சாம வேதம் · பகுதி 1.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.64.627
अ꣢ग्न꣣ आ꣡यू꣢ꣳषि पवस꣣ आ꣢सु꣣वो꣢र्ज꣣मि꣡षं꣢ च नः ।
आ꣣रे꣡ बा꣢धस्व दु꣣च्छु꣡ना꣢म् ॥ ६२७ ॥
அக்னியே, நீ எங்களுக்காக ஆயுளைத் தூய்மைப்படுத்துகிறாய்; வலிமையையும் உணவையும் கொடு. துரதிர்ஷ்டத்தை தூரத்தில் விரட்டு.
1.64.628
वि꣣भ्रा꣡ड् बृ꣣ह꣡त्पि꣢बतु सो꣣म्यं꣢꣫ मध्वायु꣣र्द꣡ध꣢द्य꣣ज्ञ꣡प꣢ता꣣व꣡वि꣢ह्रुतम् ।
वा꣡त꣢꣯जूतो꣣ यो꣡ अ꣢भि꣣र꣡क्ष꣢ति꣣ त्म꣡ना꣢ प्र꣣जाः꣡ पि꣢पर्ति ब꣣हुधा꣡ वि रा꣢꣯जति ॥ ६२८ ॥
மிகுந்த ஒளியுடையவன் சோமத்தின் இனிய சாற்றைப் பருகட்டும்; யஜ்ஞபதிக்கு தவறாத ஆயுளையும் தேனையும் அளிக்கட்டும். காற்றால் தூண்டப்பட்டவன் தானே பிரஜைகளைக் காத்து பல வகையில் நிரப்பி ஒளிர்கிறான்.
1.64.629
चि꣣त्रं꣢ दे꣣वा꣢ना꣣मु꣡द꣢गा꣣द꣡नी꣢कं꣣ च꣡क्षु꣢र्मि꣣त्र꣢स्य꣣ व꣡रु꣢णस्या꣣ग्ने꣢ ।
सू꣡र्य꣢ आ꣣त्मा꣡ जग꣢꣯तस्त꣣स्थु꣡ष꣢श्च ॥ ६२९ ॥
தேவர்களின் அற்புதமான ஒளிமுகம் எழுந்தது—மித்திரன், வருணன், அக்னி ஆகியோரின் கண் அது. சூரியனே, நீ வானையும் பூமியையும் அந்தரிக்ஷத்தையும் நிரப்பினாய்; அசையும், அசையாத அனைத்திற்கும் நீயே ஆத்மா.
1.64.630
आ꣡यं गौः पृश्नि꣢꣯रक्रमी꣣द꣡स꣢दन्मा꣣त꣡रं꣢ पु꣣रः꣢ ।
पि꣣त꣡रं꣢ च प्र꣣य꣡न्त्स्वः꣢ ॥ ६३० ॥
இந்த பசு, புள்ளிகளுடையவள், முன்னேறினாள்; தாயின் முன் அமர்ந்தாள்; தந்தையையும் சொர்க்கத்தை நோக்கிச் செல்லும்போது அடைந்தாள்.
1.64.631
अ꣣न्त꣡श्च꣢रति रोच꣣ना꣢꣫स्य प्रा꣣णा꣡द꣢पान꣣ती꣢ ।
व्य꣢꣯ख्यन्महि꣣षो꣡ दिव꣢꣯म् ॥ ६३१ ॥
அவனது ஒளிகள் உள்ளே உலாவுகின்றன—பிராணனிலிருந்து அபானனாக செல்லும். மகத்தான தேவன் வானை வெளிப்படுத்தினான்.
1.64.632
त्रि꣣ꣳश꣢꣫षद्धाम꣣ वि꣡ रा꣢जति꣣ वा꣡क्प꣢त꣣ङ्गा꣡य꣢ धीयते ।
प्र꣢ति꣣ व꣢स्तो꣣र꣢ह꣣ द्यु꣡भिः꣢ ॥ ६३२ ॥
முப்பது தாமங்களில் அவன் ஒளிர்கிறான்; பறவையாகிய சூரியனுக்காக வாக்கு நிறுவப்படுகிறது. விடியலை நோக்கி, நாளின் ஒளிகளுடன்.
