Mahābhārata · Adhyāya 14.108
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.108.1
अनेकान्तं बहुद्वारं धर्ममाहुर्मनीपिणः ।
किंलक्षणोसौ भति तन्मे ब्रूहि जनार्दन ॥ १४.१०८.१ ॥
Yudhiṣṭhira disse: Os sábios dizem que o dharma tem muitos aspectos e muitas portas. Ó Janārdana, qual é a sua característica, e como ele se manifesta? Diga-me.
14.108.2
शृणु राजन्समासेन धर्मशौचविधिक्रमम् ।
अहिंसा शौचमक्रोधमानृशंस्यं दमः शमः।
आर्जवं चैव राजेन्द्र निश्चितं धर्मलक्षणम् ॥ १४.१०८.२ ॥
O Bem-aventurado disse: Ouve, ó rei, brevemente a ordem das regras do dharma e da pureza. Não-violência, pureza, ausência de ira, bondade, autodomínio, serenidade e retidão — estes, ó senhor dos reis, são os sinais firmes do dharma.
14.108.3
ब्रह्मचर्यं तपः क्षान्तिर्मधुमांसस्य वर्जनम् ।
मर्यादायां स्थितिश्चैव शमः शौचस्य लक्षणम् ॥ १४.१०८.३ ॥
A conduta casta, a austeridade, a paciência, a abstenção de mel e carne, a firmeza dentro dos limites da decência e a serenidade — estes são os sinais da pureza.
14.108.4
बाल्ये विद्यां निषेवेत यौवने दारसंग्रहम् ।
वार्धके मौनमातिष्ठेत्सर्वदा धर्ममाचरेत् ॥ १४.१०८.४ ॥
Na infância deve-se dedicar ao estudo; na juventude, tomar esposa; na velhice, adotar o silêncio; e sempre praticar o dharma.
14.108.5
ब्राह्मणान्नावमन्येत गुरुन्परिवदेन्न च ।
यतीनामनुकूलः स्यादेष धर्मः सनातनः ॥ १४.१०८.५ ॥
Não se deve desprezar os brâmanes nem falar mal dos mestres; deve-se ser benevolente com os ascetas — este é o dharma eterno.
14.108.6
यतिर्गुरुर्द्विजातीनां वर्णानां ब्राह्मणो गुरुः ।
पतिरेव गुरुः स्त्रीणां सर्वेषां पार्थिवो गुरुः ॥ १४.१०८.६ ॥
Para os duas vezes nascidos o mestre é o asceta; para as castas o mestre é o brâmane; para as mulheres o mestre é apenas o marido; e para todos o mestre é o rei.
14.108.7
यद्गृहस्तार्जितं पापं ज्ञानतोऽज्ञानतोपि वा ।
निर्दहिष्यति तत्सर्वमेकरात्रोषितो यतिः ॥ १४.१०८.७ ॥
Todo pecado que o chefe de família tenha acumulado, consciente ou inconscientemente, será queimado por completo pelo asceta que permanecer uma única noite.
14.108.8
दुर्वृत्ता वा सुवृत्ता वा ज्ञानिनोऽज्ञानिनोपि वा ।
गृहस्थैर्यतयः पूज्याः परत्र हितकाङ्क्षिभिः ॥ १४.१०८.८ ॥
Sejam de má ou de boa conduta, sábios ou ignorantes, os ascetas devem ser honrados pelos chefes de família que desejam o bem no outro mundo.
14.108.9
एकदण्डी त्रिदण्डी वा शिखी वा मुण्डितोपि वा ।
काषायदण्डधारोपि यतिः पूज्यो न संशयः ॥ १४.१०८.९ ॥
Quer carregue um bastão ou três, use topete ou tenha a cabeça raspada, até quem porta um bastão cor de açafrão é um yati digno de honra, sem dúvida.
14.108.10
अपूजितो गृहस्थैर्वा तथा चाप्यवमानितः ।
यतिर्वाऽप्यतिथिर्वाऽपि नरके पातयिष्यतः ॥ १४.१०८.१० ॥
Um asceta ou um hóspede que não seja honrado, ou que seja até insultado, pelos chefes de família os lançará ao inferno.
14.108.11
तस्मात्तु यत्नतः पूज्या मद्भक्ता मत्परायणाः ।
मयि संन्यस्तकर्माणः परत्र हितकाङ्क्षिभिः ॥ १४.१०८.११ ॥
Portanto, os chefes de família que desejam o bem no outro mundo devem honrar com cuidado os meus devotos, que se dedicam a mim e renunciaram às suas ações em mim.
14.108.12
प्रहरेन्न द्विजान्विप्रो गां न हन्यात्कदाचन ।
भ्रूणहत्यासमं चैव उभयं यो निषेवते ॥ १४.१०८.१२ ॥
Um brâmane não deve golpear um dvija, nem jamais matar uma vaca; quem faz as duas coisas comete um pecado igual ao de matar um embrião.
