Mahābhārata · Adhyāya 13.163
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.163.1
सर्वेषामेव वर्णानां म्लेच्छानां च पितामह ।
उपवासे मतिरियं कारणं च न विद्महे ॥ १३.१६३.१ ॥
Avô, não conhecemos esta inclinação nem a sua razão quanto ao jejum, entre todas as castas e também entre os mlecchas.
13.163.2
ब्रह्मक्षत्रेण नियमाः कर्तव्या इति नः श्रुतम् ।
उपवासे कथं तेषां कृतमस्ति पितामह। ॥ १३.१६३.२ ॥
Ouvimos que brâmanes e kṣatriyas devem cumprir as observâncias. Avô, como elas foram cumpridas por eles no jejum?
13.163.3
नियमांश्चोपवासांश्च सर्वेषां ब्रूहि पार्थिव ।
आप्नोति कां गतिं तात उपवासपरायणः ॥ १३.१६३.३ ॥
Ó rei, diz-nos as observâncias e os jejuns de todos. Caro, que destino alcança quem se dedica ao jejum?
13.163.4
उपवासः परं पुण्यं पवित्रमपि चोत्तमम् ।
उपोष्येह नरश्रेष्ठ किं फलं प्रतिपद्यते ॥ १३.१६३.४ ॥
O jejum é o maior mérito, purificador e também excelente. Melhor dos homens, que fruto se obtém aqui depois de jejuar?
13.163.5
अधर्मान्मुच्यते केन धर्ममाप्नोति वा कथम् ।
स्वर्गं पुण्यं च लभते कथं भरतसत्तम ॥ १३.१६३.५ ॥
Por meio de quê o homem se liberta da injustiça, ou como alcança a retidão? Melhor dos Bharatas, como obtém o céu e o mérito?
13.163.6
उपोष्य चापि किं तेन प्रयोज्यं स्यान्नराधिप ।
धर्मेण च सुखानर्थाँल्लभेद्येन ब्रवीहि मे ॥ १३.१६३.६ ॥
Ó senhor dos homens, depois de jejuar, o que deve ser feito com isso? Diz-me por meio de quê se obtêm prazeres e riquezas pela retidão.
13.163.7
एवं ब्रुवाणं कौन्तेयं धर्मज्ञं धर्मतत्त्ववित् ।
धर्मपुत्रमिदं वाक्यं भीष्मः शान्तनवोऽब्रवीत् ॥ १३.१६३.७ ॥
Assim falando ao filho de Kuntī, conhecedor do dharma e de sua essência, Dharmaputra, Bhīṣma, filho de Śantanu, disse estas palavras.
13.163.8
इदं खलु महाराज श्रुतमासीत्पुरातनम् ।
उपावासविधौ श्रेष्ठा गुणा ये भरतर्षभ ॥ १३.१६३.८ ॥
Grande rei, de fato ouvi este ensinamento antigo sobre as excelentes virtudes contidas na regra do jejum, ó touro dos Bharatas.
13.163.9
प्राजापत्यमाङ्गिरसं पृष्टवानस्मि भारत ।
यथा मां त्वं तथैवाहं पृष्टवांस्तं तपोधनम् ॥ १३.१६३.९ ॥
Ó Bhārata, assim como você me perguntou, também perguntei àquele Āṅgirasa, da linhagem de Prajāpati, cuja riqueza é a austeridade.
13.163.10
प्रश्नमेतं मया पृष्टो भगवानग्निसम्भवः ।
उपवासविधिं पुण्यमाचष्ट भरतर्षभ ॥ १३.१६३.१० ॥
Quando fiz esta pergunta, o venerável nascido do fogo explicou a regra meritória do jejum, ó touro dos Bharatas.
13.163.11
ब्रह्मक्षत्रे त्रिरात्रं तु विहितं कुरुनन्दन ।
द्विस्त्रिरात्रमथैकाहं निर्दिष्टं पुरुषर्षभ ॥ १३.१६३.११ ॥
Para brâmanes e kṣatriyas, prescreve-se um jejum de três noites, ó alegria dos Kurus; também foram indicados dois ou três noites, ou mesmo um único dia, ó touro entre os homens.
13.163.12
वैश्याः शूद्राश्च यन्मोहादुपवासं प्रकुर्वते ।
त्रिरात्रं वा द्विराइत्रं वा तयोर्व्युष्टिर्न विद्यते ॥ १३.१६३.१२ ॥
Quando vaiśyas e śūdras fazem jejum por ilusão, seja de três noites ou de duas, não se encontra para eles fruto algum disso.
