उपनिषदे · Chāndogya 6.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Chāndogya 6.11.1
अस्य सोम्य महतो वृक्षस्य यो मूलेऽभ्याहन्याज्जीवन्स्रवेद्यो मध्येऽभ्याहन्याज्जीवन्स्रवेद्योऽग्रेऽभ्याहन्याज्जीवन्स्रवेत्स एष जीवेनात्मनानुप्रभूतः पेपीयमानो मोदमानस्तिष्ठति ॥ ६.११.१ ॥
हे सौम्या, या महान वृक्षाच्या मुळावर कोणी प्रहार केला तर तो जिवंत असतानाच रस गळेल; मध्यावर प्रहार केला तरी जिवंत असतानाच रस गळेल; टोकावर प्रहार केला तरी जिवंत असतानाच रस गळेल. जीवात्म्याने व्याप्त होऊन, पाणी पीत आनंदाने तो वृक्ष उभा राहतो.
Chāndogya 6.11.2
अस्य यदेकाँ शाखां जीवो जहात्यथ सा शुष्यति द्वितीयां जहात्यथ सा शुष्यति तृतीयां जहात्यथ सा शुष्यति सर्वं जहाति सर्वः शुष्यत्येवमेव खलु सोम्य विद्धीति होवाच ॥ ६.११.२ ॥
जीव या वृक्षाची एक फांदी सोडतो तेव्हा ती सुकते; दुसरी सोडतो तेव्हा तीही सुकते; तिसरी सोडतो तेव्हा तीही सुकते; सर्व सोडतो तेव्हा सर्व वृक्ष सुकतो. हे सौम्या, असेच जाण, असे तो म्हणाला.
Chāndogya 6.11.3
जीवापेतं वाव किलेदं म्रियते न जीवो म्रियते इति स य एषोऽणिमैतदात्म्यमिदँ सर्वं तत्सत्यँ स आत्मा तत्त्वमसि श्वेतकेतो इति भूय एव मा भगवान्विज्ञापयत्विति तथा सोम्येति होवाच ॥ ६.११.३ ॥
जीव निघून गेल्यावरच हे शरीर खरोखर मरते; जीव मरत नाही. हा जो सूक्ष्म सार आहे, तोच या सर्वांचा आत्मा आहे; तेच सत्य, तोच आत्मा आहे, आणि हे श्वेतकेतो, तू तोच आहेस. भगवान पुन्हा मला समजावून सांगावेत, असे तो म्हणाला. तेव्हा हे सौम्या, असेच असो, असे तो म्हणाला.