Ṛgveda · Sūkta 10.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.31.1
आ नो॑ दे॒वाना॒मुप॑ वेतु॒ शंसो॒ विश्वे॑भिस्तु॒रैरव॑से॒ यज॑त्रः ।
तेभि॑र्व॒यं सु॑ष॒खायो॑ भवेम॒ तर॑न्तो॒ विश्वा॑ दुरि॒ता स्या॑म ॥
Möge dieses Lob der Götter zu uns kommen; mögen die opferwürdigen Götter zum Schutz kommen, mit all ihren raschen Helfern. Mit ihnen mögen wir gute Gefährten werden und alle Nöte überwinden.
10.31.2
परि॑ चि॒न्मर्तो॒ द्रवि॑णं ममन्यादृ॒तस्य॑ प॒था नम॒सा वि॑वासेत् ।
उ॒त स्वेन॒ क्रतु॑ना॒ सं व॑देत॒ श्रेयां॑सं॒ दक्षं॒ मन॑सा जगृभ्यात् ॥
Mögen Sterbliche nach Reichtum streben; mögen sie mit Ehrfurcht auf dem Pfad der kosmischen Ordnung herantreten. Und mit eigenem Willen mögen sie recht sprechen und mit dem Geist größere Geschicklichkeit ergreifen.
10.31.3
अधा॑यि धी॒तिरस॑सृग्र॒मंशा॑स्ती॒र्थे न द॒स्ममुप॑ य॒न्त्यूमाः॑ ।
अ॒भ्या॑नश्म सुवि॒तस्य॑ शू॒षं नवे॑दसो अ॒मृता॑नामभूम ॥
Der Gedanke wurde aufgestellt; die Ströme flossen wie ein schöner Strom an der Furt, und die Leuchtenden gehen ihnen entgegen. Wir erreichten den Glanz guter Regung und wurden Gefährten der Unsterblichen.
10.31.4
नित्य॑श्चाकन्या॒त्स्वप॑ति॒र्दमू॑ना॒ यस्मा॑ उ दे॒वः स॑वि॒ता ज॒जान॑ ।
भगो॑ वा॒ गोभि॑रर्य॒मेम॑नज्या॒त्सो अ॑स्मै॒ चारु॑श्च्छदयदु॒त स्या॑त् ॥
Möge der beständige Herr des Hauses, der Bezwinger, für den der Gott Savitar ihn gezeugt hat, sich freuen. Mögen Bhaga oder Aryaman ihn mit Rindern salben; möge jener glänzende Geber ihn bedecken, und möge er sein.
10.31.5
इ॒यं सा भू॑या उ॒षसा॑मिव॒ क्षा यद्ध॑ क्षु॒मन्तः॒ शव॑सा स॒माय॑न् ।
अ॒स्य स्तु॒तिं ज॑रि॒तुर्भिक्ष॑माणा॒ आ नः॑ श॒ग्मास॒ उप॑ यन्तु॒ वाजाः॑ ॥
Möge dies wie die Wohnung der Morgenröten sein, als die mächtigen Götter mit Kraft zusammenkamen. Den Lobpreis dieses Sängers suchend, mögen die Preise in Gnade zu uns kommen.
10.31.6
अ॒स्येदे॒षा सु॑म॒तिः प॑प्रथा॒नाभ॑वत्पू॒र्व्या भूम॑ना॒ गौः ।
अ॒स्य सनी॑ळा॒ असु॑रस्य॒ योनौ॑ समा॒न आ भर॑णे॒ बिभ्र॑माणाः ॥
Diese seine Weisheit, sich weit ausbreitend, wurde unter den Schöpfungen zur alten Kuh. Im Schoß dieses Herrn, auf derselben Stütze, wohnen jene, die gemeinsam umherziehen.
10.31.7
किं स्वि॒द्वनं॒ क उ॒ स वृ॒क्ष आ॑स॒ यतो॒ द्यावा॑पृथि॒वी नि॑ष्टत॒क्षुः ।
सं॒त॒स्था॒ने अ॒जरे॑ इ॒तऊ॑ती॒ अहा॑नि पू॒र्वीरु॒षसो॑ जरन्त ॥
Welcher Wald, welcher Baum war es, aus dem sie Dyāvāpṛthivī herausschnitzten? Die beiden Unvergänglichen stehen fest, mit naher Schutzkraft; die früheren Tage und Morgenröten altern.
10.31.8
नैताव॑दे॒ना प॒रो अ॒न्यद॑स्ति उ॒क्षा स द्यावा॑पृथि॒वी बि॑भर्ति ।
त्वचं॑ प॒वित्रं॑ कृणुत स्व॒धावा॒न्यदी॒ं सूर्यं॒ न ह॒रितो॒ वह॑न्ति ॥
Jenseits davon gibt es nichts; jener Mächtige trägt Dyāvāpṛthivī. Als der aus eigener Kraft Mächtige die Haut zum reinen Sieb machte, tragen die grünen Rosse die Sonne.
10.31.9
स्ते॒गो न क्षामत्ये॑ति पृ॒थ्वीं मिहं॒ न वातो॒ वि ह॑ वाति॒ भूम॑ ।
मि॒त्रो यत्र॒ वरु॑णो अ॒ज्यमा॑नो अ॒ग्निर्वने॒ न व्यसृ॑ष्ट॒ शोक॑म् ॥
Wie ein Pfeiler geht sie über die weite Erde hinaus; wie der Wind den Nebel zerstreut, weht sie über die gewaltige Weite. Dort, wo Mitra und Varuṇa gesalbt werden, ließ Agni seine Flamme im Wald los.
10.31.10
स्त॒रीर्यत्सूत॑ स॒द्यो अ॒ज्यमा॑ना॒ व्यथि॑रव्य॒थीः कृ॑णुत॒ स्वगो॑पा ।
पु॒त्रो यत्पूर्वः॑ पि॒त्रोर्जनि॑ष्ट श॒म्यां गौर्ज॑गार॒ यद्ध॑ पृ॒च्छान् ॥
Wenn die Unfruchtbare sogleich gebiert, gesalbt wie sie ist, macht sie die Schmerzen schmerzlos und schützt sich selbst. Als der erste Sohn von den Eltern geboren wurde, verschluckte die Kuh den Schoß — mag man auch fragen.
10.31.11
उ॒त कण्वं॑ नृ॒षदः॑ पु॒त्रमा॑हुरु॒त श्या॒वो धन॒माद॑त्त वा॒जी ।
प्र कृ॒ष्णाय॒ रुश॑दपिन्व॒तोध॑र्ऋ॒तमत्र॒ नकि॑रस्मा अपीपेत् ॥
Die Männer nennen Kaṇva einen Sohn, und der kräftige Śyāva nahm ebenfalls den Reichtum. Für den Dunklen füllte die leuchtende Kuh ihr Euter — hier ist ṛta; niemand konnte ihm schaden.