebten die zusammenwohnenden Schwestern die dunkle und rötliche Uṣas; wie Kühe (zu der) strahlenden Morgenröte, die aufleuchtet.
1.71.2
वी॒ळु चि॑द्दृ॒ळ्हा पि॒तरो॑ न उ॒क्थैरद्रिं॑ रुज॒न्नङ्गि॑रसो॒ रवे॑ण ।
च॒क्रुर्दि॒वो बृ॑ह॒तो गा॒तुम॒स्मे अहः॒ स्व॑र्विविदुः के॒तुमु॒स्राः ॥
Selbst die festen Burgen, wie es unsere Väter taten, brachen die Aṅgiras mit Hymnen, mit Gebrüll, den Felsen zerbrechend; sie bahnten uns den Weg des weiten Himmels, fanden den Tag und das Sonnenlicht; die Kühe fanden das Zeichen des Lichts.
1.71.3
दध॑न्नृ॒तं ध॒नय॑न्नस्य धी॒तिमादिद॒र्यो दि॑धि॒ष्वो॑ विभृ॑त्राः ।
अतृ॑ष्यन्तीर॒पसो॑ य॒न्त्यच्छा॑ दे॒वाञ्जन्म॒ प्रय॑सा व॒र्धय॑न्तीः ॥
Die kosmische Ordnung haltend, das Gebet dieses (Priesters) begehrend, dann eifrig nach dem Ārya, gehen die dunkeltragenden, durstlosen Wasser zu den Göttern und mehren ihre Geburt mit Nahrung.
1.71.4
मथी॒द्यदी॒ं विभृ॑तो मात॒रिश्वा॑ गृ॒हेगृ॑हे श्ये॒तो जेन्यो॒ भूत् ।
आदी॒ं राज्ञे॒ न सही॑यसे॒ सचा॒ सन्ना दू॒त्यं॑ भृग॑वाणो विवाय ॥
Als Mātariśvan ihn hervorrieb, in jedem Haus getragen, wurde er leuchtend und geboren; dann setzten die Bhṛgu ihn, wie einen König zusammen mit dem Mächtigen, zum Botendienst ein.
1.71.5
म॒हे यत्पि॒त्र ईं॒ रसं॑ दि॒वे करव॑ त्सरत्पृश॒न्य॑श्चिकि॒त्वान् ।
सृ॒जदस्ता॑ धृष॒ता दि॒द्युम॑स्मै॒ स्वायां॑ दे॒वो दु॑हि॒तरि॒ त्विषिं॑ धात् ॥
Als er für den großen Vater, für den Himmel, den Saft bereitete, floss er herab, die scheckigen Kühe kennend; mit dem festen Blitz löste er das Licht, und der Gott setzte den Glanz in seine eigene Tochter.
1.71.6
स्व आ यस्तुभ्यं॒ दम॒ आ वि॒भान्नमो॑ वा॒ दाशा॑दुश॒तो अनु॒ द्यून् ।
वर्धो॑ अग्ने॒ वयो॑ अस्य द्वि॒बर्हा॒ यास॑द्रा॒या स॒रथं॒ यं जु॒नासि॑ ॥
Wer in seinem eigenen Haus nahe bei dir leuchtet, oder dir Ehrerbietung erweist, oder dem Verehrer nach den Tagen der Morgenröte gibt; o Agni, mehre seine Kraft! O Agni, möge der, den du erfreust, mit Reichtum als Gefährte dahinziehen!
1.71.7
अ॒ग्निं विश्वा॑ अ॒भि पृक्षः॑ सचन्ते समु॒द्रं न स्र॒वतः॑ स॒प्त य॒ह्वीः ।
न जा॒मिभि॒र्वि चि॑किते॒ वयो॑ नो वि॒दा दे॒वेषु॒ प्रम॑तिं चिकि॒त्वान् ॥
Alle Wege führen zu Agni, wie sieben mächtige Ströme zum Ozean fließen. O Weiser, auch fern von deinen Verwandten, erkenne unsere Lebenskraft und gewähre uns Einsicht unter den Göttern.
1.71.8
आ यदि॒षे नृ॒पतिं॒ तेज॒ आन॒ट्शुचि॒ रेतो॒ निषि॑क्तं॒ द्यौर॒भीके॑ ।
अ॒ग्निः शर्ध॑मनव॒द्यं युवा॑नं स्वा॒ध्यं॑ जनयत्सू॒दय॑च्च ॥
Als für die Nahrung der Glanz in den Herrn der Menschen eindrang und der Himmel den reinen Samen in seinen Schutz legte, da erzeugte Agni eine makellose, ewig junge, wohlunterwiesene Kraft und setzte sie in Bewegung.
1.71.9
मनो॒ न योऽध्व॑नः स॒द्य एति॒ एकः॑ स॒त्रा सूरो॒ वस्व॑ ईशे ।
राजा॑ना मि॒त्रावरु॑णा सुपा॒णी गोषु॑ प्रि॒यम॒मृतं॒ रक्ष॑माणा ॥
Wie der Geist, allein, rasch die Wege durchmessend, ist er wahrhaft der heldenhafte Herr des Reichtums. Die geschickten Könige Mitra und Varuṇa hüten den geliebten unsterblichen Trank unter den Rindern.
1.71.10
मा नो॑ अग्ने स॒ख्या पित्र्या॑णि॒ प्र म॑र्षिष्ठा अ॒भि वि॒दुष्क॒विः सन् ।
नभो॒ न रू॒पं ज॑रि॒मा मि॑नाति पु॒रा तस्या॑ अ॒भिश॑स्ते॒रधी॑हि ॥
O Agni, zerbrich nicht die Freundschaften unserer Väter; bleibe, obwohl wissend, ein Dichter. Wie die Wolke die Gestalt zerschleißt, so zehrt das Alter an uns; komm, bevor es so weit ist, fern von Tadel, zu uns.