Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.79
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.79.1
ततः प्रभात समये दिवसे अथ चतुर्दशे ।
समेत्य राज कर्तारः भरतम् वाक्यम् अब्रुवन् ॥ २.७९.१ ॥
Então, ao amanhecer, no décimo quarto dia, os ministros que conduziam os negócios do reino reuniram-se e disseram estas palavras a Bharata.
2.79.2
गतः दशरथः स्वर्गम् यो नो गुरुतरः गुरुः ।
रामम् प्रव्राज्य वै ज्येष्ठम् लक्ष्मणम् च महा बलम् ॥ २.७९.२ ॥
Daśaratha, nosso mais venerável mestre e pai, partiu para o céu, após enviar ao exílio Rāma, o mais velho, e o poderoso Lakṣmaṇa.
2.79.3
त्वम् अद्य भव नो राजा राज पुत्र महा यशः ।
सम्गत्या न अपराध्नोति राज्यम् एतत् अनायकम् ॥ २.७९.३ ॥
Ó príncipe de grande fama, torna-te agora nosso rei; este reino sem governante é teu por direito de descendência e não deve ser negligenciado.
2.79.4
आभिषेचनिकम् सर्वम् इदम् आदाय राघव ।
प्रतीक्षते त्वाम् स्व जनः श्रेणयः च नृप आत्मज ॥ २.७९.४ ॥
Ó descendente de Raghu, toma todos estes objetos da coroação; teu próprio povo e as corporações aguardam-te, ó filho do rei.
2.79.5
राज्यम् गृहाण भरत पितृ पैतामहम् महत् ।
अभिषेचय च आत्मानम् पाहि च अस्मान् नर ऋषभ ॥ २.७९.५ ॥
Ó Bharata, aceita este grande reino de teus pais e avós; unge-te e protege-nos, ó melhor dos homens.
2.79.6
आभिषेचनिकम् भाण्डम् कृत्वा सर्वम् प्रदक्षिणम् ।
भरतः तम् जनम् सर्वम् प्रत्युवाच धृत व्रतः ॥ २.७९.६ ॥
Tendo dado a volta de respeito a todos os objetos da coroação, Bharata, firme no seu voto, respondeu a todas aquelas pessoas.
2.79.7
ज्येष्ठस्य राजता नित्यम् उचिता हि कुलस्य नः ।
न एवम् भवन्तः माम् वक्तुम् अर्हन्ति कुशला जनाः ॥ २.७९.७ ॥
A realeza do mais velho é sempre adequada à nossa linhagem. Sábios, não vos cabe falar-me assim.
2.79.8
रामः पूर्वो हि नो भ्राता भविष्यति मही पतिः ।
अहम् तु अरण्ये वत्स्यामि वर्षाणि नव पन्च च ॥ २.७९.८ ॥
Rāma é nosso irmão mais velho e, na verdade, será o senhor da terra. Quanto a mim, morarei na floresta por catorze anos.
2.79.9
युज्यताम् महती सेना चतुर् अन्ग महा बला ।
आनयिष्याम्य् अहम् ज्येष्ठम् भ्रातरम् राघवम् वनात् ॥ २.७९.९ ॥
Que se prepare um grande exército de quatro divisões, muito poderoso. Trarei de volta da floresta meu irmão mais velho, Rāghava Rāma.
2.79.10
आभिषेचनिकम् चैव सर्वम् एतत् उपस्कृतम् ।
पुरः कृत्य गमिष्यामि राम हेतोर् वनम् प्रति ॥ २.७९.१० ॥
Todos esses objetos para a coroação estão preparados. Levando-os à frente, irei para a floresta por causa de Rāma.
2.79.11
तत्र एव तम् नर व्याघ्रम् अभिषिच्य पुरः कृतम् ।
आनेष्यामि तु वै रामम् हव्य वाहम् इव अध्वरात् ॥ २.७९.११ ॥
Ali mesmo, tendo ungido aquele tigre entre os homens com os objetos da coroação colocados diante dele, trarei Rāma de volta da floresta, como se traz o fogo do sacrifício.
2.79.12
न सकामा करिष्यामि स्वम् इमाम् मातृ गन्धिनीम् ।
वने वत्स्याम्य् अहम् दुर्गे रामः राजा भविष्यति ॥ २.७९.१२ ॥
Não farei meu este reino, que carrega a mancha de minha mãe, para desfrutá-lo à minha vontade. Viverei na floresta agreste, e somente Rāma será rei.
2.79.13
क्रियताम् शिल्पिभिः पन्थाः समानि विषमाणि च ।
रक्षिणः च अनुसम्यान्तु पथि दुर्ग विचारकाः ॥ २.७९.१३ ॥
Que os artífices preparem a estrada, nivelando o plano e o acidentado, e que os guardas, inspetores das passagens difíceis, sigam de perto pelo caminho.
2.79.14
एवम् सम्भाषमाणम् तम् राम हेतोर् नृप आत्मजम् ।
प्रत्युवाच जनः सर्वः श्रीमद् वाक्यम् अनुत्तमम् ॥ २.७९.१४ ॥
Ao filho do rei, que assim falava por causa de Rāma, todo o povo respondeu com palavras gloriosas e incomparáveis.
2.79.15
एवम् ते भाषमाणस्य पद्मा श्रीर् उपतिष्ठताम् ।
यः त्वम् ज्येष्ठे नृप सुते पृथिवीम् दातुम् इच्चसि ॥ २.७९.१५ ॥
Que Padmā, Śrī, te assista, ó filho do rei, que assim falas, pois queres dar a terra ao teu irmão mais velho.
2.79.16
अनुत्तमम् तत् वचनम् नृप आत्मज ।
प्रभाषितम् सम्श्रवणे निशम्य च ।
प्रहर्षजाः तम् प्रति बाष्प बिन्दवो ।
निपेतुर् आर्य आनन नेत्र सम्भवाः ॥ २.७९.१६ ॥
Ao ouvir aquele discurso incomparável do filho do rei, gotas de lágrimas nascidas da alegria caíram sobre ele, brotando dos rostos e olhos dos nobres.
2.79.17
ऊचुस् ते वचनम् इदम् निशम्य हृष्टाः ।
सामात्याः सपरिषदो वियात शोकाः ।
पन्थानम् नर वर भक्तिमान् जनः च ।
व्यादिष्टः तव वचनाच् च शिल्पि वर्गः ॥ २.७९.१७ ॥
Ó melhor dos homens, alegres com as tuas palavras, falaram, junto com os ministros e a assembleia, libertos da aflição: por tua ordem foram designados para a estrada o povo devoto e a guilda dos artífices.