ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.2

1.2.11

न꣡म꣢स्ते अग्न꣣ ओ꣡ज꣢से गृ꣣ण꣡न्ति꣢ देव कृ꣣ष्ट꣡यः꣢ ।
अ꣡मै꣢र꣣मि꣡त्र꣢मर्दय ॥ ११ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ଦେବ, ମାନବମାନେ ତୁମ ବଳ ପାଇଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କର।

दू꣣तं꣡ वो꣢ वि꣣श्व꣡वे꣢दसꣳ हव्य꣣वा꣢ह꣣म꣡म꣢र्त्यम् ।
य꣡जि꣢ष्ठमृञ्जसे गि꣣रा꣢ ॥ १२ ॥

ତୁମ ଦୂତ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ହବ୍ୟ ବହନକାରୀ, ଅମର, ଯଜ୍ଞରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅଗ୍ନିକୁ ଆମେ ସ୍ତୁତିବାଣୀରେ ସମ୍ମାନ କରୁ।

उ꣡प꣢ त्वा जा꣣म꣢यो꣣ गि꣢रो꣣ दे꣡दि꣢शतीर्हवि꣣ष्कृतः꣢ ।
वा꣣यो꣡रनी꣢꣯के अस्थिरन् ॥ १३ ॥

ହବିଃ ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ଭଉଣୀ ପରି ଏ ସ୍ତୁତିବାଣୀ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସି ବାୟୁଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହେଲେ।

उ꣡प꣢ त्वाग्ने दि꣣वे꣡दि꣢वे꣣ दो꣡षा꣢वस्तर्धि꣣या꣢ व꣣य꣢म् ।
न꣢मो꣣ भ꣡र꣢न्त꣣ ए꣡म꣢सि ॥ १४ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରତିଦିନ, ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତରେ, ବୁଦ୍ଧିରେ ନମସ୍କାର ଅର୍ପଣ କରି ଆମେ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସୁ।

ज꣡रा꣢बोध꣣ त꣡द्वि꣢विड्ढि वि꣣शे꣡वि꣢शे य꣣ज्ञि꣡या꣢य ।
स्तो꣡म꣢ꣳ रु꣣द्रा꣡य꣢ दृशी꣣क꣢म् ॥ १५ ॥

ହେ ଜରା-ବୋଧ, ସେହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାତି ପାଇଁ ଯଜ୍ଞୀୟ ରୁଦ୍ର ନିମନ୍ତେ ପ୍ରକାଶ କର; ସ୍ତୁତି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଦୃଶ୍ୟ ଯେ।

प्र꣢ति꣣ त्यं꣡ चारु꣢꣯मध्व꣣रं꣡ गो꣢पी꣣था꣢य꣣ प्र꣡ हू꣢यसे ।
म꣣रु꣡द्भि꣢रग्न꣣ आ꣡ ग꣢हि ॥ १६ ॥

ସେହି ସୁନ୍ଦର ଯଜ୍ଞ ଦିଗକୁ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତୁମେ ଆହ୍ୱାନିତ ହେଉଛ; ହେ ଅଗ୍ନି, ମରୁତ୍ମାନଙ୍କ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସ।

अ꣢श्वं꣣ न꣢ त्वा꣣ वा꣡र꣢वन्तं व꣣न्द꣡ध्या꣢ अ꣣ग्निं꣡ नमो꣢꣯भिः ।
स꣣म्रा꣡ज꣢न्तमध्व꣣रा꣡णा꣢म् ॥ १७ ॥

ଘୋଡ଼ା ପରି ବାରବନ୍ତ ତୁମକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ନମସ୍କାରରେ ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରେ — ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କର ସମ୍ରାଟ ତୁମେ।

औ꣣र्वभृगुव꣡च्छुचि꣢꣯मप्नवान꣣व꣡दा हु꣢꣯वे ।
अ꣣ग्नि꣡ꣳ स꣢मु꣣द्र꣡वा꣢ससम् ॥ १८ ॥

ଔର୍ବ ଓ ଭୃଗୁ ପରି, ଶୁଚି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଅପ୍ନବାନ ପରି ମୁଁ ଆହ୍ବାନ କରେ — ସମୁଦ୍ରକୁ ବସ୍ତ୍ର କରିଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ।

अ꣣ग्नि꣡मि꣢न्धा꣣नो꣡ मन꣢꣯सा꣣ धि꣡य꣢ꣳ सचेत꣣ म꣡र्त्यः꣢ ।
अ꣣ग्नि꣡मि꣢न्धे वि꣣व꣡स्व꣢भिः ॥ १९ ॥

ମନ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ଜ୍ୱଳାଉଥିବା ମର୍ତ୍ୟ ଧୀକୁ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ; ବିବସ୍ୱାନଙ୍କ ରଶ୍ମିରେ ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଜ୍ୱଳାଏ।

आ꣢꣫दित्प्र꣣त्न꣢स्य꣣ रे꣡त꣢सो꣣ ज्यो꣡तिः꣢ पश्यन्ति वास꣣र꣢म् ।
प꣣रो꣢꣫ यदि꣣ध्य꣡ते꣢ दि꣣वि꣢ ॥ २० ॥

ତେବେ ସେମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ବୀଜର ଆଲୋକ, ଦିନର ଉଦୟ ଦେଖନ୍ତି — ଯେତେବେଳେ ତାହା ଦୂର ଦ୍ୟୁଲୋକରେ ଜ୍ୱଳେ।