Ṛgveda · Sūkta 10.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.23.1
यजा॑मह॒ इन्द्रं॒ वज्र॑दक्षिणं॒ हरी॑णां र॒थ्यं॑ विव्र॑तानाम् ।
प्र श्मश्रु॒ दोधु॑वदू॒र्ध्वथा॑ भू॒द्वि सेना॑भि॒र्दय॑मानो॒ वि राध॑सा ॥
Wir verehren Indra, den Donnerkeil-Träger, den Spender der Gaben, den Wagenlenker der falben Rosse und Herrn der wohlgelenkten Pferde. Seinen Bart schüttelnd erhebt er sich und teilt seinen Reichtum mit seinen Scharen weit aus.
10.23.2
हरी॒ न्व॑स्य॒ या वने॑ वि॒दे वसु॒ इन्द्रो॑ म॒घैर्म॒घवा॑ वृत्र॒हा भु॑वत् ।
ऋ॒भुर्वाज॑ ऋभु॒क्षाः प॑त्यते॒ शवोऽव॑ क्ष्णौमि॒ दास॑स्य॒ नाम॑ चित् ॥
Indras zwei falbe Rosse jagen durch den Wald, um Reichtum zu gewinnen; Indra, der freigebige Vṛtra-Töter, wird durch seine Gaben mächtig. Ṛbhu, Vāja und Ṛbhukṣan sind Herren der Stärke; selbst den Namen des Feindes werfe ich nieder.
10.23.3
य॒दा वज्रं॒ हिर॑ण्य॒मिदथा॒ रथं॒ हरी॒ यम॑स्य॒ वह॑तो॒ वि सू॒रिभिः॑ ।
आ ति॑ष्ठति म॒घवा॒ सन॑श्रुत॒ इन्द्रो॒ वाज॑स्य दी॒र्घश्र॑वस॒स्पतिः॑ ॥
Wenn seine beiden falben Rosse den goldenen Donnerkeil und den Wagen zusammen mit den Opferherren tragen, erhebt sich der freigebige, berühmte Indra; er ist Herr des Siegespreises und des langen Ruhmes.
10.23.4
सो चि॒न्नु वृ॒ष्टिर्यू॒थ्या॑ स्वा सचाँ॒ इन्द्रः॒ श्मश्रू॑णि॒ हरि॑ता॒भि प्रु॑ष्णुते ।
अव॑ वेति सु॒क्षयं॑ सु॒ते मधूदिद्धू॑नोति॒ वातो॒ यथा॒ वन॑म् ॥
Eben dieser Indra bringt mit seiner eigenen Schar den Regen; als Gefährte schüttelt Indra seine Bärte und falben Locken. Beim Pressen des Soma kennt er die gute Wohnstatt; und wie der Wind den Wald bewegt, so bewegt er den süßen Trank nach oben.
10.23.5
यो वा॒चा विवा॑चो मृ॒ध्रवा॑चः पु॒रू स॒हस्राशि॑वा ज॒घान॑ ।
तत्त॒दिद॑स्य॒ पौंस्यं॑ गृणीमसि पि॒तेव॒ यस्तवि॑षीं वावृ॒धे शवः॑ ॥
Wir besingen eben jene männliche Tat dessen, der mit seinem Wort die sprachlosen und stammelnden Feinde und viele tausend Unheilvolle niederschlug; wie ein Vater wächst er an Macht und gewaltiger Stärke.
10.23.6
स्तोमं॑ त इन्द्र विम॒दा अ॑जीजन॒न्नपू॑र्व्यं पुरु॒तमं॑ सु॒दान॑वे ।
वि॒द्मा ह्य॑स्य॒ भोज॑नमि॒नस्य॒ यदा प॒शुं न गो॒पाः क॑रामहे ॥
O Indra, die Seher der Vimada schufen dir dieses beispiellose und überreiche Lob für den freigebigen Herrn. Wir wissen, was die Speise dieses Mächtigen ist; wie Hirten für ihr Vieh, so bereiten wir es ihm.
10.23.7
माकि॑र्न ए॒ना स॒ख्या वि यौ॑षु॒स्तव॑ चेन्द्र विम॒दस्य॑ च॒ ऋषेः॑ ।
वि॒द्मा हि ते॒ प्रम॑तिं देव जामि॒वद॒स्मे ते॑ सन्तु स॒ख्या शि॒वानि॑ ॥
O Indra, mögen die Freundschaften mit diesem Vimada und dem Seher niemals von uns getrennt werden. O Gott, wir kennen deine Einsicht wie die eines Verwandten; mögen deine Freundschaften zu uns heilbringend sein.