ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.146

10.146.1

अर॑ण्या॒न्यर॑ण्यानि अ॒सौ या प्रेव॒ नश्य॑सि ।
क॒था ग्रामं॒ न पृ॑च्छसि॒ न त्वा॒ भीरि॑व विन्दती3ँ ॥

ହେ ଅରଣ୍ୟଦେବୀ, ହେ ଅରଣ୍ୟଦେବୀ! ତୁମେ ଯେପରି ହଜିଯାଉଛ। ତୁମେ ଗାଁ ବିଷୟରେ କାହିଁକି ପଚାରୁ ନାହଁ? ଯେପରି ଭୟ ତୁମକୁ ଧରିଛି।

वृ॒षा॒र॒वाय॒ वद॑ते॒ यदु॒पाव॑ति चिच्चि॒कः ।
आ॒घा॒टिभि॑रिव धा॒वय॑न्नरण्या॒निर्म॑हीयते ॥

ଷଣ୍ଢର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ସେ ଡାକେ, ସେତେବେଳେ ଅରଣ୍ୟଦେବୀ ଆଘାତକାରୀ ଦଣ୍ଡରେ ଦୌଡ଼ାଇ ହେବା ପରି ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।

उ॒त गाव॑ इवादन्ति उ॒त वेश्मे॑व दृश्यते ।
उ॒तो अ॑रण्या॒निः सा॒यं श॑क॒टीरि॑व सर्जति ॥

ଏହା ଗାଈମାନଙ୍କ ପରି ଚରୁଥିବା ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଘର ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଏବଂ ଅରଣ୍ୟଦେବୀ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଗାଡ଼ି ପରି ଚଳାଯାଏ।

गाम॒ङ्गैष आ ह्व॑यति॒ दार्व॒ङ्गैषो अपा॑वधीत् ।
वस॑न्नरण्या॒न्यां सा॒यमक्रु॑क्ष॒दिति॑ मन्यते ॥

ଘଣ୍ଟିର ଧ୍ବନିଯୁକ୍ତ ଏହି ଲୋକ ଗାଈକୁ ଡାକେ; ଏ କାଠ କାଟି ପକାଏ। ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରି, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଅରଣ୍ୟଦେବୀ ଉପରେ ସେ ଚିତ୍କାର କରିଛି ବୋଲି ସେ ଭାବେ।

न वा अ॑रण्या॒निर्ह॑न्ति अ॒न्यश्चेन्नाभि॒गच्छ॑ति ।
स्वा॒दोः फल॑स्य ज॒ग्ध्वाय॑ यथा॒कामं॒ नि प॑द्यते ॥

ଅରଣ୍ୟଦେବୀ ପ୍ରକୃତରେ କାହାକୁ ମାରେ ନାହିଁ; ଯଦି ଅନ୍ୟ କେହି ତା' ପାଖକୁ ନ ଯାଏ। ମଧୁର ଫଳ ଖାଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସେ ବିଶ୍ରାମ କରେ।

आञ्ज॑नगन्धिं सुर॒भिं ब॑ह्व॒न्नामकृ॑षीवलाम् ।
प्राहं मृ॒गाणां॑ मा॒तर॑मरण्या॒निम॑शंसिषम् ॥

ଅଞ୍ଜନ ପରି ସୁଗନ୍ଧ ଥିବା, ସୁଗନ୍ଧିତ, ଅନ୍ନରେ ପ୍ରଚୁର, ଅଣ-ଚାଷିତ ସେହି ମୃଗମାତା ଅରଣ୍ୟଦେବୀଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରିଛି।