ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 8.91

8.91.1

क॒न्या॑ वार॑वाय॒ती सोम॒मपि॑ स्रु॒तावि॑द॒तस्तं॒ भर॑न्त्यब्रवीद् ।
इन्द्रा॑य सुनवै त्वा श॒क्राय॑ सुनवै त्वा ॥

ଜଳ ବହୁଥିବା କନ୍ୟା ଫେରି ଆସି, ସୋମକୁ ଶୁଣି ତାହାକୁ ଘରକୁ ନେଇଯାଉ ନେଉ କହିଲା: ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଙ୍ଗଡ଼ିବି, ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଙ୍ଗଡ଼ିବି।

अ॒सौ य एषि॑ वीर॒को गृ॒हंगृ॑हं वि॒चाक॑शदि॒मं जम्भ॑सुतं पिब ।
धा॒नाव॑न्तं कर॒म्भिण॑मपू॒पव॑न्तमु॒क्थिन॑म् ॥

ଘରେ ଘରେ ଯାଉଥିବା ବୀର, ଚାରିଆଡ଼େ ଦେଖୁଥିବା, ଏହି ପଥରରେ ନିଙ୍ଗଡ଼ା ସୋମ ପାନ କର; ଶସ୍ୟ-ପିଠା ଓ କରମ୍ଭରେ ଭରପୂର, ସ୍ତୁତିସମୃଦ୍ଧ ପାନ କର।

आ च॒न त्वा॑ चिकित्सा॒मोऽधि॑ च॒न त्वा॒ नेम॑सि ।
शनै॑रिव शन॒कैरि॒वेन्द्रा॑येन्दो॒ परि॑ स्रव ॥

ଆମେ ତୁମ ନିକଟକୁ ଯାଉ, ହଁ, ତୁମ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚୁ; ଧୀରେ, ସେହିପରି ଧୀରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ସୋମ, ବହ।

कु॒विच्छक॑त्कु॒वित्कर॑त्कु॒विन्नो॒ वस्य॑स॒स्कर॑त् ।
कु॒वित्प॑ति॒द्विषो॑ य॒तीरिन्द्रे॑ण सं॒गमा॑महै ॥

ହୁଏତ ସେ ଜିତୁ, ହୁଏତ ସେ କରୁ; ହୁଏତ ଆମ ପାଇଁ ଧନୀମାନଙ୍କୁ କରୁ; ହୁଏତ ପତିଦ୍ୱେଷୀ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଖୋଜି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ମିଳିବା।

इ॒मानि॒ त्रीणि॑ वि॒ष्टपा॒ तानी॑न्द्र॒ वि रो॑हय ।
शिर॑स्त॒तस्यो॒र्वरा॒मादि॒दं म॒ उपो॒दरे॑ ॥

ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଖୋଲି ଉପରକୁ ଉଠାଅ; ତାହାର ମସ୍ତକ, ସେହି ବିସ୍ତୃତର ମସ୍ତକ, ତେବେ ଏହା ମୋ ଉଦର ପାଖରେ।

अ॒सौ च॒ या न॑ उ॒र्वरादि॒मां त॒न्वं॑ मम॑ ।
अथो॑ त॒तस्य॒ यच्छिरः॒ सर्वा॒ ता रो॑म॒शा कृ॑धि ॥

ସେ, ଏବଂ ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ବିସ୍ତୃତ ଗର୍ଭରୁ ଯେ ଆସେ, ଏହି ମୋ ଶରୀରକୁ; ଏବଂ ତାହାର ଯେଉଁ ମସ୍ତକ ଅଛି, ତାହାର ସମସ୍ତ ଲୋମ କର।

खे रथ॑स्य॒ खेऽन॑सः॒ खे यु॒गस्य॑ शतक्रतो ।
अ॒पा॒लामि॑न्द्र॒ त्रिष्पू॒त्वी अकृ॑णोः॒ सूर्य॑त्वचम् ॥

ଶହେ ସଂକଳ୍ପର ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ରଥର ଖୋଳରେ, ଗାଡ଼ିର ଖୋଳରେ ଓ ଯୁଆଳିର ଖୋଳରେ ତୁମେ ଅପାଳାକୁ ତିନିଥର ଶୁଦ୍ଧ କରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚର୍ମବିଶିଷ୍ଟା କରିଥିଲ।