ಋಗ್ವೇದ · ಸೂಕ್ತ 6.55

6.55.1

एहि॒ वां वि॑मुचो नपा॒दाघृ॑णे॒ सं स॑चावहै ।
र॒थीर्ऋ॒तस्य॑ नो भव ॥

ಬನ್ನಿ, ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವವರೇ, ನೀರಿನ ಮೊಮ್ಮಗನೇ, ತೇಜೋಮಯನೇ! ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕೂಡಿ ಸಾಗೋಣ. ನಮಗೆ ಋತದ ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿರು.

र॒थीत॑मं कप॒र्दिन॒मीशा॑नं॒ राध॑सो म॒हः ।
रा॒यः सखा॑यमीमहे ॥

ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥಸಾರಥಿ, ಜಟಾಧಾರಿ, ಮಹಾ ಸಂಪತ್ತಿನ ಒಡೆಯ, ಧನದ ಮಿತ್ರನನ್ನು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ.

रा॒यो धारा॑स्याघृणे॒ वसो॑ रा॒शिर॑जाश्व ।
धीव॑तोधीवतः॒ सखा॑ ॥

ನೀನು ಧನದ ಧಾರೆ, ತೇಜೋಮಯನೇ! ವಸುಗಳ ದಾನ, ಅಜನೇ! ಸದಾ ನಂಬಿಕೆಯ ಮಿತ್ರ.

पू॒षणं॒ न्व॑जाश्व॒मुप॑ स्तोषाम वा॒जिन॑म् ।
स्वसु॒र्यो जा॒र उ॒च्यते॑ ॥

ಈಗ ನಾವು ಪೂಷನನ್ನು, ಅಜಾಶ್ವನನ್ನು, ಬಲಿಷ್ಠನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸೋಣ; ತಂಗಿಯ ಪ್ರಿಯನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವನನ್ನು.

मा॒तुर्दि॑धि॒षुम॑ब्रवं॒ स्वसु॑र्जा॒रः शृ॑णोतु नः ।
भ्रातेन्द्र॑स्य॒ सखा॒ मम॑ ॥

ತಾಯಿಯ ಬಯಕೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದೆ; ತಂಗಿಯ ಪ್ರಿಯನು ನಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳಲಿ. ಅಣ್ಣ, ಇಂದ್ರನ ಮಿತ್ರ, ನನ್ನವನು.

आजासः॑ पू॒षणं॒ रथे॑ निशृ॒म्भास्ते ज॑न॒श्रिय॑म् ।
दे॒वं व॑हन्तु॒ बिभ्र॑तः ॥

ಅಜಾಶ್ವರೇ, ಪೂಷನನ್ನು ರಥದ ಮೇಲೆ ತನ್ನಿ; ಅವರು ಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾದ, ಜನರ ಶೋಭೆಯಾದ ದೇವನನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರಲಿ.