ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.143

10.143.1

त्यं चि॒दत्रि॑मृत॒जुर॒मर्थ॒मश्वं॒ न यात॑वे ।
क॒क्षीव॑न्तं॒ यदी॒ पुन॒र्रथं॒ न कृ॑णु॒थो नव॑म् ॥

ଘୋଡ଼ାକୁ ଚଳାଇବା ପରି, ସତ୍ୟପ୍ରିୟ ଅତ୍ରି ଓ କକ୍ଷୀବାନକୁ ତୁମେ ଦୁହେଁ ପୁଣି ନୂଆ ରଥ ପରି କରିଦେଲ।

त्यं चि॒दश्वं॒ न वा॒जिन॑मरे॒णवो॒ यमत्न॑त ।
दृ॒ळ्हं ग्र॒न्थिं न वि ष्य॑त॒मत्रिं॒ यवि॑ष्ठ॒मा रजः॑ ॥

ବଳବାନ ଘୋଡ଼ା ଓ ଦୃଢ଼ ଗାଣ୍ଠି ପରି, ଅତ୍ରିଙ୍କୁ, ସବୁଠାରୁ ଯୁବାକୁ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତ କଲ।

नरा॒ दंसि॑ष्ठ॒वत्र॑ये॒ शुभ्रा॒ सिषा॑सतं॒ धियः॑ ।
अथा॒ हि वां॑ दि॒वो न॑रा॒ पुन॒ स्तोमो॒ न वि॒शसे॑ ॥

ହେ ନରଗଣ, ଅତ୍ରି ପାଇଁ ଅତିଶୟ ଦାତା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଚିନ୍ତା ସିଦ୍ଧ କର; ତା ପରେ, ହେ ନରଗଣ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ପୁଣି ଲୋକଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚେ।

चि॒ते तद्वां॑ सुराधसा रा॒तिः सु॑म॒तिर॑श्विना ।
आ यन्नः॒ सद॑ने पृ॒थौ सम॑ने॒ पर्ष॑थो नरा ॥

ହେ ସୁଧନୀ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରମାନେ, ତୁମର ସେହି ଦାନ ଓ ସୁମତି ତୁମର ହିଁ; ହେ ନରଗଣ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଆସନରେ, ସଭାରେ ପାର କରାଇବା ସମୟରେ।

यु॒वं भु॒ज्युं स॑मु॒द्र~आ रज॑सः पा॒र ई॑ङ्खि॒तम् ।
या॒तमच्छा॑ पत॒त्रिभि॒र्नास॑त्या सा॒तये॑ कृतम् ॥

ତୁମେ ଦୁହେଁ ଭୁଜ୍ୟୁକୁ ସମୁଦ୍ରରେ, ଆକାଶ ପାରରେ ବୁଡ଼ିଥିବାକୁ, ପକ୍ଷୀ ଯାନ ସହିତ ଯାଇ ଉଦ୍ଧାର କଲ; ହେ ନାସତ୍ୟଗଣ, ସମ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ ତୁମେ କଲ।

आ वां॑ सु॒म्नैः श॒म्यू इ॑व॒ मंहि॑ष्ठा॒ विश्व॑वेदसा ।
सम॒स्मे भू॑षतं न॒रोत्सं॒ न पि॒प्युषी॒रिषः॑ ॥

ତୁମେ ଦୁହେଁ ସୁଖ ସହିତ, ଶଂୟୁ ପରି ଅତି ମହିମାମୟ ଓ ସର୍ବଜ୍ଞ; ହେ ନରଗଣ, ଝରଣା ବହି ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ ସେପରି ତୁମେ ଆମକୁ ଅନ୍ନରେ ଏକତ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।