13.163.13
चतुर्थभक्तक्षपणं वैश्ये शूद्रे विधीयते ।
त्रिरात्रं न तु धर्मज्ञैर्विहितं ब्रह्मवादिभिः ॥ १३.१६३.१३ ॥
Para o vaiśya e o śūdra é prescrito o jejum da quarta refeição (um dia e uma noite); um jejum de três noites não lhes foi prescrito pelos conhecedores do dharma e pelos porta-vozes do Veda.
13.163.14
पञ्चम्यां वाऽपि षष्ठ्यां च पौर्णमास्यां च भारत ।
उपोष्य एकभक्तेन नियतात्मा जितेन्द्रियः ॥ १३.१६३.१४ ॥
Ó Bhārata, no quinto ou sexto dia lunar, e também na lua cheia, o homem de alma controlada e sentidos dominados deve jejuar, tomando uma só refeição.
13.163.15
क्षमावान्रूपसम्पन्नः सुरभिश्चैव जायते ।
नानपत्यो भवेत्प्राज्ञो दरिद्रो वा कदाचन ॥ १३.१६३.१५ ॥
Ele nasce paciente, belo e perfumado (agradável); torna-se sábio, não fica sem descendência e nunca é pobre.
13.163.16
यजिष्णुः पञ्चमीं षष्ठीं कुले भोजयते द्विजान् ।
अष्टमीमथ कौरव्य कृष्णपक्षे चतुर्दशीम्।
उपोष्य व्याधिरहितो वीर्यवानभिजायते ॥ १३.१६३.१६ ॥
Quem oferece sacrifícios, no quinto e no sexto dia, alimenta os duas vezes nascidos de sua família; ó descendente de Kuru, jejuando também no oitavo e no décimo quarto dia da quinzena escura, nasce livre de doença e vigoroso.
13.163.17
मार्गशीर्षं तु वै मासमेकभक्तेन यः क्षिपेत् ।
भोजयेच्च द्विजाञ्शक्त्या स मुच्येद्व्याधिकिल्बिषैः ॥ १३.१६३.१७ ॥
Quem passa o mês de Mārgaśīrṣa com uma única refeição por dia e alimenta os duas vezes nascidos conforme seus meios fica livre dos pecados que assumem a forma de doença.
13.163.18
सर्वकल्याणसम्पूर्णः सर्वौषधिसमन्वितः ।
कृषिभागी बहुधनो बहुधान्यश्च जायते ॥ १३.१६३.१८ ॥
Ele é pleno de toda bênção e dotado de toda erva medicinal; nasce partícipe da agricultura, rico em riquezas e rico em grãos.
13.163.19
पौषमासं तु कौन्तेय भक्तेनैकेन यः क्षिपेत् ।
सुभगो दर्शनीयश्च यशोभागी च जायते ॥ १३.१६३.१९ ॥
Ó filho de Kuntī, quem passa o mês de Pauṣa com uma única refeição torna-se afortunado, agradável de se ver e partícipe da fama.
13.163.20
पितृभक्तो माघमासं यः क्षिपेदेकभोजनः ।
श्रीमत्कुले ज्ञातिमध्ये सुभगत्वं प्रपद्यते ॥ १३.१६३.२० ॥
Quem, devotado aos antepassados e comendo uma só refeição, passa o mês de Māgha alcança a boa fortuna numa família próspera, entre os seus parentes.
13.163.21
भगदैवतमासं तु एकभक्तेन यः क्षिपेत् ।
सुभगो दर्शनीयश्च यशोभागी च जायते।
स्त्रीषु वल्लभतां याति वश्याश्चास्य भवन्ति ताः ॥ १३.१६३.२१ ॥
Quem passa o mês regido por Bhaga com uma única refeição torna-se afortunado, agradável de se ver e partícipe da fama; torna-se amado entre as mulheres, e elas tornam-se submissas a ele.
13.163.22
चैत्रं तु नियतो मासमेकभक्तेन यः क्षिपेत् ।
सुवर्णमणिमुक्ताढ्ये कुले महति जायते ॥ १३.१६३.२२ ॥
Quem, senhor de si, passa o mês de Caitra com uma única refeição nasce numa grande família rica em ouro, gemas e pérolas.