1.64.633
अ꣢प꣣ त्ये꣢ ता꣣य꣡वो꣢ यथा꣣ न꣡क्ष꣢त्रा यन्त्य꣣क्तु꣡भिः꣢ ।
सू꣡रा꣢य वि꣣श्व꣡च꣢क्षसे ॥ ६३३ ॥
திருடர்கள் போல இரவின் ஒளிகளுடன் அந்த நட்சத்திரங்கள் விலகிச் செல்கின்றன; அனைத்தையும் காணும் சூரியனுக்காக.
1.64.634
अ꣡दृ꣢श्रन्नस्य के꣣त꣡वो꣢ वि꣢ र꣣श्म꣢यो꣣ ज꣢ना꣣ꣳअ꣡नु꣢ ।
म्रा꣡ ज꣢न्तो अ꣣ग्न꣡यो꣢ यथा ॥ ६३४ ॥
அவனுடைய கொடிகளும் ஒளிக்கதிர்களும் மக்கள் மீது பரவித் தோன்றின, ஒளிரும் அக்கினிகளைப் போல.
1.64.635
त꣣र꣡णि꣢र्वि꣣श्व꣡द꣢र्शतो ज्योति꣣ष्कृ꣡द꣢सि सूर्य ।
वि꣢श्व꣣मा꣡भा꣢सि रोच꣣न꣢म् ॥ ६३५ ॥
சூரியனே, நீ கடப்பவன், அனைவருக்கும் தெரிபவன், ஒளியை உண்டாக்குபவன்; அனைத்து ஒளியையும் நீ பிரகாசிக்கச் செய்கிறாய்.
1.64.636
प्र꣣त्य꣢ङ् दे꣣वा꣢नां꣣ वि꣡शः꣢ प्र꣣त्य꣡ङ्ङुदे꣢꣯षि꣣ मा꣡नु꣢षान् ।
स्व꣢꣯र्दृ꣣शे꣢ ॥ ६३६ ॥
தேவர்களின் குலங்களை நோக்கியவனாய் நீ எழுகிறாய், மனிதர்களை நோக்கியவனாய் எழுகிறாய்; அனைத்தையும் ஒளியில் காண நீ எதிர்முகமாய் இருக்கிறாய்.
1.64.637
ये꣡ना꣢ पावक꣣ च꣡क्ष꣢सा भुर꣣ण्य꣢न्तं꣣ ज꣢ना꣣अ꣡नु꣢ ।
त्वं꣡ व꣢रुण꣣ प꣡श्य꣢सि ॥ ६३७ ॥
தூய்மைப்படுத்துபவனே, எந்தக் கண்ணால் நீ சுறுசுறுப்பாக நகரும் மக்களைப் பார்க்கிறாயோ, அதனால் வருணனே, நீ பார்க்கிறாய்.
1.64.638
उ꣡द्द्यामे꣢꣯षि꣣ र꣡जः꣢ पृ꣣थ्व꣢हा꣣ मि꣡मा꣢नो अ꣣क्तु꣡भिः꣢ ।
प꣢श्य꣣ञ्ज꣡न्मा꣢नि सूर्य ॥ ६३८ ॥
சூரியனே, நீ வானத்தை நோக்கி ஏறுகிறாய், விரிந்த வெளியையும் நாட்களையும் இரவின் ஒளிகளால் அளந்தபடி, உயிர்களின் பிறப்புகளைப் பார்த்தபடி.
1.64.639
अ꣡यु꣢क्त स꣣प्त꣢ शु꣣न्ध्यु꣢वः꣣ सू꣢रो꣣ र꣡थ꣢स्य न꣣꣬प्त्र्यः꣢꣯ ।
ता꣡भि꣢र्याति꣣ स्व꣡यु꣢क्तिभिः ॥ ६३९ ॥
தூய்மை செய்யும் ஏழு (குதிரைகள்) பூட்டப்பட்டுள்ளன; சூரியனின் தேரின் நப்த்ரியர்கள் அவை; அவற்றுடன், தானாகப் பூட்டிய (குதிரைகளுடன்) அவன் செல்கிறான்.
1.64.640
स꣣प्त꣡ त्वा꣢ ह꣣रि꣢तो꣣ र꣢थे꣣ व꣡ह꣢न्ति देव सूर्य ।
शो꣣चि꣡ष्के꣢शं विचक्षण ॥ ६४० ॥
தேவனே சூரியனே! ஏழு பொன்னிறக் (குதிரைகள்) உன்னைத் தேரில் சுமக்கின்றன; எல்லாம் காண்பவனே, சுடர் முடியுடையவனே.