ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.16

5.16.1

बृ॒हद्वयो॒ हि भा॒नवेऽर्चा॑ दे॒वाया॒ग्नये॑ ।
यं मि॒त्रं न प्रश॑स्तिभि॒र्मर्ता॑सो दधि॒रे पु॒रः ॥

ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେବ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ ମହାନ ଅନ୍ନ ଓ ବଳର ସ୍ତୁତି ଗାଅ; ମର୍ତ୍ୟମାନେ ସ୍ତୁତିରେ ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖିଛନ୍ତି।

स हि द्युभि॒र्जना॑नां॒ होता॒ दक्ष॑स्य बा॒ह्वोः ।
वि ह॒व्यम॒ग्निरा॑नु॒षग्भगो॒ न वार॑मृण्वति ॥

ସେ ଅଗ୍ନି; ଲୋକମାନଙ୍କ ଦିନରେ ହୋତା ରୂପେ ନିଜ ଦୁଇ ବାହୁର ବଳରେ ହବିଃ କ୍ରମେ ବାଣ୍ଟନ୍ତି, ଭଗ ପ୍ରିୟ ଭାଗ ଦେଲା ପରି।

अ॒स्य स्तोमे॑ म॒घोनः॑ स॒ख्ये वृ॒द्धशो॑चिषः ।
विश्वा॒ यस्मि॑न्तुवि॒ष्वणि॒ सम॒र्ये शुष्म॑माद॒धुः ॥

ବଢ଼ିଥିବା ଶିଖାର ଏହି ଦାନଶୀଳ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ ଓ ମିତ୍ରତାରେ, ଯାହାଙ୍କଠାରେ ସମସ୍ତେ ବଳ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି ସେହି ସମର୍ଥ ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରେ।

अधा॒ ह्य॑ग्न एषां सु॒वीर्य॑स्य मं॒हना॑ ।
तमिद्य॒ह्वं न रोद॑सी॒ परि॒ श्रवो॑ बभूवतुः ॥

ତେବେ ହେ ଅଗ୍ନି, ଏମାନଙ୍କ ସୁବୀର୍ଯ୍ୟର ବଳରେ, ତାଙ୍କ ଯୋଗୁଁ, ମହାନ ଦେବ ପରି, ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଚାରିପାଖରେ ଯଶ ହୋଇଛି।

नू न॒ एहि॒ वार्य॒मग्ने॑ गृणा॒न आ भ॑र॒ ये व॒यं ये च॑ सू॒रयः॑ ।
स्व॒स्ति धाम॑हे॒ सचा॑ उ॒तैधि॑ पृ॒त्सु नो॑ वृ॒धे ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଏବେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ସ୍ତୁତି କରି ପ୍ରିୟ ଧନ ଆଣ; ଆମେ ଓ ଗାୟକମାନେ ମିଳିତ କଲ୍ୟାଣ ପାଉ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ହୁଅ।