13.163.23
निस्तरेदेकभक्तेन वैशाखं यो जितेन्द्रियः ।
नरो वा यदि वा नरी ज्ञातीनां श्रेष्ठतां व्रजेत् ॥ १३.१६३.२३ ॥
Quem, homem ou mulher, de sentidos dominados, completa o mês de Vaiśākha com uma única refeição alcança a primazia entre os seus parentes.
13.163.24
ज्येष्ठामूलं तु यो मासमेकभक्तेन संक्षिपेत् ।
ऐश्वर्यमतुलं श्रेष्ठं पुमान्स्त्री वा प्रपद्यते ॥ १३.१६३.२४ ॥
Quem, homem ou mulher, passa brevemente o mês de Jyeṣṭhā-Mūla com uma única refeição alcança uma soberania incomparável e suprema.
13.163.25
आषाढमेकभक्तेन स्थित्वा मासमतन्द्रितः ।
बहुधान्यो बहुधनो बहुपुत्रश्च जायते ॥ १३.१६३.२५ ॥
Quem, sem desfalecer, permanece um mês inteiro em Āṣāḍha tomando uma só refeição por dia, torna-se rico em grãos, rico em riqueza e rico em filhos.
13.163.26
श्रावणं नियतो मासमेकभक्तेन यः क्षिपेत् ।
रूपद्रविणसम्पन्नः सुखी भवति नित्यशः।
बहुभार्यो बहुधनो बहुपुत्रश्चि जायते ॥ १३.१६३.२६ ॥
Quem, senhor de si, passa o mês de Śrāvaṇa tomando uma só refeição por dia, dotado de beleza e riqueza, é sempre feliz; torna-se rico em esposas, rico em riqueza e rico em filhos.
13.163.27
प्रौष्ठपादं तु यो मासमेकाहारो भवेन्नरः ।
गवाढ्यं स्फीतमचलमैश्वर्यं प्रतिपद्यते ॥ १३.१६३.२७ ॥
O homem que, no mês de Prauṣṭhapāda, come apenas uma refeição por dia, alcança uma prosperidade rica em gado, abundante e estável.
13.163.28
तथैवाश्वयुजं मासमेकभक्तेन यः क्षिपेत् ।
प्रज्ञावान्वाहनाढ्यश्च बहुपुत्रश्च जायते ॥ १३.१६३.२८ ॥
Igualmente, quem passa o mês de Āśvayuja tomando uma só refeição por dia torna-se sábio, rico em veículos e rico em filhos.
13.163.29
कार्तिकं तु नरो मासं यः कुर्यादेकभोजनम् ।
शूरश्च बहुभार्यश्च कीर्तिमांश्चैव जायते ॥ १३.१६३.२९ ॥
O homem que, durante o mês de Kārtika, toma uma só refeição torna-se valente, tem muitas esposas e é famoso.
13.163.30
इति मासा नरव्याघ्र क्षिपतां परिकीर्तिताः ।
तिथीनां नियमा ये तु शृणु तानपि पार्थिव ॥ १३.१६३.३० ॥
Assim, ó tigre entre os homens, foram proclamados os meses para os que jejuam. Agora, ó rei, ouve também as observâncias dos dias lunares.
13.163.31
पक्षेपक्षे गते यस्तु भक्तमश्नाति भारत ।
गवाढ्यो बहुपुत्रश्च दीर्घायुश्च स जायते ॥ १३.१६३.३१ ॥
Ó Bhārata, quem come ao fim de cada quinzena nasce rico em gado, com muitos filhos e de longa vida.
13.163.32
मासिमासि त्रिरात्राणि कृत्वा वर्षाणि द्वादश ।
गणाधिपत्यं प्राप्नोति निःसपत्नमनाविलम् ॥ १३.१६३.३२ ॥
Quem cumpre observâncias de três noites a cada mês durante doze anos alcança o senhorio sobre as hostes, sem rival e sem mácula.
13.163.33
एते तु नियमाः सर्वे कर्तव्याः शरदो दश ।
द्वे चान्ये भरतश्रेष्ठ प्रवृत्तिरनुकीर्तिता ॥ १३.१६३.३३ ॥
Todas estas observâncias devem ser cumpridas por dez e dois outonos; e a prática das demais, ó melhor dos Bharatas, foi relatada.
