ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.64.627
अ꣢ग्न꣣ आ꣡यू꣢ꣳषि पवस꣣ आ꣢सु꣣वो꣢र्ज꣣मि꣡षं꣢ च नः ।
आ꣣रे꣡ बा꣢धस्व दु꣣च्छु꣡ना꣢म् ॥ ६२७ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଆୟୁଷ ଶୁଦ୍ଧ କରୁଛ; ବଳ ଓ ଅନ୍ନ ଦିଅ। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ଦୂରକୁ ତଡ଼ିଦିଅ।
1.64.628
वि꣣भ्रा꣡ड् बृ꣣ह꣡त्पि꣢बतु सो꣣म्यं꣢꣫ मध्वायु꣣र्द꣡ध꣢द्य꣣ज्ञ꣡प꣢ता꣣व꣡वि꣢ह्रुतम् ।
वा꣡त꣢꣯जूतो꣣ यो꣡ अ꣢भि꣣र꣡क्ष꣢ति꣣ त्म꣡ना꣢ प्र꣣जाः꣡ पि꣢पर्ति ब꣣हुधा꣡ वि रा꣢꣯जति ॥ ६२८ ॥
ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ସେ ସୋମର ମଧୁର ରସ ପାନ କରନ୍ତୁ; ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ଅଚୂକ ଆୟୁଷ ଓ ମଧୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ବାୟୁଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ସେ ନିଜେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଓ ବହୁଭାବେ ପୋଷଣ କରି ଦୀପ୍ତି ପାନ୍ତି।
1.64.629
चि꣣त्रं꣢ दे꣣वा꣢ना꣣मु꣡द꣢गा꣣द꣡नी꣢कं꣣ च꣡क्षु꣢र्मि꣣त्र꣢स्य꣣ व꣡रु꣢णस्या꣣ग्ने꣢ ।
सू꣡र्य꣢ आ꣣त्मा꣡ जग꣢꣯तस्त꣣स्थु꣡ष꣢श्च ॥ ६२९ ॥
ଦେବତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଦୀପ୍ତିମୟ ମୁଖ ଉଦିତ ହୋଇଛି—ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଏହା। ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛ; ଚଳନ୍ତି ଓ ସ୍ଥିର ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ତୁମେ।
1.64.630
आ꣡यं गौः पृश्नि꣢꣯रक्रमी꣣द꣡स꣢दन्मा꣣त꣡रं꣢ पु꣣रः꣢ ।
पि꣣त꣡रं꣢ च प्र꣣य꣡न्त्स्वः꣢ ॥ ६३० ॥
ଏହି ଗାଈ, ବିଚିତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣବିଶିଷ୍ଟା, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା; ମାତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଲା; ସ୍ୱର୍ଗ ଦିଗରେ ଯିବାବେଳେ ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା।
1.64.631
अ꣣न्त꣡श्च꣢रति रोच꣣ना꣢꣫स्य प्रा꣣णा꣡द꣢पान꣣ती꣢ ।
व्य꣢꣯ख्यन्महि꣣षो꣡ दिव꣢꣯म् ॥ ६३१ ॥
ତାଙ୍କ ଆଲୋକ ଭିତରେ ବିଚରଣ କରେ—ପ୍ରାଣରୁ ଅପାନକୁ ବହି। ମହାନ ଦେବ ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ପ୍ରକାଶିତ କଲେ।
1.64.632
त्रि꣣ꣳश꣢꣫षद्धाम꣣ वि꣡ रा꣢जति꣣ वा꣡क्प꣢त꣣ङ्गा꣡य꣢ धीयते ।
प्र꣢ति꣣ व꣢स्तो꣣र꣢ह꣣ द्यु꣡भिः꣢ ॥ ६३२ ॥
ତ୍ରିଶ ଧାମରେ ସେ ଦୀପ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ପତଙ୍ଗ (ସୂର୍ଯ୍ୟ-ପକ୍ଷୀ) ପାଇଁ ବାକ୍ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ଉଷା ଦିଗରେ, ଦିନର ଆଲୋକ ସହିତ।
1.64.633
अ꣢प꣣ त्ये꣢ ता꣣य꣡वो꣢ यथा꣣ न꣡क्ष꣢त्रा यन्त्य꣣क्तु꣡भिः꣢ ।
सू꣡रा꣢य वि꣣श्व꣡च꣢क्षसे ॥ ६३३ ॥
