Ṛgveda · Sūkta 9.102

9.102.1

क्रा॒णा शिशु॑र्म॒हीनां॑ हि॒न्वन्नृ॒तस्य॒ दीधि॑तिम् ।
विश्वा॒ परि॑ प्रि॒या भु॑व॒दध॑ द्वि॒ता ॥

Als Kind der Großen werdend, die Glut der kosmischen Ordnung (ṛta) anregend, wurde er um alle lieben Dinge auf zweierlei Weise.

उप॑ त्रि॒तस्य॑ पा॒ष्यो॑रभ॑क्त॒ यद्गुहा॑ प॒दम् ।
य॒ज्ञस्य॑ स॒प्त धाम॑भि॒रध॑ प्रि॒यम् ॥

Nahe den zwei Füßen des Tritá erlangte er den Schritt, der im verborgenen Ort lag; dann der liebe Schritt des Opfers, mit seinen sieben Wohnstätten.

त्रीणि॑ त्रि॒तस्य॒ धार॑या पृ॒ष्ठेष्वेर॑या र॒यिम् ।
मिमी॑ते अस्य॒ योज॑ना॒ वि सु॒क्रतुः॑ ॥

Mit den drei Strömen des Tritá, auf den Rücken, rege den Reichtum an; der Wohlgesinnte mißt seine Bahnen ab.

ज॒ज्ञा॒नं स॒प्त मा॒तरो॑ वे॒धाम॑शासत श्रि॒ये ।
अ॒यं ध्रु॒वो र॑यी॒णां चिके॑त॒ यत् ॥

Geboren, ordneten ihn die sieben Mütter für die Weisen, für den Glanz an; dieser Standhafte erkannte, was er von den Reichtümern erkannte.

अ॒स्य व्र॒ते स॒जोष॑सो॒ विश्वे॑ दे॒वासो॑ अ॒द्रुहः॑ ।
स्पा॒र्हा भ॑वन्ति॒ रन्त॑यो जु॒षन्त॒ यत् ॥

Einmütig in seinem Gelübde, werden alle Götter, frei von Verrat, begehrenswert, wenn sie sich erfreuen.

यमी॒ गर्भ॑मृता॒वृधो॑ दृ॒शे चारु॒मजी॑जनन् ।
क॒विं मंहि॑ष्ठमध्व॒रे पु॑रु॒स्पृह॑म् ॥

Den Keim, den die Hüter der Ordnung (ṛta) schön zum Anblick hervorbrachten — jenen Seher, überaus freigebig, vielgestaltig beim Ritus.

स॒मी॒ची॒ने अ॒भि त्मना॑ य॒ह्वी ऋ॒तस्य॑ मा॒तरा॑ ।
त॒न्वा॒ना य॒ज्ञमा॑नु॒षग्यद॑ञ्ज॒ते ॥

Wenn jene beiden großen Mütter, die Mütter des ṛta, einträchtig vereint, aus eigener Natur das Opfer der Reihe nach ausbreitend, es salben.

क्रत्वा॑ शु॒क्रेभि॑र॒क्षभि॑र्ऋ॒णोरप॑ व्र॒जं दि॒वः ।
हि॒न्वन्नृ॒तस्य॒ दीधि॑तिं॒ प्राध्व॒रे ॥

Mit Einsicht und leuchtenden Augen öffnest du den Pferch des Himmels, das Strahlen des ṛta anregend, im Opfer vorwärtsschreitend.