13.163.34
यस्तु प्रातस्तथा सायं भुञ्जानो नान्तरा पिबेत् ।
अहिंसानिरतो नित्यं जुह्वानो जातवेदसम् ॥ १३.१६३.३४ ॥
Quem come pela manhã e igualmente à noite, não bebe entre as refeições, está sempre devotado à não violência e oferece oblações a Jātavedas (Agni)—
13.163.35
षड्भिः स वर्षैर्नृपते सिध्यते नाइत्र संशयः ।
अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः ॥ १३.१६३.३५ ॥
Ó rei, em seis anos ele alcança o sucesso — não há dúvida disso; o homem obtém o fruto do sacrifício Agniṣṭoma.
13.163.36
अधिवासे सोप्सरसां नृत्यगीतविनादिते ।
रमते स्त्रीसहस्राढ्ये सुकुती विरजा नरः ॥ १३.१६३.३६ ॥
Naquela morada, ressoante de dança, canto e música, junto às Apsarases e rica de milhares de mulheres, o homem virtuoso e sem mácula se deleita.
13.163.37
तप्तकाञ्चनवर्णाभं विमानमधिरोहति ।
पूर्णं वर्षसहस्रं च ब्रह्मिलोके महीयते।
तत्क्षयादिह चागम्य माहात्म्यं प्रतिपद्यते ॥ १३.१६३.३७ ॥
Ele sobe a um carro celeste da cor do ouro derretido e, por mil anos completos, é honrado no mundo de Brahmā. Quando esse mérito se esgota, retorna aqui e alcança a grandeza.
13.163.38
यस्तु संवत्सरं पूर्णमेकाहारो भवेन्नरः ।
अतिरात्रस्य यज्ञस्य स फलं समुपाश्नुते ॥ १३.१६३.३८ ॥
O homem que, durante um ano inteiro, faz apenas uma refeição por dia obtém plenamente o fruto do sacrifício Atirātra.
13.163.39
त्रिंशद्वर्षसहस्राणि स्वर्गे च स महीयते ।
तत्क्षयादिह चागम्य माहात्म्यं प्रतिपद्यते ॥ १३.१६३.३९ ॥
Ele é honrado no céu por trinta mil anos, e quando esse mérito se esgota volta aqui e alcança a grandeza.
13.163.40
यस्तु संवत्सरं पूर्णं चतुर्थं भक्तमश्नुते ।
अहिंसानिरतो नित्यं सत्यवाग्विजितेन्द्रियः ॥ १३.१६३.४० ॥
Quem, durante um ano inteiro, come apenas a cada quarto dia, sempre dedicado à não violência, falando a verdade, com os sentidos dominados.
13.163.41
वाजपेयस्य यज्ञस्य स फलं समुपाश्नुते ।
त्रिंशद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.१६३.४१ ॥
Obtém plenamente o fruto do sacrifício Vājapeya e é honrado no mundo celeste por trinta mil anos.
13.163.42
षष्ठे काले तु कौन्तेय नरः संवत्सरं क्षिपन् ।
अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः ॥ १३.१६३.४२ ॥
Ó filho de Kuntī, o homem que passa um ano no sexto período obtém o fruto do sacrifício do cavalo.
13.163.43
चक्रवाकप्रयुक्तेन विमानेन स गच्छति ।
चत्वारिंशत्सहस्राणि वर्षाणि दिवि मोदते ॥ १३.१६३.४३ ॥
Num carro aéreo atrelado a gansos cakravāka, ele segue; durante quarenta mil anos regozija-se no céu.
13.163.44
अष्टमेन तु भक्तेन जीवन्संवत्सरं नृप ।
गवामयनयज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः ॥ १३.१६३.४४ ॥
Ó rei, o homem que vive um ano com alimento tomado na oitava refeição obtém o fruto do sacrifício gavām-ayana.
13.163.45
हंससारसयुक्तेन विमानेन स गच्छति ।
पञ्चाशतं सहस्राणि वर्षाणां दिवि मोदते ॥ १३.१६३.४५ ॥
Num carro aéreo atrelado a cisnes e grous, ele segue; durante cinquenta mil anos regozija-se no céu.
13.163.46
पक्षेपक्षे गते राजन्योऽश्नीयाद्वर्षमेव तु ।
षण्मासानशनं तस्य भगवानङ्गिराऽब्रवीत्।
षष्टिं वर्षसहस्राणि दिवमावसते च सः ॥ १३.१६३.४६ ॥
Ó rei, quem come apenas uma vez a cada quinzena e passa um ano, jejuando seis meses — assim disse o bem-aventurado Aṅgiras — habita o céu por sessenta mil anos.
