ઋગ્વેદ · સૂક્ત 6.55

6.55.1

एहि॒ वां वि॑मुचो नपा॒दाघृ॑णे॒ सं स॑चावहै ।
र॒थीर्ऋ॒तस्य॑ नो भव ॥

આવો, હે મુક્તિ આપનારા, જળના પૌત્ર, હે તેજસ્વી! આપણે બંને સાથે મળીએ. અમારા માટે ઋતના રથી બનો.

र॒थीत॑मं कप॒र्दिन॒मीशा॑नं॒ राध॑सो म॒हः ।
रा॒यः सखा॑यमीमहे ॥

શ્રેષ્ઠ રથી, જટાધારી, મહાન સંપત્તિના સ્વામી, સંપત્તિના મિત્રને અમે શોધીએ છીએ.

रा॒यो धारा॑स्याघृणे॒ वसो॑ रा॒शिर॑जाश्व ।
धीव॑तोधीवतः॒ सखा॑ ॥

તું સંપત્તિની ધારા છે, હે તેજસ્વી! વસુઓનું દાન, હે અજન્મા! સદા વિશ્વાસુ મિત્ર.

पू॒षणं॒ न्व॑जाश्व॒मुप॑ स्तोषाम वा॒जिन॑म् ।
स्वसु॒र्यो जा॒र उ॒च्यते॑ ॥

હવે આપણે પૂષણની, અજાશ્વની, બળવાનની સ્તુતિ કરીએ; જેને બહેનનો પ્રેમી કહેવાય છે.

मा॒तुर्दि॑धि॒षुम॑ब्रवं॒ स्वसु॑र्जा॒रः शृ॑णोतु नः ।
भ्रातेन्द्र॑स्य॒ सखा॒ मम॑ ॥

માતાની ઇચ્છા મેં કહી; બહેનનો પ્રેમી અમને સાંભળે. ભાઈ, ઇન્દ્રનો મિત્ર, મારો.

आजासः॑ पू॒षणं॒ रथे॑ निशृ॒म्भास्ते ज॑न॒श्रिय॑म् ।
दे॒वं व॑हन्तु॒ बिभ्र॑तः ॥

અજાશ્વો, પૂષણને રથ પર લાવો; તેઓ ધ્વજાઓથી શણગારેલા, લોકોની શોભારૂપ દેવને ધારણ કરીને લાવે.