14.108.13
नाग्निं मुखेनोपधमेन्न च पादौ प्रतापयेत् ।
नाधः कुर्यात्कदाचित्तु न पृष्ठं परितापयेत् ॥ १४.१०८.१३ ॥
Não se deve soprar o fogo com a boca nem aquecer os pés nele. Nunca se deve virar o fogo para baixo, nem aquecer as costas.
14.108.14
नान्तरा गमनं कुर्यान्न चामेध्यं विनिक्षिपेत् ।
उच्छिष्टो न स्पृशेदग्निमाशौचस्थो न जातुचित् ॥ १४.१०८.१४ ॥
Não se deve passar entre fogos nem lançar nele coisas impuras. Quem está contaminado por restos de comida não deve tocar o fogo, e quem está em estado de impureza nunca deve tocá-lo.
14.108.15
श्वचण्डालादिभिः स्पृष्टो नाङ्गमग्नौ प्रतापयेत् ।
सर्वदेवमयो वह्निस्तस्माच्छुद्धः सदा स्पृशेत् ॥ १४.१०८.१५ ॥
Quem foi tocado por um cão, um chandala ou outro semelhante não deve aquecer nenhuma parte do corpo no fogo. O fogo é feito de todos os deuses; por isso deve-se sempre tocá-lo somente em estado de pureza.
14.108.16
प्राप्तमूत्रपुरीषस्तु न स्पृशेद्वह्निमात्मवान् ।
यावत्तु धारयेद्वेगं तावदप्रयतो भवेत् ॥ १४.१०८.१६ ॥
O homem senhor de si, que sente a necessidade de urinar ou defecar, não deve tocar o fogo. Enquanto retém essa necessidade, permanece impuro.
14.108.17
पचनाग्निं न गृह्णीयात्परवेश्मनि जातुचित् ।
तस्मिन्पक्वेन चान्नेन यत्कर्म कुरुते शुभम् ॥ १४.१०८.१७ ॥
Nunca se deve tomar o fogo de cozinha da casa de outrem. Qualquer ato meritório realizado com o alimento cozido nesse fogo...
14.108.18
तस्यैव तच्छुभस्यार्धमग्निदस्य भवेन्नृप ।
तस्माद्गृहगतं वह्निं प्रकुर्यादविनाशितम् ॥ १४.१०८.१८ ॥
Ó rei, metade do mérito daquele ato bom pertence a quem deu o fogo. Por isso deve-se manter o fogo da casa inextinguível.
14.108.19
प्रमादाद्यदि वाऽज्ञानात्तस्य नाशो भविष्यति ।
गृह्णीयात्तु मथित्वा वा श्रोत्रियागारतोपि वा ॥ १४.१०८.१९ ॥
Se, por descuido ou ignorância, ele se perder, deve-se obtê-lo por fricção ou também da casa de um brâmane versado nos Vedas.
14.108.20
कीदृशाः साधवो विप्रास्तेभ्यो दत्तं महाफलम् ।
कीदृशेभ्यो हि दातव्यं तन्मे ब्रूहि जनार्दन ॥ १४.१०८.२० ॥
Ó Janārdana, que tipo de brâmanes virtuosos, a quem se dá, rende grande fruto? A que tipo de pessoas se deve dar? Diga-me.
14.108.21
अक्रोधनाः सत्यपरा धर्मनित्या जितेन्द्रियाः ।
तादृशाः साधवो विप्रास्तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १४.१०८.२१ ॥
A dádiva dada a tais brâmanes virtuosos — livres de ira, devotados à verdade, constantes no dharma e senhores de seus sentidos — produz grande fruto.
14.108.22
अमानिनः सर्वसहा दृष्टार्था विजितेन्द्रियाः ।
सर्वभूतहिता मैत्रास्तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १४.१०८.२२ ॥
A dádiva dada àqueles que estão livres de orgulho, suportam tudo, veem o verdadeiro fim, dominam seus sentidos, buscam o bem de todos os seres e são amistosos, produz grande fruto.
14.108.23
अलुब्धाः शुचयो वैद्या हीमन्तः सत्यवादिनः ।
स्वधर्मनिरता ये तु तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १४.१०८.२३ ॥
A dádiva dada àqueles que estão livres de cobiça, são puros, doutos, modestos, veraces e dedicados ao seu próprio dever, produz grande fruto.
14.108.24
साङ्गंश्च चतुरो वेदान्योऽधीयेत दिनेदिने ।
शूद्रान्नं यस्य नो देहे तत्पात्रमृषयो विदुः ॥ १४.१०८.२४ ॥
Os sábios consideram digno receptor aquele que estuda diariamente os quatro Vedas com seus membros e em cujo corpo não entrou alimento de um Śūdra.