13.163.47
विणानां वल्लकीनां च वेणूनां च विशाम्पते ।
सुघोषैर्मधुरैः शब्दैः सुप्तः स प्रतिबोध्यते ॥ १३.१६३.४७ ॥
Ó senhor dos homens, o adormecido é despertado pelos sons doces e melodiosos de alaúdes, harpas e flautas.
13.163.48
संवत्सरमिहैकं तु मासिमासि पिबेदपः ।
फलं विश्वजितस्तात प्राप्नोति स नरो नृप ॥ १३.१६३.४८ ॥
Aqui, ó querido, ó rei, o homem que durante um ano inteiro bebe apenas água a cada mês obtém o fruto do sacrifício viśvajit.
13.163.49
सिंहव्याघ्रप्रयुक्तेन विमानेन स गच्छति ।
सप्ततिं च सहस्राणि वर्षाणां दिवि मोदते ॥ १३.१६३.४९ ॥
Atrelado a leões e tigres, ele viaja num carro celeste e se alegra no céu por setenta mil anos.
13.163.50
मासादूर्ध्वं नरव्याघ्र नोपवासो विधीयते ।
विधिं त्वनशनस्याहुः पार्थ धर्मविदो जनाः ॥ १३.१६३.५० ॥
Além de um mês, ó tigre entre os homens, o jejum não é prescrito; a regra de abster-se de alimento, ó filho de Pṛthā, é declarada por quem conhece o dharma.
13.163.51
अनार्तो व्याधिरहितो गच्छेदनशनं तु यः ।
पदेपदे यज्ञफलं स प्राप्नोति न संशयः ॥ १३.१६३.५१ ॥
Quem se abstém de alimento, livre de aflição e doença, obtém a cada passo o fruto de um sacrifício; disso não há dúvida.
13.163.52
दिवं हंसप्रयुक्तेन विमानेन स गच्छति ।
शतं वर्षसहस्राणां मोदते स दिवि प्रभो ॥ १३.१६३.५२ ॥
Atrelado a cisnes, ele viaja ao céu num carro celeste; ó senhor, alegra-se no céu por cem mil anos.
13.163.53
शतं चाप्सरसः कन्या रमयन्त्यपि तं नरम् ।
आर्तो वा व्याधितो वाऽपि गच्छेदनशनं तु यः ॥ १३.१६३.५३ ॥
Cem donzelas apsaras deleitam aquele homem; e quem se abstém de alimento, mesmo aflito ou doente, (obtém o mesmo).
13.163.54
शतं वर्षसहस्राणां मोदते स दिवि प्रभो ।
काञ्चीनूपुरशब्देन सुप्तश्चैव प्रबोध्यते ॥ १३.१६३.५४ ॥
Ó senhor, alegra-se no céu por cem mil anos; e até quem dorme é despertado pelo som de cinturas e tornozeleiras.
13.163.55
सहस्रहंसयुक्तेन विमानेन तु गच्छति ।
स गत्वा स्त्रीशताकीर्णे रमते भरतर्षभ ॥ १३.१६३.५५ ॥
Em um carro aéreo atrelado a mil cisnes, ele parte; tendo chegado a um lugar cheio de centenas de mulheres, ó touro dos Bharatas, ele se deleita.
13.163.56
क्षीणस्याप्यायनं दृष्टं क्षतस्य क्षतरोहणम् ।
व्याधितस्यौषधग्रामः क्रुद्धस्य च प्रसादनम् ॥ १३.१६३.५६ ॥
Vê-se restauração para o enfraquecido, cicatrização para o ferido, um conjunto de remédios para o doente e apaziguamento para o irado.
13.163.57
दुःखितस्यार्तपूर्वस्य द्रव्याणां प्रतिपादनम् ।
न चैतद्रोचते तेषां ये धनैः सुखमेधिताः ॥ १३.१६३.५७ ॥
Dar bens ao aflito e outrora atormentado; isso não agrada aos que foram nutridos na felicidade pela riqueza.
13.163.58
अतः स कामसंयुक्ते विमाने हेमसन्निभे ।
रमते स्त्रीशताकीर्णे पुरुषोऽलङ्कृतः शुचिः ॥ १३.१६३.५८ ॥
Por isso, ele se deleita, adornado e puro, num carro aéreo semelhante ao ouro e unido aos seus desejos, num lugar cheio de centenas de mulheres.