ଚୋରମାନଙ୍କ ପରି ରାତ୍ରିର କିରଣ ସହ ସେହି ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ଦୂରକୁ ଯାଆନ୍ତି; ସର୍ବଦ୍ରଷ୍ଟା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ।
1.64.634
अ꣡दृ꣢श्रन्नस्य के꣣त꣡वो꣢ वि꣢ र꣣श्म꣢यो꣣ ज꣢ना꣣ꣳअ꣡नु꣢ ।
म्रा꣡ ज꣢न्तो अ꣣ग्न꣡यो꣢ यथा ॥ ६३४ ॥
ତାଙ୍କର ପତାକା ଓ କିରଣ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ବ୍ୟାପି ଦେଖାଗଲା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ପରି।
1.64.635
त꣣र꣡णि꣢र्वि꣣श्व꣡द꣢र्शतो ज्योति꣣ष्कृ꣡द꣢सि सूर्य ।
वि꣢श्व꣣मा꣡भा꣢सि रोच꣣न꣢म् ॥ ६३५ ॥
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ପାର କରାଉଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଶ୍ୟ, ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ସମସ୍ତ ଦୀପ୍ତି ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର।
1.64.636
प्र꣣त्य꣢ङ् दे꣣वा꣢नां꣣ वि꣡शः꣢ प्र꣣त्य꣡ङ्ङुदे꣢꣯षि꣣ मा꣡नु꣢षान् ।
स्व꣢꣯र्दृ꣣शे꣢ ॥ ६३६ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ବିଶ୍ୱ ଆଡ଼କୁ ମୁଖ କରି ତୁମେ ଉଦିତ ହୁଅ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ମୁଖ କରି ଉଦିତ ହୁଅ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲୋକରେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ତୁମେ ସମ୍ମୁଖରେ ରହ।
1.64.637
ये꣡ना꣢ पावक꣣ च꣡क्ष꣢सा भुर꣣ण्य꣢न्तं꣣ ज꣢ना꣣अ꣡नु꣢ ।
त्वं꣡ व꣢रुण꣣ प꣡श्य꣢सि ॥ ६३७ ॥
ହେ ପାବକ, ଯେଉଁ ଚକ୍ଷୁରେ ତୁମେ ଚଳୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖ, ସେହି ଚକ୍ଷୁରେ ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ଦେଖ।
1.64.638
उ꣡द्द्यामे꣢꣯षि꣣ र꣡जः꣢ पृ꣣थ्व꣢हा꣣ मि꣡मा꣢नो अ꣣क्तु꣡भिः꣢ ।
प꣢श्य꣣ञ्ज꣡न्मा꣢नि सूर्य ॥ ६३८ ॥
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଉଠ, ବିସ୍ତୃତ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ଓ ଦିନକୁ ରାତ୍ରିର କିରଣରେ ମାପି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦେଖି।
1.64.639
अ꣡यु꣢क्त स꣣प्त꣢ शु꣣न्ध्यु꣢वः꣣ सू꣢रो꣣ र꣡थ꣢स्य न꣣꣬प्त्र्यः꣢꣯ ।
ता꣡भि꣢र्याति꣣ स्व꣡यु꣢क्तिभिः ॥ ६३९ ॥
ଶୁଦ୍ଧକାରୀ ସାତଟି (ଘୋଡ଼ୀ) ଯୋଡ଼ା ହୋଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଥର ନପ୍ତ୍ରୀ; ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ସ୍ୱୟଂ ଯୋଡ଼ା ହୋଇଥିବା (ଘୋଡ଼ା ସହିତ) ସେ ଯାଆନ୍ତି।
1.64.640
स꣣प्त꣡ त्वा꣢ ह꣣रि꣢तो꣣ र꣢थे꣣ व꣡ह꣢न्ति देव सूर्य ।
शो꣣चि꣡ष्के꣢शं विचक्षण ॥ ६४० ॥
ହେ ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟ! ସାତଟି ହରିତ (ଘୋଡ଼ା) ତୁମକୁ ରଥରେ ବହନ କରନ୍ତି; ହେ ସର୍ବଦ୍ରଷ୍ଟା, ଜ୍ୱାଳା-କେଶ।