14.108.25
प्रज्ञाश्रुताभ्यां वृत्तेन शीलेन च समन्वितः ।
तारयेत्तत्कुलं सर्वमेकोपीह युधिष्ठिर ॥ १४.१०८.२५ ॥
Ó Yudhiṣṭhira, mesmo uma única pessoa dotada de sabedoria, saber, conduta e caráter salva toda a sua família aqui.
14.108.26
गामश्वमन्नं वित्तं वा तद्विधे प्रतिपादयेत् ।
निशम्य तु गुणोपेतं ब्राह्मअणं साधुसंमतम्।
दूरादाहृत्य सत्कृत्य तं प्रयत्नेन पूजयेत् ॥ १४.१०८.२६ ॥
Deve-se dar uma vaca, um cavalo, alimento ou riqueza a tal pessoa; reconhecido um brâmane dotado de virtudes e aprovado pelos bons, tendo-o trazido mesmo de longe e honrado, deve-se venerá-lo com cuidado.
14.108.27
धर्माधर्मविधिस्त्वेवं भीमं भीष्मेण भाषितम् ।
भीष्मवाक्यात्सारभूतं वद धर्मं सुरेश्वर ॥ १४.१०८.२७ ॥
Tão terrível é a regra do dharma e do adharma, como a expôs Bhīṣma; ó senhor dos deuses, diz-me o dharma em sua essência, segundo as palavras de Bhīṣma.
14.108.28
अन्नेन धार्यते सर्वं जगदेतच्चराचरम् ।
अन्नात्प्रभवति प्राणः प्रत्यक्षं नास्ति संशयः ॥ १४.१०८.२८ ॥
Pelo alimento é sustentado todo este mundo, móvel e imóvel; do alimento surge o sopro vital; isto é evidente, não há dúvida.
14.108.29
कलत्रं पीडयित्वा तु देशे काले च शक्तितः ।
दातव्यं भिक्षवे चान्नमात्मनो भूतिमिच्छता ॥ १४.१०८.२९ ॥
Sem afligir o próprio corpo (a família), segundo o lugar, o tempo e as próprias forças, quem deseja a própria prosperidade deve dar alimento ao mendigo.
14.108.30
विप्रमध्वपरिश्रान्तं बालं वृद्धमथापि वा ।
अर्चयेद्गुरुवत्प्रीतो गृहस्थो गृहमागतम् ॥ १४.१०८.३० ॥
O chefe de família, satisfeito, deve honrar como a um mestre o brâmane cansado da estrada, a criança ou o velho, ou quem quer que tenha chegado à casa.
14.108.31
क्रोधमुत्पतितं हित्वा सुशीलो वीतमत्सरः ।
अर्चयेदतिथिं प्रीतः परत्र हितभूतये ॥ १४.१०८.३१ ॥
Tendo abandonado a ira que surgiu, de bom caráter e livre de inveja, deve-se honrar o hóspede com alegria; isso traz bem-estar e prosperidade no outro mundo.
14.108.32
अतिथिं नावमन्येत नानृतां गिरमीरयेत् ।
न पृच्छेद्गोत्रचरणं नाधीतं वा कदाचन ॥ १४.१०८.३२ ॥
Não se deve desrespeitar o hóspede, nem proferir palavra falsa; não se deve perguntar sua linhagem e ramo védico, nem jamais o que estudou.
14.108.33
चण्डालो वा श्वपाको वा काले यः कश्चिदागतः ।
अन्नेन पूजनीयः स्यात्परत्र हितमिच्छता ॥ १४.१०८.३३ ॥
Seja ele um caṇḍāla ou um śvapāka, quem chegar no momento oportuno deve ser honrado com comida por quem deseja o bem no outro mundo.
14.108.34
पिधाय तु गृहद्वारं भुक्ते योऽन्नं प्रहृष्टवान् ।
स्वर्गद्वारपिधानं वै कृतं तेन युधिष्ठिर ॥ १४.१०८.३४ ॥
Aquele que fecha a porta de sua casa e come seu alimento com alegria, ó Yudhiṣṭhira, de fato fechou o portão do céu.
14.108.35
पितॄन्देवानृषीन्विप्रानतिथींश्च निराश्रयान् ।
यो नरः प्रीणयत्यन्नैस्तस्य पुण्यफलं महत् ॥ १४.१०८.३५ ॥
O homem que agrada com alimento os antepassados, deuses, sábios, brâmanes, hóspedes e os desamparados, grande é o fruto de seu mérito.
14.108.36
कृत्वा तु पापं बहुशो यो दद्यादन्नमर्थिने ।
ब्राह्मणाय विशेषेण सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १४.१०८.३६ ॥
Aquele que, tendo cometido pecado muitas vezes, dá alimento a um suplicante, especialmente a um brâmane, é libertado de todos os pecados.