13.163.59
स्वस्थः सफलसङ्कल्पः सुखी विगतकल्मषः ।
अनश्नन्देहमुत्सृज्य फलं प्राप्नोति मानवः ॥ १३.१६३.५९ ॥
O homem sereno, cujo propósito dá fruto, feliz e livre de mancha, abandona o corpo sem comer e obtém o fruto.
13.163.60
बालसूर्यप्रतीकाशे विमाने सोमवर्चसि ।
वैदूर्यमुक्ताखचिते वीणामुरजनादिते ॥ १३.१६३.६० ॥
Num carro aéreo semelhante ao sol nascente, radiante como a lua, incrustado de lápis-lazúli e pérolas, ressoando com a vīṇā e o tambor.
13.163.61
पताकादीपिकाकीर्णे दिव्यघण्टानिनादिते ।
स्त्रीसहस्रानुचरिते स नरः सुखमेधते ॥ १३.१६३.६१ ॥
Cheio de estandartes e lâmpadas, ressoando com sinos divinos, servido por mil mulheres, aquele homem prospera na felicidade.
13.163.62
यावन्ति रोमकूपाणि तस्य गात्रेषु पाण्डव ।
तावन्त्येव सहस्राणि वर्षाणां दिवि मोदते ॥ १३.१६३.६२ ॥
Ó Pāṇḍava, tantos milhares de anos ele se alegra no céu quantos poros de cabelo há em seus membros.
13.163.63
नास्ति वेदात्परं शास्त्रं नास्ति मातृसमो गुरुः ।
न धर्मात्परमो लाभस्तपो नानशनात्परम् ॥ १३.१६३.६३ ॥
Não há escritura superior ao Veda, nem mestre igual à mãe; não há ganho maior que o dharma, e não há austeridade maior que o jejum.
13.163.64
ब्राह्मणेभ्यः परं नास्ति पावनं दिवि चेह च ।
उपवासैस्तथा तुल्यं तपःकर्म न विद्यते ॥ १३.१६३.६४ ॥
Nada é mais purificador que os brâmanes, no céu ou aqui; e não se encontra ato de austeridade igual aos jejuns.
13.163.65
उपोष्य विधिवद्देवास्त्रिदिवं प्रतिपेदिरे ।
ऋषयश्च परां सिद्धिमुपवासैरवाप्नुवन् ॥ १३.१६३.६५ ॥
Tendo jejuado segundo a regra, os deuses alcançaram o céu dos três mundos, e os sábios obtiveram a suprema perfeição pelos jejuns.
13.163.66
दिव्यवर्षसहस्राणि विश्वामित्रेण धीमता ।
क्षान्तमेकेन भक्तेन तेन विप्रत्वमागतम् ॥ १३.१६३.६६ ॥
O sábio Viśvāmitra suportou milhares de anos divinos com uma única refeição; por isso alcançou a condição de brâmane.
13.163.67
च्यवनो जमदग्निश्च वसिष्ठो गौतमो भृगुः ।
सर्व एव दिवं प्राप्ताः क्षमावन्तो महर्षयः ॥ १३.१६३.६७ ॥
Cyavana, Jamadagni, Vasiṣṭha, Gautama e Bhṛgu — todos os grandes sábios dotados de paciência alcançaram o céu.
13.163.68
इदमङ्गीरसा पूर्वं महर्षिभ्यः प्रदर्शितम् ।
यः प्रदर्शयते नित्यं न स दुःखमवाप्नुते ॥ १३.१६३.६८ ॥
Isto foi outrora mostrado aos grandes sábios por Aṅgiras. Quem o mostra constantemente não obtém sofrimento.
13.163.69
इमं तु कौन्तेय यथाक्रमं विधिं ।
प्रवर्तितं ह्यङ्गिरसा महर्षिणा।
पठेच्च यो वै शृणुयाच्च नित्यदा ।
न विद्यते तस्य नरस्य किल्बिषम् ॥ १३.१६३.६९ ॥
Ó filho de Kuntī, este rito, estabelecido em ordem pelo grande sábio Aṅgiras — quem o recita ou ouve constantemente, nesse homem não há pecado.
13.163.70
विमुच्यते चापि स सर्वसङ्करै-
र्न चास्य दोषैरभिभूयते मनः।
वियोनिजानां च विजानते रुतं ।
ध्रुवां च कीर्तिं लभते नरोत्तमः ॥ १३.१६३.७० ॥
Ele é libertado de todas as misturas impuras, e sua mente não é vencida pelas faltas. Também comprende o clamor das criaturas de diversos ventres e obtém fama duradoura — é o melhor dos homens.