Upaniṣads · Chāndogya 6.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Chāndogya 6.11.1
अस्य सोम्य महतो वृक्षस्य यो मूलेऽभ्याहन्याज्जीवन्स्रवेद्यो मध्येऽभ्याहन्याज्जीवन्स्रवेद्योऽग्रेऽभ्याहन्याज्जीवन्स्रवेत्स एष जीवेनात्मनानुप्रभूतः पेपीयमानो मोदमानस्तिष्ठति ॥ ६.११.१ ॥
Querido, se alguém golpear esta grande árvore na raiz, ela verte seiva enquanto ainda está viva; se a golpear no meio, ela verte seiva enquanto ainda está viva; se a golpear na ponta, ela verte seiva enquanto ainda está viva. Penetrada pelo ātman que vive, bebendo água e alegrando-se, essa árvore permanece de pé.
Chāndogya 6.11.2
अस्य यदेकाँ शाखां जीवो जहात्यथ सा शुष्यति द्वितीयां जहात्यथ सा शुष्यति तृतीयां जहात्यथ सा शुष्यति सर्वं जहाति सर्वः शुष्यत्येवमेव खलु सोम्य विद्धीति होवाच ॥ ६.११.२ ॥
Quando o ser vivo abandona um ramo desta árvore, esse ramo seca; quando abandona um segundo, esse seca; quando abandona um terceiro, esse seca; e quando os abandona todos, toda a árvore seca. Saiba que é assim, querido, disse ele.
Chāndogya 6.11.3
जीवापेतं वाव किलेदं म्रियते न जीवो म्रियते इति स य एषोऽणिमैतदात्म्यमिदँ सर्वं तत्सत्यँ स आत्मा तत्त्वमसि श्वेतकेतो इति भूय एव मा भगवान्विज्ञापयत्विति तथा सोम्येति होवाच ॥ ६.११.३ ॥
Só quando o ser vivo partiu é que este corpo realmente morre; o ser vivo não morre. Essa sutil essência é o ātman de tudo isto; é o real, é o ātman, e tu, Śvetaketu, és isso. Que o venerável me ensine de novo, disse ele. Assim seja, querido, respondeu.