Upaniṣads · Chāndogya 6.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Chāndogya 6.11.1
अस्य सोम्य महतो वृक्षस्य यो मूलेऽभ्याहन्याज्जीवन्स्रवेद्यो मध्येऽभ्याहन्याज्जीवन्स्रवेद्योऽग्रेऽभ्याहन्याज्जीवन्स्रवेत्स एष जीवेनात्मनानुप्रभूतः पेपीयमानो मोदमानस्तिष्ठति ॥ ६.११.१ ॥
Querido, si alguien golpea este gran árbol en la raíz, destila savia mientras aún está vivo; si lo golpea en el medio, destila savia mientras aún está vivo; si lo golpea en la punta, destila savia mientras aún está vivo. Penetrado por el ātman que vive, bebiendo agua y regocijándose, ese árbol permanece en pie.
Chāndogya 6.11.2
अस्य यदेकाँ शाखां जीवो जहात्यथ सा शुष्यति द्वितीयां जहात्यथ सा शुष्यति तृतीयां जहात्यथ सा शुष्यति सर्वं जहाति सर्वः शुष्यत्येवमेव खलु सोम्य विद्धीति होवाच ॥ ६.११.२ ॥
Cuando el ser vivo abandona una rama de este árbol, esa rama se seca; cuando abandona una segunda, esa se seca; cuando abandona una tercera, esa se seca; y cuando las abandona todas, el árbol entero se seca. Sabe que así es, querido, dijo.
Chāndogya 6.11.3
जीवापेतं वाव किलेदं म्रियते न जीवो म्रियते इति स य एषोऽणिमैतदात्म्यमिदँ सर्वं तत्सत्यँ स आत्मा तत्त्वमसि श्वेतकेतो इति भूय एव मा भगवान्विज्ञापयत्विति तथा सोम्येति होवाच ॥ ६.११.३ ॥
Solo cuando el ser vivo ha partido muere realmente este cuerpo; el ser vivo no muere. Esa sutil esencia es el ātman de todo esto; es lo real, es el ātman, y tú, Śvetaketu, eres eso. Que el venerable me lo explique de nuevo, dijo. Así sea, querido, respondió.