ઋગ્વેદ · સૂક્ત 10.146

10.146.1

अर॑ण्या॒न्यर॑ण्यानि अ॒सौ या प्रेव॒ नश्य॑सि ।
क॒था ग्रामं॒ न पृ॑च्छसि॒ न त्वा॒ भीरि॑व विन्दती3ँ ॥

હે અરણ્યદેવી, હે અરણ્યદેવી! તું જાણે ખોવાઈ જાય છે. તું ગામ વિશે કેમ પૂછતી નથી? જાણે ભયે તને પકડ્યું હોય.

वृ॒षा॒र॒वाय॒ वद॑ते॒ यदु॒पाव॑ति चिच्चि॒कः ।
आ॒घा॒टिभि॑रिव धा॒वय॑न्नरण्या॒निर्म॑हीयते ॥

બળદની ગર્જના જેવા અવાજ માટે જ્યારે તે બોલે છે, ત્યારે અરણ્યદેવી પ્રહારક દંડોથી દોડાવાયેલી હોય તેમ આદરણીય બને છે.

उ॒त गाव॑ इवादन्ति उ॒त वेश्मे॑व दृश्यते ।
उ॒तो अ॑रण्या॒निः सा॒यं श॑क॒टीरि॑व सर्जति ॥

તે ગાયોની જેમ ચરતું દેખાય છે, અને ઘરની જેમ દેખાય છે. અને અરણ્યદેવી સાંજે ગાડાંની જેમ હાંકાય છે.

गाम॒ङ्गैष आ ह्व॑यति॒ दार्व॒ङ्गैषो अपा॑वधीत् ।
वस॑न्नरण्या॒न्यां सा॒यमक्रु॑क्ष॒दिति॑ मन्यते ॥

ઘંટડી જેવા અવાજવાળો આ માણસ ગાયને બોલાવે છે; આ લાકડું કાપી નાખે છે. જંગલમાં વસતાં, સાંજે અરણ્યદેવી પર તે બૂમ પાડી હતી એમ તે માને છે.

न वा अ॑रण्या॒निर्ह॑न्ति अ॒न्यश्चेन्नाभि॒गच्छ॑ति ।
स्वा॒दोः फल॑स्य ज॒ग्ध्वाय॑ यथा॒कामं॒ नि प॑द्यते ॥

અરણ્યદેવી ખરેખર કોઈને મારતી નથી; જ્યાં સુધી બીજો કોઈ તેની પાસે ન જાય. મીઠાં ફળ ખાઈને તે પોતાની ઇચ્છા પ્રમાણે વિશ્રામ કરે છે.

आञ्ज॑नगन्धिं सुर॒भिं ब॑ह्व॒न्नामकृ॑षीवलाम् ।
प्राहं मृ॒गाणां॑ मा॒तर॑मरण्या॒निम॑शंसिषम् ॥

અંજન જેવી સુગંધવાળી, સુગંધિત, અન્નથી ભરપૂર, ન ખેડાયેલી, તે મૃગોની માતા અરણ્યદેવીની મેં સ્તુતિ કરી.