ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.66

5.66.1

आ चि॑कितान सु॒क्रतू॑ दे॒वौ म॑र्त रि॒शाद॑सा ।
वरु॑णाय ऋ॒तपे॑शसे दधी॒त प्रय॑से म॒हे ॥

ହେ ମର୍ତ୍ୟ, ଜାଗ୍ରତ, ସୁବୁଦ୍ଧିଯୁକ୍ତ ଦୁଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆହ୍ୱାନ କର; ଋତରେ ଅଳଙ୍କୃତ ବରୁଣଙ୍କୁ ମହାନ ଅନ୍ନ ପାଇଁ ସ୍ଥାପନ କର।

ता हि क्ष॒त्रमवि॑ह्रुतं स॒म्यग॑सु॒र्य॑माशा॑ते ।
अध॑ व्र॒तेव॒ मानु॑षं॒ स्व॑र्ण धा॑यि दर्श॒तम् ॥

ସେହି ଦୁଇଜଣ ନିଶ୍ଚୟ ଅବଞ୍ଚିତ ଶାସନ ଓ ଯଥାର୍ଥ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି; ଯଜ୍ଞବିଧି ପରି, ମାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା।

ता वा॒मेषे॒ रथा॑नामु॒र्वीं गव्यू॑तिमेषाम् ।
रा॒तह॑व्यस्य सुष्टु॒तिं द॒धृक्स्तोमै॑र्मनामहे ॥

ସେହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମ ରଥମାନଙ୍କ ବିସ୍ତୃତ ପଥ ପାଇଁ, ରାତହବ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଧାରଣ କରି, ଆମେ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁ।

अधा॒ हि काव्या॑ यु॒वं दक्ष॑स्य पू॒र्भिर॑द्भुता ।
नि के॒तुना॒ जना॑नां चि॒केथे॑ पूतदक्षसा ॥

ତେଣୁ, ହେ ଅଦ୍ଭୁତଗଣ, ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ କାବ୍ୟମୟ କର୍ମ ନିଶ୍ଚୟ ଶକ୍ତିର ପ୍ରଭାବରେ ଘଟେ; ତୁମ ଜ୍ଞାନ-ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମାନବମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଛ, ହେ ଶୁଦ୍ଧ-ନିପୁଣଗଣ।

तदृ॒तं पृ॑थिवि बृ॒हच्श्र॑वए॒ष ऋषी॑णाम् ।
ज्र॒य॒सा॒नावरं॑ पृ॒थु अति॑ क्षरन्ति॒ याम॑भिः ॥

ସେହି ଋତ, ହେ ପୃଥିବୀ, ମହାନ—ଋଷିମାନଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତିରେ; ଦୁଇଟି ବିଶାଳ ସ୍ରୋତ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଓ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇ ନିଜ ପଥରେ ବହନ୍ତି।

आ यद्वा॑मीयचक्षसा॒ मित्र॑ व॒यं च॑ सू॒रयः॑ ।
व्यचि॑ष्ठे बहु॒पाय्ये॒ यते॑महि स्व॒राज्ये॑ ॥

ହେ ଦୂରଦର୍ଶୀ ନୟନର ମିତ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏବଂ ଆମେ କବିଗଣ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ବହୁ ରକ୍ଷାଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଯତ୍ନ କରିବା ଯେବେ।