ఋగ్వేదం · సూక్తం 10.146

10.146.1

अर॑ण्या॒न्यर॑ण्यानि अ॒सौ या प्रेव॒ नश्य॑सि ।
क॒था ग्रामं॒ न पृ॑च्छसि॒ न त्वा॒ भीरि॑व विन्दती3ँ ॥

ఓ అరణ్య దేవీ, ఓ అరణ్య దేవీ! నీవు అదృశ్యమైపోతున్నట్లు కనిపిస్తున్నావు. గ్రామాన్ని ఎందుకు అడగవు? భయం నిన్ను పట్టుకున్నట్లుగా.

वृ॒षा॒र॒वाय॒ वद॑ते॒ यदु॒पाव॑ति चिच्चि॒कः ।
आ॒घा॒टिभि॑रिव धा॒वय॑न्नरण्या॒निर्म॑हीयते ॥

ఎద్దు గర్జన వంటి ధ్వనికై అది పలికినప్పుడు, అరణ్య దేవి కొట్టే కర్రలతో పరిగెత్తుతున్నట్లుగా గౌరవించబడుతుంది.

उ॒त गाव॑ इवादन्ति उ॒त वेश्मे॑व दृश्यते ।
उ॒तो अ॑रण्या॒निः सा॒यं श॑क॒टीरि॑व सर्जति ॥

అది ఆవుల్లా మేస్తున్నట్లు, ఇల్లులా కనిపిస్తుంది. అరణ్య దేవి సాయంత్రం బండ్లలా నడిపించబడుతుంది.

गाम॒ङ्गैष आ ह्व॑यति॒ दार्व॒ङ्गैषो अपा॑वधीत् ।
वस॑न्नरण्या॒न्यां सा॒यमक्रु॑क्ष॒दिति॑ मन्यते ॥

గంట ధ్వని గల ఇతడు ఆవును పిలుస్తాడు; ఇతడు కట్టెను నరికివేస్తాడు. అడవిలో నివసిస్తూ, సాయంత్రం అరణ్య దేవిపై అరిచాడని అతడు భావిస్తాడు.

न वा अ॑रण्या॒निर्ह॑न्ति अ॒न्यश्चेन्नाभि॒गच्छ॑ति ।
स्वा॒दोः फल॑स्य ज॒ग्ध्वाय॑ यथा॒कामं॒ नि प॑द्यते ॥

అరణ్య దేవి నిజంగా ఎవరినీ చంపదు; మరొకరు ఆమె వద్దకు వెళ్లనంతవరకు. తీపి పండ్లను తిని, తన ఇష్టానుసారం ఆమె విశ్రమిస్తుంది.

आञ्ज॑नगन्धिं सुर॒भिं ब॑ह्व॒न्नामकृ॑षीवलाम् ।
प्राहं मृ॒गाणां॑ मा॒तर॑मरण्या॒निम॑शंसिषम् ॥

అంజనం వంటి సువాసన గల, సుగంధమైన, అన్నసమృద్ధిగల, దున్నబడని ఆ మృగాల తల్లి అరణ్య దేవిని నేను స్తుతించాను.