ऋग्वेद · सूक्त 9.36

9.36.1

अस॑र्जि॒ रथ्यो॑ यथा प॒वित्रे॑ च॒म्वोः॑ सु॒तः ।
कार्ष्म॑न्वा॒जी न्य॑क्रमीत् ॥

सोम रथाच्या घोड्याप्रमाणे गाळणीत सोडला गेला; दोन पात्रांत पिळलेला तो बलवान फळीवर उतरला.

स वह्निः॑ सोम॒ जागृ॑विः॒ पव॑स्व देव॒वीरति॑ ।
अ॒भि कोशं॑ मधु॒श्चुत॑म् ॥

तो वाहक, हे सोमा, जागरूक होऊन देवांकडे पवित्र होऊन वाहा; मध टपकणाऱ्या कलशाकडे वाहा.

स नो॒ ज्योतीं॑षि पूर्व्य॒ पव॑मान॒ वि रो॑चय ।
क्रत्वे॒ दक्षा॑य नो हिनु ॥

तो सोमा, हे प्राचीन पवमाना, आमच्यासाठी प्रकाश पसर; बुद्धीसाठी आणि बलासाठी आम्हाला प्रेरित कर.

शु॒म्भमा॑न ऋता॒युभि॑र्मृ॒ज्यमा॑नो॒ गभ॑स्त्योः ।
पव॑ते॒ वारे॑ अ॒व्यये॑ ॥

ऋताच्या अनुयायांनी अलंकृत, दोन हातांच्या मध्ये शुद्ध होत, तो अक्षय शर्यतीत वाहतो.

स विश्वा॑ दा॒शुषे॒ वसु॒ सोमो॑ दि॒व्यानि॒ पार्थि॑वा ।
पव॑ता॒मान्तरि॑क्ष्या ॥

तो सोम दात्याला सर्व धन, दिव्य, पार्थिव आणि आंतरिक्ष वस्तू वाहू देवो.

आ दि॒वस्पृ॒ष्ठम॑श्व॒युर्ग॑व्य॒युः सो॑म रोहसि ।
वी॒र॒युः श॑वसस्पते ॥

आकाशाच्या पाठीवर चढ, हे सोमा; घोडे आणि गायी इच्छित, वीरांना इच्छित; हे बलाच्या स्वामी.