ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 6.55

6.55.1

एहि॒ वां वि॑मुचो नपा॒दाघृ॑णे॒ सं स॑चावहै ।
र॒थीर्ऋ॒तस्य॑ नो भव ॥

ଆସ, ହେ ମୁକ୍ତିଦାତା, ଜଳର ପୌତ୍ର, ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ! ଆମେ ଦୁହେଁ ମିଳିତ ହେବା। ଆମ ପାଇଁ ଋତର ରଥୀ ହୁଅ।

र॒थीत॑मं कप॒र्दिन॒मीशा॑नं॒ राध॑सो म॒हः ।
रा॒यः सखा॑यमीमहे ॥

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ଜଟାଧାରୀ, ମହାନ ଧନର ଅଧିପତି, ଧନର ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଖୋଜୁ।

रा॒यो धारा॑स्याघृणे॒ वसो॑ रा॒शिर॑जाश्व ।
धीव॑तोधीवतः॒ सखा॑ ॥

ତୁମେ ଧନର ଧାରା, ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ! ବସୁଙ୍କ ଦାନ, ହେ ଅଜ! ସଦା ବିଶ୍ୱସ୍ତ ସଖା।

पू॒षणं॒ न्व॑जाश्व॒मुप॑ स्तोषाम वा॒जिन॑म् ।
स्वसु॒र्यो जा॒र उ॒च्यते॑ ॥

ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ପୂଷଣଙ୍କୁ, ଅଜାଶ୍ୱଙ୍କୁ, ବଳବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା; ଭଉଣୀର ପ୍ରେମିକ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିବା।

मा॒तुर्दि॑धि॒षुम॑ब्रवं॒ स्वसु॑र्जा॒रः शृ॑णोतु नः ।
भ्रातेन्द्र॑स्य॒ सखा॒ मम॑ ॥

ମାତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ମୁଁ କହିଲି; ଭଉଣୀର ପ୍ରେମିକ ଆମକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଭାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଖା, ମୋର।

आजासः॑ पू॒षणं॒ रथे॑ निशृ॒म्भास्ते ज॑न॒श्रिय॑म् ।
दे॒वं व॑हन्तु॒ बिभ्र॑तः ॥

ଅଜାଶ୍ୱମାନେ, ପୂଷଣଙ୍କୁ ରଥରେ ଆଣ; ସେମାନେ ପତାକାରେ ସଜ୍ଜିତ, ଲୋକଶୋଭା ଦେବତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରି ଆଣନ୍ତୁ।