Sāmaveda · Abschnitt 1.2

1.2.11

न꣡म꣢स्ते अग्न꣣ ओ꣡ज꣢से गृ꣣ण꣡न्ति꣢ देव कृ꣣ष्ट꣡यः꣢ ।
अ꣡मै꣢र꣣मि꣡त्र꣢मर्दय ॥ ११ ॥

Gruß dir, Agni, um deiner Kraft willen; die Völker, o Gott, preisen dich. Mit deiner Macht zermalme den Feind.

दू꣣तं꣡ वो꣢ वि꣣श्व꣡वे꣢दसꣳ हव्य꣣वा꣢ह꣣म꣡म꣢र्त्यम् ।
य꣡जि꣢ष्ठमृञ्जसे गि꣣रा꣢ ॥ १२ ॥

Wir ehren mit dem Lied Agni, euren Boten, den Allwissenden, Träger der Opfergabe, den Unsterblichen, den würdigsten des Opfers.

उ꣡प꣢ त्वा जा꣣म꣢यो꣣ गि꣢रो꣣ दे꣡दि꣢शतीर्हवि꣣ष्कृतः꣢ ।
वा꣣यो꣡रनी꣢꣯के अस्थिरन् ॥ १३ ॥

Wie Schwestern, die das Opfer darbringen und dich offenbaren, nahten diese Lieder dir und standen in der Gegenwart Vāyus.

उ꣡प꣢ त्वाग्ने दि꣣वे꣡दि꣢वे꣣ दो꣡षा꣢वस्तर्धि꣣या꣢ व꣣य꣢म् ।
न꣢मो꣣ भ꣡र꣢न्त꣣ ए꣡म꣢सि ॥ १४ ॥

O Agni, Tag für Tag, am Abend und am Morgen, nahen wir dir mit andächtigem Sinn und bringen unsere Verehrung.

ज꣡रा꣢बोध꣣ त꣡द्वि꣢विड्ढि वि꣣शे꣡वि꣢शे य꣣ज्ञि꣡या꣢य ।
स्तो꣡म꣢ꣳ रु꣣द्रा꣡य꣢ दृशी꣣क꣢म् ॥ १५ ॥

O Jarābodha, mache jenes Lob jedem Volk kund, für Rudra, würdig des Opfers; das Lob gilt Rudra, dem Sichtbaren.

प्र꣢ति꣣ त्यं꣡ चारु꣢꣯मध्व꣣रं꣡ गो꣢पी꣣था꣢य꣣ प्र꣡ हू꣢यसे ।
म꣣रु꣡द्भि꣢रग्न꣣ आ꣡ ग꣢हि ॥ १६ ॥

Zu diesem lieblichen Opfer wirst du gerufen, zum Schutz; o Agni, komm hierher mit den Maruts.

अ꣢श्वं꣣ न꣢ त्वा꣣ वा꣡र꣢वन्तं व꣣न्द꣡ध्या꣢ अ꣣ग्निं꣡ नमो꣢꣯भिः ।
स꣣म्रा꣡ज꣢न्तमध्व꣣रा꣡णा꣢म् ॥ १७ ॥

Wie ein Pferd würde ich dich preisen, Agni, den Besitzer des Siebes, mit Verneigungen — Herrscher der Opfer.

औ꣣र्वभृगुव꣡च्छुचि꣢꣯मप्नवान꣣व꣡दा हु꣢꣯वे ।
अ꣣ग्नि꣡ꣳ स꣢मु꣣द्र꣡वा꣢ससम् ॥ १८ ॥

Wie Aurva und Bhṛgu rufe ich den reinen Agni an, wie Apnavāna, ihn, der das Meer als Gewand hat.

अ꣣ग्नि꣡मि꣢न्धा꣣नो꣡ मन꣢꣯सा꣣ धि꣡य꣢ꣳ सचेत꣣ म꣡र्त्यः꣢ ।
अ꣣ग्नि꣡मि꣢न्धे वि꣣व꣡स्व꣢भिः ॥ १९ ॥

Der Sterbliche, der Agni mit dem Geist entzündet, möge auf die Einsicht achten; ich entzünde Agni mit den Strahlen des Vivasvān.

आ꣢꣫दित्प्र꣣त्न꣢स्य꣣ रे꣡त꣢सो꣣ ज्यो꣡तिः꣢ पश्यन्ति वास꣣र꣢म् ।
प꣣रो꣢꣫ यदि꣣ध्य꣡ते꣢ दि꣣वि꣢ ॥ २० ॥

Dann erblicken sie das Licht des uralten Samens, die Morgenröte des Tages, wenn er fern am Himmel entzündet wird.