14.108.37
अन्नदः प्राणदो लोके प्राणदः सर्वदो भवेत् ।
तस्मादन्नं विशेषेण दातव्यं भूतिमिच्छता ॥ १४.१०८.३७ ॥
Quem dá alimento, no mundo, dá a vida; quem dá a vida torna-se doador de tudo. Por isso, quem deseja o bem-estar deve dar alimento de modo especial.
14.108.38
अन्नं ह्यमृतमित्याहुरन्नं प्रजननं स्मृतम् ।
अन्नप्रणाशो सीदन्ति शरीरे पञ्च धातवः ॥ १४.१०८.३८ ॥
Diz-se que o alimento é néctar, e lembra-se que o alimento gera descendência. Quando o alimento falta, os cinco constituintes do corpo declinam.
14.108.39
बलं बलवतो नश्येदन्नहीनस्य देहिनः ।
तस्मादन्नं विशेषेण श्रद्धयाऽश्रद्धयापि वा ॥ १४.१०८.३९ ॥
Até a força de um ser encarnado forte se destrói quando lhe falta alimento. Por isso o alimento deve ser dado especialmente, com fé ou mesmo sem fé.
14.108.40
आदत्ते हि रसं सर्वमादित्यः स्वगभस्तिभिः ।
वायुस्तस्मात्समादाय रसं मेधेषु धारयेत् ॥ १४.१०८.४० ॥
O sol atrai toda a umidade com os seus próprios raios. Depois, o vento, tendo-a tomado, deve retê-la nas nuvens.
14.108.41
तत्तु मेघगतं भूमौ शक्रो वर्षति तादृशम् ।
तेन दिग्धा भवेद्देवी मही प्रीता च ॥ १४.१०८.४१ ॥
Indra faz chover sobre a terra aquela umidade que entrou na nuvem, desse modo. Umedecida por ela, a deusa Terra fica satisfeita.
14.108.42
तस्यां सस्यानि रोहन्ति यैर्जीवन्त्यखिलाः प्रजाः ।
मांसमेदोस्थिमज्जानां सम्भवस्तेभ्य एव हि ॥ १४.१०८.४२ ॥
Nessa terra crescem as colheitas, com as quais vivem todas as criaturas. A origem da carne, da gordura, do osso e da medula vem somente delas.
14.108.43
एवं सूर्यश्च पवनो मेघः शक्रस्तथैव च ।
एक एव स्थितो राशिर्यतो भूतानि जज्ञिरे ॥ १४.१०८.४३ ॥
Assim, o sol, o vento, a nuvem e Indra também permanecem numa só massa, da qual nasceram os seres.
14.108.44
भवनानि च दिव्यानि दिवि तेषां महात्मनाम् ।
नानासंस्थानि भूतानि नानाभूमिगतानि च ॥ १४.१०८.४४ ॥
No céu há moradas divinas daqueles magnânimos; e seres de formas variadas encontram-se em diversas terras.
14.108.45
चन्द्रमण्डलशुभ्राणि किङ्किणीजालवन्ति च ।
तरुणादित्यवर्णानि स्थावराणि चराणि च ॥ १४.१०८.४५ ॥
Brilhantes como o disco da lua, adornados com redes de sininhos, da cor do sol nascente, há coisas imóveis e móveis.
14.108.46
अनेकशतसङ्ख्यानि सान्तर्जलवनानि च ।
तत्र पुष्पफलोपेताः कामदाः सुरपादपाः ॥ १४.१०८.४६ ॥
Centenas e centenas em número são as florestas com água em seu interior; ali há árvores divinas, cheias de flores e frutos, que concedem desejos.
14.108.47
वाप्यो बद्धसभाः कूपा दीर्घिकाश्च सहस्रशः ।
भक्ष्यभोज्यमयाः शैला वासांस्याभरणानि च ॥ १४.१०८.४७ ॥
Poços de degraus, poços com sólidas salas de assembleia e tanques alongados aos milhares; montanhas feitas de comida e bebida, vestes e adornos também.
14.108.48
क्षीरस्रवन्त्यः सरितस्तथा चैवान्नपर्वताः ।
घोषवन्ति च यानानि युक्तान्यथ सहस्रशः ॥ १४.१०८.४८ ॥
Rios que correm com leite e montanhas de alimento também; e veículos atrelados aos milhares, ressoando.
14.108.49
प्रासादप्रवराः शुभ्राः शय्याश्च कनकोज्ज्वलाः ।
अन्नदास्तत्र तिष्ठन्ति तस्मादन्नप्रदो भवेत् ॥ १४.१०८.४९ ॥
Ali permanecem excelentes palácios brancos e leitos reluzentes de ouro, para os doadores de alimento. Portanto, deve-se ser um doador de alimento.