ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.102

9.102.1

क्रा॒णा शिशु॑र्म॒हीनां॑ हि॒न्वन्नृ॒तस्य॒ दीधि॑तिम् ।
विश्वा॒ परि॑ प्रि॒या भु॑व॒दध॑ द्वि॒ता ॥

ମହାନ୍‌ମାନଙ୍କର ଶିଶୁ ହୋଇ, ଋତର ଦୀପ୍ତିକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉ ଦେଉ, ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରେ ହେଲା।

उप॑ त्रि॒तस्य॑ पा॒ष्यो॑रभ॑क्त॒ यद्गुहा॑ प॒दम् ।
य॒ज्ञस्य॑ स॒प्त धाम॑भि॒रध॑ प्रि॒यम् ॥

ତ୍ରିତର ଦୁଇ ପାଦ ନିକଟରେ, ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ପଦ ସେ ପାଇଲା; ଯଜ୍ଞର ସେହି ପ୍ରିୟ ପଦ ସପ୍ତ ଧାମ ସହିତ ସେତେବେଳେ।

त्रीणि॑ त्रि॒तस्य॒ धार॑या पृ॒ष्ठेष्वेर॑या र॒यिम् ।
मिमी॑ते अस्य॒ योज॑ना॒ वि सु॒क्रतुः॑ ॥

ତ୍ରିତର ତିନି ଧାରା ସହ, ପୃଷ୍ଠଦେଶରେ ଧନ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ; ତାର ପଥ ସୁକର୍ମା ମାପେ।

ज॒ज्ञा॒नं स॒प्त मा॒तरो॑ वे॒धाम॑शासत श्रि॒ये ।
अ॒यं ध्रु॒वो र॑यी॒णां चिके॑त॒ यत् ॥

ଜନ୍ମିତ ତାଙ୍କୁ ସାତ ମାତା ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରୀ ନିମନ୍ତେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ; ଏହି ସ୍ଥିର ସୋମ ଧନ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହା ଜାଣିଲେ ତାହା ଜାଣିଲେ।

अ॒स्य व्र॒ते स॒जोष॑सो॒ विश्वे॑ दे॒वासो॑ अ॒द्रुहः॑ ।
स्पा॒र्हा भ॑वन्ति॒ रन्त॑यो जु॒षन्त॒ यत् ॥

ଏହାର ବ୍ରତରେ ଏକମତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦ୍ରୋହରହିତ; କାମନାଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

यमी॒ गर्भ॑मृता॒वृधो॑ दृ॒शे चारु॒मजी॑जनन् ।
क॒विं मंहि॑ष्ठमध्व॒रे पु॑रु॒स्पृह॑म् ॥

ଯେଉଁ ଗର୍ଭକୁ ଋତ ଧାରକମାନେ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ — ସେହି କବି, ଅତି ଉଦାର, ଯଜ୍ଞରେ ବହୁରୂପକୁ।

स॒मी॒ची॒ने अ॒भि त्मना॑ य॒ह्वी ऋ॒तस्य॑ मा॒तरा॑ ।
त॒न्वा॒ना य॒ज्ञमा॑नु॒षग्यद॑ञ्ज॒ते ॥

ସମାନଭାବେ ମିଳିତ ସେହି ଦୁଇ ମହତୀ ମାତା, ଋତର ମାତାମାନେ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରୁ ଯଜ୍ଞକୁ କ୍ରମରେ ବିସ୍ତାର କରି ତାହାକୁ ଅଭିଷିକ୍ତ କଲେ ।

क्रत्वा॑ शु॒क्रेभि॑र॒क्षभि॑र्ऋ॒णोरप॑ व्र॒जं दि॒वः ।
हि॒न्वन्नृ॒तस्य॒ दीधि॑तिं॒ प्राध्व॒रे ॥

ବୁଦ୍ଧି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚକ୍ଷୁରେ ତୁମେ ଆକାଶର ଗୋଶାଳା ଖୋଲ; ଋତର ଦୀପ୍ତିକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇ ଯଜ୍ଞରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ ।