பகவத் கீதை भगवद्गीता

இது என்ன

பகவத் கீதை, அதாவது "இறைவனின் பாடல்", 18 அத்தியாயங்களில் 700 சுலோகங்களைக் கொண்ட ஓர் உரையாடல். இது மகாபாரதத்தின் ஆறாவது பர்வத்தில் இடம்பெறுகிறது. குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில், வில்வீரன் அர்ஜுனன் எதிர்ப்படையில் தன் ஆசிரியர்களையும் உறவினர்களையும் நண்பர்களையும் கண்டு போரிட மறுக்கிறான். அவனுடைய தேரோட்டியான கிருஷ்ணர் அவனுடைய துயரத்திற்கும் ஐயத்திற்கும் விடையளிக்கிறார். இந்த உரையாடல் முழுவதையும், தொலைவிலிருந்தே காணும் ஆற்றல் அருளப்பெற்ற அமைச்சர் சஞ்சயன், பார்வையற்ற மன்னன் திருதராஷ்டிரனுக்கு எடுத்துரைக்கிறான்.

இது எவ்வாறு அமைக்கப்பட்டுள்ளது

கீதை அர்ஜுனனின் மனத்தளர்ச்சியுடன் தொடங்குகிறது (அத்தியாயம் 1). கிருஷ்ணரின் உபதேசம் அத்தியாயம் 2-இல், அழிவற்ற ஆத்மாவைப் பற்றியும் நிலைத்த ஞானத்தைப் பற்றியும் தொடங்குகிறது. அத்தியாயங்கள் 3 முதல் 6 வரை செயலையும் தியானத்தையும் பற்றிப் பேசுகின்றன; அத்தியாயங்கள் 7 முதல் 12 வரை இறைஞானத்தையும் பக்தியையும் பற்றிப் பேசுகின்றன, அவற்றில் அத்தியாயம் 11-இல் விஸ்வரூப தரிசனமும் அடங்கும்; அத்தியாயங்கள் 13 முதல் 18 வரை இயற்கை (பிரகிருதி), மூன்று குணங்கள், விடுதலை ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. உரையாசிரியர்கள் பெரும்பாலும் இதை ஆறு அத்தியாயங்கள் கொண்ட மூன்று தொகுதிகளாகப் பார்க்கின்றனர். இறுதி அத்தியாயம் அனைத்தையும் ஒன்றுதிரட்டி, அர்ஜுனன் செயல்படத் தயாராவதுடன் நிறைவடைகிறது.

இது என்ன கற்பிக்கிறது

ஆத்மா பிறப்பதுமில்லை; உடல் அழியும்போது அது இறப்பதுமில்லை (2.20). ஒவ்வொருவரும் தம் சொந்தக் கடமையை (ஸ்வதர்மம்) முழுமையாகச் செய்ய வேண்டும், அதன் பலன்களின் மீதான பற்றுக்கு அடிமையாகாமல் (2.47), வெற்றியிலும் தோல்வியிலும் சமநிலையான மனத்துடன் (2.48). ஒன்றுசேரும் பல வழிகளைக் கீதை விவரிக்கிறது: தன்னலமற்ற செயல் (கர்ம யோகம்), ஞானம் (ஞான யோகம்), தியானம், அன்பான பக்தி (பக்தி யோகம்). இயற்கை முழுவதற்கும் வண்ணம் தரும் மூன்று குணங்களைப் பற்றியும் அது கற்பிக்கிறது; நம்பிக்கையுடன் சரணடைவதற்கான அழைப்புடன் அது நிறைவடைகிறது (18.66).

உங்கள் வாழ்க்கையில் இது என்ன பொருள் தரக்கூடும்

என்ன செய்வது என்று தெரியாத, அல்லது தெரிந்தும் அஞ்சும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் கீதை நம்மோடு பேசுகிறது. நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத விளைவுகளைப் பற்றிய கவலையை விட்டுவிட்டு, முழு கவனத்துடனும் அக்கறையுடனும் உழைக்கும்படி அது நம்மைக் கேட்கிறது. துயரத்தால் கலங்காமலும் இன்பத்திற்கு ஏங்காமலும் இருக்கும் நிலைத்த ஞானம் கொண்டவரை அது விவரிக்கிறது (2.56); மனம் நமக்குச் சிறந்த நண்பனாகவும் இருக்கலாம், கொடிய பகைவனாகவும் இருக்கலாம் என்பதை நினைவூட்டுகிறது (6.5). எல்லா உயிர்களிலும் ஒரே இறைவனின் இருப்பைக் காணவும் (6.29), வெறுப்பின்றிக் கருணையுடன் இருக்கவும் (12.13) அது நம்மைக் கேட்கிறது. பல நூற்றாண்டுகளாக எல்லாத் தரப்பு மக்களும் நாள்தோறும் இதன் ஒரு சுலோகத்தையாவது படித்து வந்துள்ளனர்; மகாத்மா காந்தி தினமும் இதை நாடினார்.

எங்கிருந்து தொடங்குவது

அத்தியாயம் 2-இலிருந்து தொடங்குங்கள், குறிப்பாக உபதேசத்தின் மையக்கருத்தைக் கொண்ட 11 முதல் 72 வரையிலான சுலோகங்களிலிருந்து. பின்னர் செயலைப் பற்றிய அத்தியாயம் 3, தியானத்தைப் பற்றிய அத்தியாயம் 6, பக்தியைப் பற்றிய சிறிய அத்தியாயமான அத்தியாயம் 12, நிறைவுப் பகுதியான அத்தியாயம் 18 ஆகியவற்றைப் படியுங்கள். நாளுக்கு ஒரு சுலோகத்தை அதன் சொற்பொருளுடனும் ஓர் உரையுடனும் படிப்பது, கீதையுடன் வாழ்வதற்கான காலங்காலமான ஒரு வழியாகும்.

தோற்றமும் காலமும்

வியாச முனிவர் மகாபாரதத்தையும் அதனுள் அமைந்த கீதையையும் இயற்றினார் என்றும், மாபெரும் போருக்கு முன்னதாகக் கிருஷ்ணர் இந்தச் சொற்களை உரைத்தார் என்றும் மரபு கூறுகிறது. பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் கீதை இயற்றப்பட்ட காலத்தைப் பொ.ஆ.மு. கடைசி நூற்றாண்டுகளில் வைக்கின்றனர். சங்கரர், ராமானுஜர், மத்வர் உள்ளிட்ட எல்லாச் சம்பிரதாயங்களையும் சேர்ந்த மாபெரும் ஆசான்கள் இதற்கு விளக்கம் அளித்துள்ளனர்; உலகின் பெரும்பாலான மொழிகளில் இது மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

தொடங்குவதற்கான பகுதிகள்

• பகவத் கீதை 2.20: ஆத்மா ஒருபோதும் பிறப்பதுமில்லை, இறப்பதுமில்லை.
• பகவத் கீதை 2.47: செயலில் மட்டுமே உனக்கு உரிமை உண்டு, அதன் பலன்களில் ஒருபோதும் இல்லை.
• பகவத் கீதை 2.56: நிலைத்த ஞானம் கொண்டவர்.
• பகவத் கீதை 6.5: உன்னை நீயே உயர்த்திக்கொள்: நண்பனாகவும் பகைவனாகவும் விளங்கும் மனம்.
• பகவத் கீதை 18.66: நம்பிக்கைக்கும் சரணாகதிக்குமான இறுதி அழைப்பு.