சாம வேதம் · பகுதி 1.2

1.2.11

न꣡म꣢स्ते अग्न꣣ ओ꣡ज꣢से गृ꣣ण꣡न्ति꣢ देव कृ꣣ष्ट꣡यः꣢ ।
अ꣡मै꣢र꣣मि꣡त्र꣢मर्दय ॥ ११ ॥

அக்னியே, உனக்கு வணக்கம். தேவனே, மக்கள் உன் வலிமைக்காக உன்னைப் புகழ்கின்றனர். உன் ஆற்றலால் எதிரியை நசுக்கு.

दू꣣तं꣡ वो꣢ वि꣣श्व꣡वे꣢दसꣳ हव्य꣣वा꣢ह꣣म꣡म꣢र्त्यम् ।
य꣡जि꣢ष्ठमृञ्जसे गि꣣रा꣢ ॥ १२ ॥

உங்கள் தூதனும், அனைத்தையும் அறிந்தவனும், அவிப்பொருளைச் சுமப்பவனும், அழியாதவனும், யாகத்திற்கு மிகத் தகுந்தவனுமான அக்னியை பாடலால் போற்றுகிறோம்.

उ꣡प꣢ त्वा जा꣣म꣢यो꣣ गि꣢रो꣣ दे꣡दि꣢शतीर्हवि꣣ष्कृतः꣢ ।
वा꣣यो꣡रनी꣢꣯के अस्थिरन् ॥ १३ ॥

அவிப்பொருளைச் செய்யும், உன்னை வெளிப்படுத்தும் சகோதரிகள் போன்ற இந்தப் பாடல்கள் உன் அருகில் வந்து, வாயுவின் முன்னிலையில் நின்றன.

उ꣡प꣢ त्वाग्ने दि꣣वे꣡दि꣢वे꣣ दो꣡षा꣢वस्तर्धि꣣या꣢ व꣣य꣢म् ।
न꣢मो꣣ भ꣡र꣢न्त꣣ ए꣡म꣢सि ॥ १४ ॥

அக்னியே, நாள்தோறும், இரவும் விடியலும் நாங்கள் மனத்தோடு உன்னருகில் வருகிறோம், வணக்கத்தைச் சுமந்தவராய்.

ज꣡रा꣢बोध꣣ त꣡द्वि꣢विड्ढि वि꣣शे꣡वि꣢शे य꣣ज्ञि꣡या꣢य ।
स्तो꣡म꣢ꣳ रु꣣द्रा꣡य꣢ दृशी꣣क꣢म् ॥ १५ ॥

ஜரா-போதா, அதை ஒவ்வொரு மக்களுக்கும் வேள்விக்குரிய ருத்திரனுக்காக வெளிப்படுத்து; புகழ்ச்சி ருத்திரனுக்கே, காணப்படுபவனுக்கு.

प्र꣢ति꣣ त्यं꣡ चारु꣢꣯मध्व꣣रं꣡ गो꣢पी꣣था꣢य꣣ प्र꣡ हू꣢यसे ।
म꣣रु꣡द्भि꣢रग्न꣣ आ꣡ ग꣢हि ॥ १६ ॥

அந்த அழகிய வேள்வியை நோக்கி, காப்புக்காக நீ அழைக்கப்படுகிறாய்; அக்னியே, மருத்களுடன் இங்கே வா.

अ꣢श्वं꣣ न꣢ त्वा꣣ वा꣡र꣢वन्तं व꣣न्द꣡ध्या꣢ अ꣣ग्निं꣡ नमो꣢꣯भिः ।
स꣣म्रा꣡ज꣢न्तमध्व꣣रा꣡णा꣢म् ॥ १७ ॥

குதிரையைப் போல வாரவந்தனான உன்னை, அக்னியே, வணக்கங்களுடன் துதிக்கிறேன் — வேள்விகளின் சக்ராதிபதியே.

औ꣣र्वभृगुव꣡च्छुचि꣢꣯मप्नवान꣣व꣡दा हु꣢꣯वे ।
अ꣣ग्नि꣡ꣳ स꣢मु꣣द्र꣡वा꣢ससम् ॥ १८ ॥

ஔர்வ, பிருகு போல, தூய அக்னியை, அப்நவானரைப் போல நான் அழைக்கிறேன் — கடலை ஆடையாகக் கொண்டவனை.

अ꣣ग्नि꣡मि꣢न्धा꣣नो꣡ मन꣢꣯सा꣣ धि꣡य꣢ꣳ सचेत꣣ म꣡र्त्यः꣢ ।
अ꣣ग्नि꣡मि꣢न्धे वि꣣व꣡स्व꣢भिः ॥ १९ ॥

அக்னியை மனத்தால் எரியூட்டும் மனிதன் சிந்தனையைக் கவனிக்கட்டும்; விவஸ்வானின் கதிர்களால் அக்னியை நான் எரியூட்டுகிறேன்.

आ꣢꣫दित्प्र꣣त्न꣢स्य꣣ रे꣡त꣢सो꣣ ज्यो꣡तिः꣢ पश्यन्ति वास꣣र꣢म् ।
प꣣रो꣢꣫ यदि꣣ध्य꣡ते꣢ दि꣣वि꣢ ॥ २० ॥

அப்போது அவர்கள் பழைய வித்தின் ஒளியை, நாளின் விடியலைக் காண்கின்றனர் — அது தொலைதூர வானில் எரியும்போது.