Ṛgveda · Sūkta 10.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.37.1
नमो॑ मि॒त्रस्य॒ वरु॑णस्य॒ चक्ष॑से म॒हो दे॒वाय॒ तदृ॒तं स॑पर्यत ।
दू॒रे॒दृशे॑ दे॒वजा॑ताय के॒तवे॑ दि॒वस्पु॒त्राय॒ सूर्या॑य शंसत ॥
Verehrung dem Blick von Mitra und Varuṇa. Dient jenem großen Gott, der ṛta ist; preist die Sonne Sūrya, aus der Ferne sichtbar, unter den Göttern geboren, mit leuchtendem Zeichen, Sohn des Himmels.
10.37.2
सा मा॑ स॒त्योक्तिः॒ परि॑ पातु वि॒श्वतो॒ द्यावा॑ च॒ यत्र॑ त॒तन॒न्नहा॑नि च ।
विश्व॑म॒न्यन्नि वि॑शते॒ यदेज॑ति वि॒श्वाहापो॑ वि॒श्वाहोदे॑ति॒ सूर्यः॑ ॥
Möge jenes wahre Wort mich von allen Seiten beschützen, dort wo Himmel und Erde und die Tage sich ausbreiten. Was sich bewegt, tritt in ein anderes ein; die Wasser fließen immer, und die Sonne geht immer auf.
10.37.3
न ते॒ अदे॑वः प्र॒दिवो॒ नि वा॑सते॒ यदे॑त॒शेभिः॑ पत॒रै र॑थ॒र्यसि॑ ।
प्रा॒चीन॑म॒न्यदनु॑ वर्तते॒ रज॒ उद॒न्येन॒ ज्योति॑षा यासि सूर्य ॥
Für dich verweilt kein Nicht-Gott auf dem fernsichtbaren Pfad, wenn du deinen Wagen mit den Lenkern und Führern lenkst. Der eine geht voran, ein anderer folgt dem Raum; mit einem anderen Licht steigst du empor, o Sūrya.
10.37.4
येन॑ सूर्य॒ ज्योति॑षा॒ बाध॑से॒ तमो॒ जग॑च्च॒ विश्व॑मुदि॒यर्षि॑ भा॒नुना॑ ।
तेना॒स्मद्विश्वा॒मनि॑रा॒मना॑हुति॒मपामी॑वा॒मप॑ दु॒ष्वप्न्यं॑ सुव ॥
O Sūrya, mit dem Licht, mit dem du Finsternis und alles Bewegte vertreibst und mit deinem Glanz über allem aufgehst, vertreibe mit eben diesem Licht von uns alle Untauglichkeit, unargebrachtes Opfer, Krankheit und böse Träume.
10.37.5
विश्व॑स्य॒ हि प्रेषि॑तो॒ रक्ष॑सि व्र॒तमहे॑ळयन्नु॒च्चर॑सि स्व॒धा अनु॑ ।
यद॒द्य त्वा॑ सूर्योप॒ब्रवा॑महै॒ तं नो॑ दे॒वा अनु॑ मंसीरत॒ क्रतु॑म् ॥
Von allen gesandt, wahrst du das Gesetz ohne Schaden und erhebst dich auf den Pfaden deiner Nahrung. Nun, o Sūrya, da wir dich nahe anrufen, mögen die Götter auf unser Anliegen achten.
10.37.6
तं नो॒ द्यावा॑पृथि॒वी तन्न॒ आप॒ इन्द्रः॑ शृण्वन्तु म॒रुतो॒ हवं॒ वचः॑ ।
मा शूने॑ भूम॒ सूर्य॑स्य सं॒दृशि॑ भ॒द्रं जीव॑न्तो जर॒णाम॑शीमहि ॥
Mögen Himmel und Erde dies für uns hören, mögen die Wasser es für uns hören, und mögen Indra und die Marut unseren Anruf und unsere Rede hören. Im Anblick der Sonne, im hellen Glanz, mögen wir nicht fallen; gut lebend mögen wir das Greisenalter erreichen.
10.37.7
वि॒श्वाहा॑ त्वा सु॒मन॑सः सु॒चक्ष॑सः प्र॒जाव॑न्तो अनमी॒वा अना॑गसः ।
उ॒द्यन्तं॑ त्वा मित्रमहो दि॒वेदि॑वे॒ ज्योग्जी॒वाः प्रति॑ पश्येम सूर्य ॥
O Sonne, mögen wir, frohen Sinnes, scharfen Blickes, mit Nachkommen, frei von Krankheit und Schuld, lebend dich lange sehen, wie du Tag für Tag aufgehst.
10.37.8
महि॒ ज्योति॒र्बिभ्र॑तं त्वा विचक्षण॒ भास्व॑न्तं॒ चक्षु॑षेचक्षुषे॒ मयः॑ ।
आ॒रोह॑न्तं बृह॒तः पाज॑स॒स्परि॑ व॒यं जी॒वाः प्रति॑ पश्येम सूर्य ॥
O Allsehender, große Licht tragend, strahlend, zur Freude der Augen, aufsteigend aus hoher Kraft, mögen wir lebend dich schauen.
10.37.9
यस्य॑ ते॒ विश्वा॒ भुव॑नानि के॒तुना॒ प्र चेर॑ते॒ नि च॑ वि॒शन्ते॑ अ॒क्तुभिः॑ ।
अ॒ना॒गा॒स्त्वेन॑ हरिकेश सू॒र्याह्ना॑ह्ना नो॒ वस्य॑सावस्य॒सोदि॑हि ॥
Durch dein Banner ziehen alle Welten hinaus und kehren nachts zur Ruhe ein. O Sonne mit dem Löwenhaar, durch dich, frei von Schuld, steige Tag für Tag mit dem Guten zu uns empor.
10.37.10
शं नो॑ भव॒ चक्ष॑सा॒ शं नो॒ अह्ना॒ शं भा॒नुना॒ शं हि॒मा शं घृ॒णेन॑ ।
यथा॒ शमध्व॒ञ्च्छमस॑द्दुरो॒णे तत्सू॑र्य॒ द्रवि॑णं धेहि चि॒त्रम् ॥
Sei uns gnädig; gnädig durch den Blick, gnädig uns durch den Tag, gnädig durch das Licht, gnädig durch die Kälte, gnädig durch die Hitze, damit Wohlergehen auf dem Weg und in der Burg sei. O Sonne, schenke jenen strahlenden Reichtum.
10.37.11
अ॒स्माकं॑ देवा उ॒भया॑य॒ जन्म॑ने॒ शर्म॑ यच्छत द्वि॒पदे॒ चतु॑ष्पदे ।
अ॒दत्पिब॑दू॒र्जय॑मान॒माशि॑तं॒ तद॒स्मे शं योर॑र॒पो द॑धातन ॥
O Götter, gewährt Schutz für unsere Geburt, für Zweifüßer und Vierfüßer. Was gegessen, getrunken und genährt wurde, möge uns heilsam und feindlos sein; festige dies.
10.37.12
यद्वो॑ देवाश्चकृ॒म जि॒ह्वया॑ गु॒रु मन॑सो वा॒ प्रयु॑ती देव॒हेळ॑नम् ।
अरा॑वा॒ यो नो॑ अ॒भि दु॑च्छुना॒यते॒ तस्मि॒न्तदेनो॑ वसवो॒ नि धे॑तन ॥
O Götter, welche große Verfehlung wir euch gegenüber durch die Zunge oder durch den Antrieb des Geistes begangen haben, legt diese Schuld, o Vasus, auf den Geizigen, der uns schmäht.